[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Buddhist Literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha) › [Buddhist Sanskrit literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit) › [Avadāna and jātaka literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana) › [Karmaśataka](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka) › [ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo) › 10 # Karmashataka 10: Bam po 10 ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ 10 - **Language:** Classical Tibetan ### Bam po 10 ### [10.1](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.1) བརྒྱ་ཐམ་པ་ལས་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པ་རྫོགས་སྷོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་བཅུ་པ། སྡོམ་ནི། ཀ་ཙང་ཀ་ལ་ཀཻ་ནེ་ཡ། བག་མ་གཏོང་གཉིས་གཅོད་པ་གཉིས། །ཟ་བ་དགའ་བྱེད་སྣག་བུ་དང་། །བུར་འདུ་ཤེས་དང་ཞིང་པ་དང་། །ཤི་དང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་དང་། །ཐང་བཅད་ཐ་མ་ཁམ་ཞེས་བྱ། །ཀ་ཙང་ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཨོ་ཏ་ལ་ན་ཨོ་ཏ་ལའི་ནགས་ཁྲོད་ན་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས་ཡུལ་ཨོ་ཏ་ལར་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བུད་མེད་ཅིག་བུམ་པ་ཁྱེར་ཏེ་ཆུ་ཆུར་སོང་བ་ལས་བུད་མེད་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཛེས་པ། དད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དབང་པོ་ཞི་བ་ཐུགས་ཞི་བ། ཐུགས་མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་དང་ལྡན་པ་གསེར་གྱི་མཆོད་སྡོང་བཞིན་དུ་དཔལ་དང་གཟི་བྱིན་འབར་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བུའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་ནས་དེས་བུམ་པ་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ་བུ་དང་ཕྲད་དོ། །བུ་དང་ཕྲད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པར་འདོད་པ་ལས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་བཀག་གོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་བུད་མེད་འདི་ > The second uddāna verse of the Karmaśataka is finished. The Karmaśataka, \[Fascicle 10\]. The uddāna is: / Kajaṅgalā, Keniya, / Two bridal gifts, two severances, / Devourer, gladdener, ink child, / Conception of a son, farmer, / Death, Kokālika, / Decided plain, and lastly earthen jar. / Concerning the \[story\] called 'Kajaṅgalā': the Bhagavān was residing in the realm of Oṭala, in the Oṭala forest grove. Then, in the morning, the Bhagavān put on his antarvāsaka and cīvara, took his pātra, and went into the land of Oṭala for piṇḍapāta. At that time, a woman went to fetch water carrying a jug. From far away, that woman saw the Bhagavān: handsome, inspiring faith, with calmed faculties, a calmed mind, possessing an exceedingly tranquil mind, blazing with glory and splendor like a golden pillar of light. Having seen him, the conception of him being her son arose toward the Bhagavān. Putting the jug down on one side and extending both arms, she went toward the Bhagavān, exclaiming: 'I have met my son! I have met my son!' and wanted to embrace the neck of the Bhagavān. But seeing this, the bhikṣus held her back. Then, the Bhagavān addressed the bhikṣus: 'Bhikṣus, this woman > — English (machine translation) (machine translation) ### [10.2](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.2) མ་དགག་ཅིག །གལ་ཏེ་བུད་མེད་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མགུལ་ནས་འཁྱུད་དུ་མ་བཅུག་ན། ཁ་ནས་ཁྲག་དྲོན་མོ་སྐྱུགས་ཏེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཐོས་ནས་མ་བཀག་པར་བཞག་གོ། །དེ་ནས་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མགུལ་ནས་འཁྱུད་ནས་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་བུད་མེད་དེས་སྟན་དེ་ཁོ་ན་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་མའི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མཱི་ལ་གཏད་ནས། དེས་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་དགྲ་བཅོམ་མ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ། སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ། དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ > Monks, if you don’t let this woman take the Tathāgata in her arms, she will spew warm blood from her mouth and die.” The monks did not hinder her any further, and, after holding the Blessed One in her arms, she sat before him to listen to the Dharma. > > The Blessed One directly apprehended her thoughts, habitual tendencies, temperament, and nature, and taught her the Dharma accordingly. Hearing it, the woman destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where she sat. > > Having seen the truths, she rose from her seat, drew down the right shoulder of her upper garment, bowed toward the Blessed One with palms together, and implored him, “Blessed One, if permitted I wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.” > > The Blessed One presented her to Mahā­prajāpatī Gautamī, who led her to go forth as a novice, conferred on her full ordination, and instructed her. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, she manifested arhatship. As an arhat, free from the attachments of the three realms, her mind regarded gold no differently than filth, and the palms of her hands as like space itself. She became cool like wet sandalwood. Her insight crushed ignorance like an eggshell. She achieved the insights, superknowledges, and discriminations. She had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. She became an object of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.3](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.3) ནས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་ལུང་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ངའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་མ་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་སློང་མ་ཀ་ཙང་ཀ་ལ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གཟིགས་ལགས་སམ་བུད་མེད་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ན་སུས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་བ་ན་འདི་ལྟར་མ་བརྒྱུགས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ཀ་ཙང་ཀ་ལ་འདི་ནི་ངའི་འདས་མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་མར་གྱུར་པས་ན། འདི་ནི་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ང་མཐོང་ན་རྒྱུག་གོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གལ་ཏེ་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འདས་མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ཡུམ་དུ་གྱུར་པ་ལགས་ན། ཅིའི་སླད་དུ་ད་ལྟར་གྱི་ཡུམ་དུ་མ་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་རྒྱུ་གཉིས་དང་རྐྱེན་གཉིས་ཀྱིས་ན་འདི་ངའི་ད་ལྟར་གྱི་མར་མ་གྱུར་ཏེ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུམ་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེ་དང་། ང་ཡང་འདིས་ཡིད་བྱུང་བར་བྱས་ནས་ངས་ཀྱང་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཕྱིན་ཅད་འདི་བདག་གི་མར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསོལ་པ། འདིས་ཅི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་བྱུང་བར་བགྱིས་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་དགའ་བ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཡིན་ན། འདིས་ཐམས་ཅད་དུ་ངའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་སྦྱིན་པའི་བར་ཆད་བྱས་ཏེ་གཞི་དེས་ན་འདིས་ང་ཡིད་བྱུང་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་དགེ་སློང་མ་ཀ་ཙང་ཀ་ལས། ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། དབུལ་མོར་གྱུར་ལ་རྒས་ནས་གདོད་རབ་ཏུ་བྱུང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ > Then the Blessed One spoke of her greatness, saying, “Monks, this is the nun Kacaṅkalā—among my listener nuns, she is foremost of those who interpret the sūtras.” > > The monks requested the Blessed One, “Lord, tell us why thousands of women have seen the Blessed One, but never has anyone run to him from a distance like that.” > > “Monks,” explained the Blessed One, “Kacaṅkalā was my mother for five hundred lifetimes. She saw me and ran to me because of these habitual tendencies.” > > “Lord, if she was the Blessed One’s mother for five hundred lifetimes, why is she not your mother now?” > > “Monks, there are two causes and two conditions for her not being my mother now,” the Blessed One replied. “First, Mahā­māyādevī prayed, ‘Oh, but let me become the mother of the Buddha!’ And I myself, in distress, also prayed, ‘May she who is my mother, in the future not be my mother.’ ” > > “What distress did she cause the Blessed One?” they asked. > > “Monks,” the Blessed One replied, “bodhisattvas delight in renunciation and love to give, and she continually created obstacles to my renunciation and charity. This is why she caused me distress.” > > The monks asked the Blessed One, “Lord, what action did the nun Kacaṅkalā take that ripened into her first being poor and then going forth only in her old age?” > > “Bodhisattvas delight in renunciation > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.4](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.4) ལ་དགའ་བ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཡིན་ན། འདིས་ངའི་ཚེ་རབས་བགྲངས་པར་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་སྦྱིན་པའི་བར་ཆད་བྱས་པས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ད་ལྟར་དབུལ་མོར་གྱུར་ལ་རྒས་ནས་གདོད་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །བཙུན་པ་དགེ་སློང་མ་ཀ་ཙང་ཀ་ལས། ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ད་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ལ། འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །བཙུན་པ་འདིས་གང་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་ལགས། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། གང་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་མཁན་མོ་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། དེས་དེར་འདིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ཀྱིས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ > and love to give,” the Blessed One explained, “and for a certain number of my lives she obstructed my renunciation and charity. That act ripened into her now being poor, and going forth only in her old age.” > > “Lord, what action did the nun Kacaṅkalā take that ripened into the Blessed One declaring her the foremost among those who interpret the sūtras, and that she pleased and did not displease the Blessed One, went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?” > > “It came about by the power of her prayers,” replied the Blessed One. > > “Lord, where did she make these prayers?” > > “Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years and the tathāgata, the arhat, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, she went forth in his teaching, and the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa commended her preceptor as foremost among those who interpret the sūtras. > > “She practiced pure conduct all her life, and at the time of her death she prayed, ‘While I may not have attained any great virtues, still I have gone forth in the teaching of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa and practiced pure conduct all my life. By this root of virtue, may I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.5](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.5) ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བདག་གི་མཁན་མོ་ཇི་ལྟར་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་ཀྱང་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་དེས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀ་ཙང་ཀ་ལ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེར་འདིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བདག་གི་མཁན་མོ་ཇི་ལྟར་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་ཀྱང་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་དེས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ངས་འདི་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་ཡང་བསྟན་ཏོ།། །།ཀཻ་ནེ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཨ་དུ་མ་ན་འབྱུང་པོའི་ཁྱིམ་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་ན་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། ཡུལ་ཨ་དུ་མའི་གྲོང་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ། །ཨ་དུ་མའི་གྲོང་དུ་བསོད་སྙོམས་མཛད་ནས། བཤོས་ > Just as he commended my preceptor as foremost among those who interpret the sūtras, may the peerless Śākyamuni, King of the Śākyas, likewise commend me as foremost among those who interpret the sūtras.’ > > “O monks, what do you think? The one who was that nun then is none other than Kacaṅkalā now. At that time she practiced pure conduct all her life, and at the time of her death she prayed, ‘May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship. Just as he commended my preceptor as foremost among those who interpret the sūtras, may the peerless Śākyamuni, King of the Śākyas, likewise commend me as foremost among those who interpret the sūtras.’ > > “So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that she has pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship, and that I commended her as foremost among those who interpret the sūtras.” > > The Story of Kaineya > > When the Blessed One was staying at the Domicile of Ghosts in the Adumā region, one morning he donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, went for alms in Adumā village. After receiving his alms in Adumā village, he ate his meal, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.6](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.6) གསོལ་ཏེ། ཟས་ཕྱིས་ལེན་པ་སྤངས་ནས་འབྱུང་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞབས་བཀྲུས་ཏེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་གི་ཕྱིར་འབྱུང་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་གཤེགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཨ་དུ་མར་འབྲུག་སྒྲ་ཡང་བྱུང་ཐོག་ཀྱང་བབ་སྟེ། གླང་བཞི་དང་ཁྱིམ་བདག་ཞིང་པ་སྤུན་གཉིས་བསད་ནས། དེར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་སྒྲ་བོ་ཆེ་དང་ཅ་ཅོ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱེ་མ་རེད་ཀྱི་དུས་སུ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལས་བཞེངས་ནས་འབྱུང་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནས་བྱུང་སྟེ། འབྱུང་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ཀྱི་གྲིབ་མའི་ཐང་གི་འཆག་ས་ན་འཆག་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དེར་མི་ཞིག་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་བྱུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཆག་པའི་སླད་བཞིན་དུ་འབྲང་ཞིང་འཆག་གོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀྭའི་མི་འདི་ཨ་དུ་མའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེའི་སྒྲ་བོ་ཆེ་དང་ཅ་ཅོ་ཆེན་པོའི་སྐད་གྲགས་པ་དེ་ཅི་ཞིག །མི་དེས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ད་གདོད་ཨ་དུ་མའི་གྲོང་དུ་འབྲུག་སྒྲ་ཡང་བྱུང་ཐོག་ཀྱང་བབ་སྟེ། གླང་བཞི་དང་ཁྱིམ་བདག་ཞིང་པ་སྤུན་གཉིས་བཀུམ་ནས་དེར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་སྒྲ་བོ་ཆེ་དང་ཅ་ཅོ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཕྱུང་ན། ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འབྲུག་སྒྲ་དང་ཐོག་བབ་པའི་སྒྲ་མ་གསན་ཏམ། བཀའ་སྩལ་པ། ངས་མ་ཐོས་སོ། །གསོལ་པ། ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟིམས་གཟིམས་སམ། བཀའ་སྩལ་པ། ང་ཅང་མ་ཉལ་ལོ། །གསོལ་པ། ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདུ་ཤེས་དང་ལྡན་བཞིན་ལ་མ་གཟིམས་བཞིན་དུ་འབྲུག་སྒྲ་དང་ཐོག་བབ་པའི་སྒྲ་མ་གསན་ཏམ། བཀའ་སྩལ་པ། འདུ་ཤེས་དང་ལྡན་བཞིན་ལ་མ་ཉལ་བཞིན་དུ་ངས་འབྲུག་སྒྲ་དང་ཐོག་བབ་པའི་སྒྲ་མ་ཐོས་སོ། །དེ་ནས་མི་དེས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཀྱེ་མ་འདི་ལྟར་འདུ་ཤེས་དང་ཡང་ལྡན་པ་ཞིག་ལ་གཟིམས་ཀྱང་མ་གཟིམས་པར་འབྲུག་སྒྲ་དང་ཐོག་བབ་པའི་སྒྲ་ཡང་མ་གསན་པ་ལས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་གནས་པའི་བསམ་ > and since he no longer took food in the later part of the day, he washed his feet outside the Domicile of Ghosts, and entered the grounds to meditate. In the meantime there was a thunderstorm, and lightning struck in Adumā. The people there were chattering anxiously about how it killed four bulls and two brothers: one a householder, the other a peasant farmer. > > As evening fell, the Blessed One rose from his meditation and emerged from the Domicile of Ghosts and lingered there, walking among the shadows on the grounds of the Domicile of Ghosts. Thereupon one of the great many people there got up and walked toward the Blessed One. After approaching him, he touched his head to the Blessed One’s feet and fell in behind him, that he might also walk where the Blessed One had walked. > > The Blessed One asked the man, “My friend! What are the people of Adumā village chattering about so anxiously?” > > “Lord,” said the man, “there was a thunderstorm, and lightning struck in Adumā. Everyone is chattering anxiously about how it killed four bulls and two brothers: one a householder, the other a peasant farmer. Did the Blessed One not hear the thunder roar and the lightning strike?” > > “No, I didn’t hear it,” the Blessed One replied. > > “How is that?” the man asked. “Was the Blessed One sleeping?” > > The Blessed One said, “No, I was not asleep at all.” > > “If the Blessed One has faculties of perception and wasn’t asleep,” he said, “then how did he not hear the thunder roar and the lightning strike?” > > “I have faculties of perception, and I was not sleeping,” the Blessed One replied, “but I did not hear the thunder roar nor the lightning strike.” > > Now the man had to think this over. “Hmm,” he thought, “although he has faculties of perception and was not sleeping, still he did not hear the thunder roar nor the lightning strike. How wonderful that the Blessed One can abide so peacefully in meditation.” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.7](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.7) གཏན་དེ་དེ་ཙམ་དུ་ཞི་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ་སྙམ་ནས་མི་དེ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དགའ་བར་གྱུར་པའི་ཡོན་ཡང་ཕུལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཨ་དུ་མའི་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ན་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་སོ། །དེ་དང་ཐག་མི་རིང་བ་གུད་ཀྱི་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྲིང་མོའི་བུ་དྲང་སྲོང་རི་བོ་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པ་ཞིག་གནས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེ་གཉི་ག་ཡང་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་ན་གནས་ཏེ། དེ་གཉིས་དེར་དུས་དུས་སུ་འགྲོ་ཞིང་ཉིན་པར་གནས་པར་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། འགྲོ་བ་ལྔར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་མཁས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་པ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པར་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད་སུ་ནི་དར་སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག་སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན་སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་ > This made the man very happy, and in his happiness he made offerings to the Blessed One. > > At that time in the forests of the Adumā region there lived a certain sage named Kaineya who was clairvoyant and had a retinue of five hundred. Not far away in another forest lived his sister’s son, a sage by the name of Śaila, who also had a retinue of five hundred. Both sages also spent time on the banks of Lake Mandākinī, traveling there now and again to spend the day. > > The blessed buddhas, teachers of the one path to be traversed, with mastery over wisdom and the two types of knowable objects, in command of the three kinds of sterling equanimity, fearless by means of the fourfold fearlessness, freed from migration through the five destinies, keen in the six sense bases, practiced in the seven limbs of enlightenment, focused on the eight liberations, absorbed in the nine successive meditative absorptions, possessing all ten of the ten powers, whose proclamations are the great roaring of a perfect lion, by nature regard the world with their buddha eyes six times throughout the day and night—three times by day and three times by night. > > These are their thoughts as they look out in wisdom: “Who is in decline? Who will flourish? Who is destitute? Who is in a dreadful state? Who is being harmed? Who is destitute, in a dreadful state, and being harmed? Who is veering toward the lower realms? Who is descending through the lower realms? Who has descended to the lower realms? Whom shall I pull up from the lower realms, and establish in the resultant state of heaven and liberation? Whom, mired in misdeeds, shall I lift up by the hand? Whom, lacking the seven jewels of the noble ones, shall I lead to command of the seven jewels of the noble ones? Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.8](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.8) སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ངས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་གང་དུ་ཆོས་བཤད་ན། དེར་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡ་དང་རི་བོ་ཡང་ཞར་ལ་བདག་གིས་ཐུལ་བར་འགྱུར་ཞིག་གུ། མ་ལ་བདག་གིས་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་ཆོས་བཤད་དང་། དེར་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡ་དང་། རི་བོ་ཡང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཞར་ལ་བདག་གིས་ཐུལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐུགས་བསྐྱེད་དེ། ཀྱེ་མ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་བདག་གི་སེམས་ཤེས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་ཅག་ལ་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་ཆོས་བཤད་པར་བཞེད་དོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ན་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་གཡོག་རྣམས་བཏང་སྟེ། ཁྱེད་དེང་ལ་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་སོང་སྟེ་གདན་དག་ཤོམས་ཤིག །ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཅིག །སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་ཀྱང་ཐོབ་ཅིག །དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་དང་རི་བོ་ལ་ཡང་མིའམ་མི་མ་ཡིན་པའམ་སྲིན་པོ་ལ་ལ་དག་གནོད་པ་བྱེད་ན་མི་རུང་གིས་བསྲུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་བཞིན་འཚལ་ཞེས་བྱས་ཏེ། མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་སོང་ནས་གདན་ཡང་བཤམས། ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཏེ་སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་བཏབ་བོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་གདན་བཤམས་ནས། ས་གཞི་ཡང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ཏེ་སྤོས་ཆུའི་ཆག་ཆག་བཏབ་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་ཁྱེད་ཅི་ཤོམ་ཞིང་འདུག་ཅེས་དྲིས་ > shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?” > > The ocean, home of creatures fierce, > Could fail to send its tides on time. > But when the time has come to tame > Their offspring, buddhas never fail. > > The Blessed One thought, “If I give a Dharma teaching to the four great kings there, I will tame the sages Kaineya and Śaila, so I will give a Dharma teaching to the four great kings there on the banks of Lake Mandākinī and tame the sages Kaineya and Śaila with little difficulty.” The Blessed One then had a thought about the world:⁹² “The four great kings can understand my intention, and when they understand it and think, ‘The Blessed One intends to give a Dharma teaching to us on the banks of Lake Mandākinī,’ they will agree to attend.” > > And indeed, the four great kings directly apprehended the Blessed One’s intention and dispatched their servants, instructing them, “Go now and prepare a seat on the banks of Lake Mandākinī. Scatter different kinds of flowers on the ground, and sprinkle it with fragrant water. Look after the sages Kaineya and Śaila, for it would not be right if harm came to them at the hands of humans, nonhuman spirits, or rākṣasas.” > > “As you wish,” the servants of the four great kings replied, and they traveled to Lake Mandākinī, where they prepared a seat, scattered different kinds of flowers on the ground, and sprinkled it with fragrant water. > > Kaineya, seeing that the servants of the four great kings had prepared a seat on the banks of Lake Mandākinī, scattered different kinds of flowers on the ground, and sprinkled it with fragrant water, asked them, “Why are you here making all these preparations?” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.9](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.9) སོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་སྟོན་པར་བཞེད་དེ་དེའི་ཕྱིར་གདན་ཤོམ་མོ། །དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡས་སྨྲས་པ། ཅི་ངས་དེ་དག་ལ་ཆོས་བཤད་དམ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་དེ་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱི་ཁྱོད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ། འོ་ན་ཁྱེད་ངའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་འབྲང་། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། དེ་དག་གི་ཕྱི་བཞིན་དུ་གཡོག་འཁོར་མང་པོ་འོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཁྱོད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དུ་དོགས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་ཁྱོད་ལ་སྲུང་བར་བྱེད་དོ། །དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་སྨྲས་པ། ཅི་ཁྱེད་ང་འབའ་ཞིག་ལ་སྲུང་བར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ལ་ཡང་སྲུང་བར་བྱེད། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་གཡོག་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ནི་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ལ་སྲུང་བར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སྲུང་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་ཀཻ་ནེ་ཡས་བསམས་པ། འདི་ལྟར་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ལས་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ལས་ན། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཞིག་གོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཨ་དུ་མ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་དུ་གཤེགས་ནས་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དྲི་ཟ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ། ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོར་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་གྲུལ་བུམ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ་རིན་པོ་ཆེས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རིན་པོ་ཆེས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་ > “We are preparing a seat for the Blessed One, for he wishes to teach the Dharma to the four great kings,” they replied. > > “What! Can’t I teach them Dharma?” Kaineya asked, to which the servants of the four great kings replied, “The ascetic Gautama will teach them the Dharma, not you.” > > “Then why are you following me all about?” he asked. > > “A large number of servants and attendants are going to accompany them, so we are looking after you for fear you might be harmed.” > > “What? Is it me alone you look after?” Kaineya demanded. “Or do you look after the ascetic Gautama as well?” > > The servants of the four great kings replied, “We do not look after the ascetic Gautama. He himself protects the world, including the gods.” > > Kaineya thought, “The ascetic Gautama must be a person of great miracles and great power, if even the gods strive to worship him in such a way.” > > The Blessed One disappeared from the Adumā region and traveled to the banks of Lake Mandākinī, where he took his place on the seat prepared for him. > > The great king Dhṛtarāṣṭra and the thousands upon thousands of gandharvas who serve him then filled the fronts of their long shirts with divine lotus, blue lotus, white water lily, and white lotus flowers and went to see the Blessed One. When they arrived, they touched their heads to the Blessed One’s feet, scattered the divine lotus, blue lotus, white water lily, and white lotus flowers over him, and circumambulated the Blessed One seven times before taking their seats in the east, facing the Blessed One to the west. > > Then the great king Virūḍhaka and the thousands upon thousands of kumbhāṇḍas who serve him all filled the fronts of their long shirts with jewels and went to see the Blessed One. When they arrived, they scattered jewels over the Blessed One, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.10) འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་ཀླུ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ་མུ་ཏིག་གིས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མུ་ཏིག་གིས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་གནོད་སྦྱིན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ་གསེར་དངུལ་གྱིས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསེར་དངུལ་གྱིས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་དག་གི་ནང་ན་གཉིས་ནི་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་ནི་ཡུལ་དབུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་བཤད་ན་ནི། གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར། དེ་སྟེ་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་བཤད་ན་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འདི་དག་ལ་སོ་སོར་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟར་ལུས་དང་བྲལ་བ་དང་ཚོར་བ་བསིལ་བར་གྱུར་པ་དང་འདུ་ཤེས་འགགས་པ་དང་འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནུབ་པར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་ > touched their heads to his feet, and took their seats in the south, facing the Blessed One to the north. > > Then the great king Virūpākṣa and the thousands upon thousands of nāgas who serve him all filled the fronts of their long shirts with pearls and went to see the Blessed One. When they arrived they scattered pearls over the Blessed One, touched their heads to his feet, and took their seats in the west, facing the Blessed One to the east. > > Then the great king Vaiśravaṇa and the thousands upon thousands of yakṣas who serve him all filled the fronts of their long shirts with gold and silver, and went to see the Blessed One. Upon their arrival, they scattered gold and silver over the Blessed One, touched their heads to his feet, and took their seats in the north, facing the Blessed One to the south. > > Now since two of the great kings were from barbaric outlying regions, and two were from central lands, the Blessed One thought, “If I give a Dharma teaching in the language of the central lands, two of them will understand what I am saying, and two of them will not, but if I give a Dharma teaching in the language of the barbaric outlying regions, still only two of them will understand what I am saying, and two of them will not. So, I will teach it to each of them individually.” > > With this thought he said to the great king Dhṛtarāṣṭra, “Great King, the separation from the body, the abating of sensations, the cessation of perceptions, the allaying of formations, and the disappearance of consciousness is itself the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Dhṛtarāṣṭra and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.11](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.11) རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ལ་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །ཐོས་པ་ལ་ནི་ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ལ་ནི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག་དང་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཨེ་ནེ་མེ་ནེ། དབ་ཕུ། ད་དབ་ཕུ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། མ་ཤཱ་ཏུ་ཤཱ། སང་ཤྭ་མཱ། སརྦ་ད་ཏྲ་བི་ར་ཏྲཱི། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ཆོས་མཐོང་ཆོས་རྙེད་ཆོས་རྟོགས་ཆོས་ཀྱི་གཏིང་སླེབས་སོམ་ཉི་ལས་རྒལ་ཐེ་ཙོམ་ལས་བརྒལ་ཏེ། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བ་མེད་ལ། སྟོན་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ > After that the Blessed One said to the great king Virūḍhaka, “Great King, when you see, you should have the wisdom to merely see. When you listen, you should have the wisdom to merely hear. When your intelligence begins to differentiate, you should have the wisdom to merely differentiate. And regarding consciousness, you should have the wisdom of mere consciousness. This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Virūḍhaka and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena. > > Then the Blessed One said to the great king Virūpākṣa, “E ne me ne dab phu da dab phu,” which means precisely, “This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Virūpākṣa and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena. > > Then the Blessed One said to the great king Vaiśravaṇa, “Mā śā tu śā sang śāmā sarva datra viratrī,” which means precisely, “This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching the great king Vaiśravaṇa and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena. > > The four great kings perceived the truths,⁹³ discovered the truths, realized the truths, and fathomed the truths to their very depths, overcoming whatever doubt or hesitation they had. Of their own accord, completely unprompted, and fearless on account of the truths their teacher had shown them, they rose from their seats, drew down the right shoulder of their upper garments, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and said, “Lord, we > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.12](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.12) ཅག་ནི་ཞུགས་པ་ལགས་སོ། །ཞུགས་པ་ལགས་སོ། །སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །སྐྱབས་སུ་མཆི་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་གཟུང་བར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་གྲོགས་པོ་དག་ཁྱེད་ཟེར་བ་ནི་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་རྣམས་དོང་བའི་འོག་ཏུ་དགེ་སློང་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གཙོ་བོར་སྨོས་པར་གྱུར་ལ་གཉིས་ནི་ཡུལ་དབུས་པར་གྱུར། གཉིས་ནི་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་རི་རབ་ཀྱི་བང་རིམ་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དབུགས་དང་དབུགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱང་གནས་ལ། བྱའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་སྒྲ་སྙན་དང་སྒྲ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱང་དེ་ན་གནས་པ་ལས། ཀླུ་དེ་གཉིས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིགས་ནས་ཐུར་དུ་གསེར་གྱི་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་སོང་སྟེ་གནས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དབུགས་དང་དབུགས་ཆེན་སྤུན་གཉིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་སོ། །དེར་གང་གི་ཚེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱབས་སུ་ > have been inducted into the Dharma, we have been inducted into the Dharma indeed. We seek refuge in the Buddha, Dharma, and Saṅgha. We wish to take refuge and the fundamental precepts.” > > The Blessed One replied, “My friends, what you have said is very good.” At this the four great kings rejoiced, praised all that the Blessed One had said, touched their heads to his feet, and took leave of the Blessed One. > > After they had left the monks asked the Blessed Buddha, “Lord, what actions did these four great kings take that ripened into two of them being renowned as the lords of the central lands, and two of the barbaric outlying regions, and that they pleased the Blessed One, and did not displease him?” > > “Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years and the tathāgata, the arhat, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, there were two nāga kings named Āśvāsa and Mahā­śvāsa who lived on the slopes of Mount Sumeru. Two bird kings lived there as well, the garuḍas Sound and Great Sound. > > “Afraid of the two garuḍas, the two nāgas fled, traveling down to the base of the universe, where they remained. The nāga kings Āśvāsa and Mahā­śvāsa liked the doctrine of the totally and completed awakened Buddha Kāśyapa, so both went for refuge and took the fundamental precepts. Having > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.13](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.13) འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དེ་གཉིས་ལ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་མི་ཚུགས་པར་གྱུར་ནས་དེ་གཉིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ནས་བྱུང་སྟེ་བག་ཡངས་སུ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་སྒྲ་སྙན་དང་སྒྲ་ཆུང་གཉིས་ཀྱིས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དེ་གཉིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ནས་བྱུང་ནས་བག་ཡངས་སུ་འཁོད་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བརྟུལ་ཏེ་ཤུགས་ཀྱིས་བཅུམ་པ་ལས་དེ་གཉིས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་མ་ནུས་ཏེ། རི་རབ་ལ་བབ་པ་བཞིན་དུ་རྡུགས་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ལ་དྲིས་པ། སྔོན་ཁྱེད་གཉིས་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་འཇིགས་ནས་ཐུར་དུ་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་སོང་སྟེ་གནས་ན། ད་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱེད་གཉིས་བག་ཡངས་སུ་འཁོད་ལ་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱེད་གཉིས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཀྱང་མི་ནུས་པར་གྱུར། ཀླུ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་ལས། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་ད་ནི་བདག་ཅག་གཉིས་ལ་ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པར་གྱུར་ཏོ། །ནམ་མཁའ་ལྡིང་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སུ་ཞིག །དེ་ནས་ཀླུ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྔགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་ལ་ཤས་ཆེར་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་ནས་དེ་རྣམས་འཐུན་པར་གྱུར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་ཤིང་འཁོད་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་ཏེ། འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་ཅག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་གཙོ་བོར་སྨོས་པར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ > taken refuge and the fundamental precepts, the nāga kings were no longer vulnerable to the garuḍas, so they emerged from the waters of the great ocean completely at ease. > > “The garuḍas Sound and Great Sound saw the two nāga kings emerge from the waters of the great ocean completely at ease. They were overwhelmed at the sight of them and were unable to harm them by force, for striking at them was like smacking into Mount Sumeru. ‘Before you were afraid of us and fled, down to the base of the universe—so how is it that you are now so completely at ease, and that we are unable to harm you?’ they asked them. > > “ ‘We’ve taken refuge and the fundamental precepts from the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa,’ the two nāgas replied. ‘That’s why we are no longer vulnerable to you.’ > > “ ‘Who is this one you call “Buddha”?’ the garuḍas asked. The nāgas described the Buddha to them in detail, and immediately after hearing about him they too were filled with the greatest admiration for the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa. Joyful, they too went to see the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa. > > “They took refuge and the fundamental precepts and acted in accord with the nāgas by being friends with them, coexisting with them, and going for refuge and maintaining the fundamental precepts together with them. > > “At the time of their deaths they prayed, ‘We have gone forth like this in the teaching of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa and practiced pure conduct all our lives. By this root of virtue, wherever we are born, may we be renowned as lords of those regions. May we please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.14](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.14) སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་ཅག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དབུགས་དང་དབུགས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་འཕགས་སྐྱེས་པོ་ཡུལ་དབུས་པར་གྱུར་པ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་རྒྱལ་པོ་སྒྲ་སྙན་དང་སྒྲ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་དང་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་པར་གྱུར་པ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེར་ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་ཅག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་གཙོ་བོར་སྨོས་པར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་ཅག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ད་ལྟར་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གཙོ་བོར་སྨོས་པར་གྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ། །དེར་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་ཆོས་བསྟན་ཏེ་དེ་དག་གི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡང་ལུང་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ། དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ཡང་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་འདུག་སྟེ་དེས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཐོས་ཏེ། ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ > awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “O monks, what do you think? The ones who were the nāga kings Āśvāsa and Mahā­śvāsa then are none other than the great kings Dhṛtarāṣṭra and Virūḍhaka of the central lands. Those who were the garuḍa kings Sound and Great Sound then are none other than the great kings Virūpākṣa and Vaiśravaṇa of the barbaric outlying regions. At that time they went for refuge and maintained the fundamental precepts all their lives, and at the time of their deaths they prayed, ‘By this root of virtue, wherever we are born, may we be renowned as lords of those regions. May we please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.’ Those acts ripened into their current renown as lords among the gods of the Abodes of the Four Great Kings. > > “So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that they have pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.” > > Kaineya was standing nearby as the Blessed One taught the Dharma to the four great kings and told of their past actions, and he could hear every word. As soon he heard it all, he experienced a surge of joy toward the Blessed One, approached him, touched his head to the Blessed One’s feet, and sat before him to listen to the Dharma. The Blessed One > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.15](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.15) ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་ཤེས་པ་དང་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མོད་ལ་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་དེང་གི་གདུགས་ལ། ཕྱོགས་འདི་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཏེ་དུས་མ་ལགས་པར་གསོལ་དུ་རུང་བའི་གུང་སྐྱེམས་བདག་གིས་སྦྱར་བ་གསོལ་དུ་ཅི་གནང་ཞེས་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས་བཏུང་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་སྦྱར་ཏེ། ཀུ་ཤུ་དང་ཆུ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་དང་ཨ་ཤྭད་ཐའི་འབྲས་བུ་དང་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་འབྲས་བུ་དང་པ་རུ་ཤ་ཀའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲ་གོ་དང་རྒུན་འབྲུམ་རྣམས་ཀྱི་ཁུ་བའི་བཏུང་བ་ཁྱེར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཏུང་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ནི་སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་དང་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་དང་བསྔགས་པ་དང་སྙན་པར་བརྗོད་པ་ལགས་ཀྱིས་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཞེས་པར་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡའི་བཏུང་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་བཞེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་བཏུང་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ལས་རས་ཀྱིས་བཙགས་ཀྱང་རུང་མ་བཙགས་ཀྱང་རུང་དང་བ་ཡང་རུང་དང་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རུང་རྙོག་པ་ཡང་རུང་རྙོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རུང་མདོག་བཟང་བ་ཡང་རུང་མདོག་མི་བཟང་བ་ཡང་རུང་བ་རྣམས་ནི། དགེ་སློང་ > directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature, and taught him the Dharma accordingly. > > When he heard it, Kaineya destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat. After seeing the truths, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and implored him, “I would like to request that the Blessed One and the saṅgha of monks remain here in the region this morning. Please accept the beverages I shall prepare for you when it is no longer proper for you to eat.” The Blessed One assented by his silence. > > Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, Kaineya prepared eight different beverages—apple juice, banana juice, juniper juice, fig juice, udumbara juice, wild date palm berry juice, buckwheat juice, and grape juice—and went to present them to the Blessed One. When he arrived he implored the Blessed One, “Lord, the great sages of the past have sung the praises of these eight different beverages, extolling their virtues and speaking highly of them. I implore the Blessed One to please accept them out of compassion for us.” Out of compassion the Blessed One accepted the eight different beverages from Kaineya. > > The Blessed One then addressed the monks, saying, “Monks, I permit the monks, nuns, and female and male novices to drink all eight of these different beverages—be they filtered or unfiltered, clear or unclear, turbid or settled, of good color or not of good color— > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [10.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10.16) དང་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་ཚུལ་ཕ་དང་དགེ་ཚུལ་མ་རྣམས་ལ་དུས་སུ་བཏུང་བར་ངས་གནང་གི་དུས་མ་ཡིན་པར་མི་གནང་ངོ་། །དགེ་སློང་དག་བཏུང་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ཉིད་ལས་རས་ཀྱིས་བཙགས་པ་དང་དང་བ་དང་མདངས་བཟང་བ་དང་རྙོག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་སྙིགས་མ་མེད་པ་རྣམས་ནི་དུས་མ་ཡིན་པར་བཏུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀ་ནེ་ཡས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་སང་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བདག་གི་དེར་བཤོས་གསོལ་བར་ཅི་གནང་ཞེས་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་འོ་ན་བདག་ཅག་མཆིས་པའི་གནས་ནགས་ཁྲོད་འདི་ཉིད་དུ་དོ་ནུབ་བཞུགས་པར་གསོལ། དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་དགའ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཚོ་དལ་གྱིས་འབབ་ཀྱི་འགྲམ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་འདུག་པའི་གནས་ནས་ཐག་མི་རིང་བའི་ནགས་ཁྲོད་དེ་ཉིད་དུ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ནམ་མ་ལངས་པར་ལངས་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་བོས་ཏེ། འཕགས་པ་དག་ལོངས། བཞིན་བཟངས་དག་ལོངས། ཤིང་དག་གཤོགས། མེ་དག་བུས། འབྲས་ཆན་ཚོས། སྐྱུ་རུམ་སྒྲོལ། ཁུར་བ་དག་གྱིས། བཀད་སའི་ཞལ་ཏ་གྱིས་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེའི་ནུབ་མོ་དྲང་སྲོང་རི་བོ་ཡང་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་འདུག་པའི་གནས་ན་འདུག་པར་གྱུར་ཏེ། དྲང་སྲོང་རི་བོས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ནམ་མ་ལངས་པར་ལངས་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་བོས་ཏེ་འཕགས་པ་དག་ལོངས། བཞིན་བཟངས་དག་ལོངས། ཤིང་དག་གཤོགས། མེ་དག་བུས། འབྲས་ཆན་ཚོས། སྐྱུ་རུམ་དག་སྒྲོལ། ཁུར་བ་དག་གྱིས། བཀད་སའི་ཞལ་ཏ་གྱིས་ཞེས་ཟེར་བ་ཐོས་སོ། ། > at the proper times of day, but not at improper times. Of these eight different beverages, those filtered with cloth, clear, good in color, settled, and free of residue may be imbibed at improper times as well.” > > The sage Kaineya bowed to the Blessed One with his palms pressed together and beseeched him, “Lord, please allow me to request you and the saṅgha of monks to take your food at my house tomorrow,” and the Blessed One assented by his silence. Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, Kaineya then asked the Blessed One, “In that case, Lord, may I request that you all stay here in the forest tonight?” > > The Blessed One replied, “If it pleases you, Kaineya, we shall.” The Blessed One then disappeared from the banks of Lake Mandākinī and appeared seated in the forest with the saṅgha of monks, not far from where Kaineya lived. > > Early in the morning, before sunrise, Kaineya called to his young brahmins, “Noble ones, get up! Get up, gentle ones, get up! Attend to your reception room duties—split wood, make a fire, cook up the rice, prepare the vegetables, and make fried bread!” Kaineya was not the only one staying there that night. Śaila was there as well, and he heard Kaineya calling out to the young brahmins early in the morning before sunrise, “Noble ones, get up! Get up, gentle ones, get up! Attend to your reception room duties—split wood, make a fire, cook up the rice, prepare the vegetables, and make fried bread!” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds _First 16 of 28 passages. [Read on](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10)_ ## Translations (2) - [The Hundred Deeds](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-84000.10.2) — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, English - [English (machine translation)](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-mt.10.1) — English, machine translation --- Source: [https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.10) · Pramāṇa