[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Buddhist Literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha) › [Buddhist Sanskrit literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit) › [Avadāna and jātaka literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana) › [Karmaśataka](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka) › [ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo) › 16 # Karmashataka 16: Bam po 16 ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ 16 - **Language:** Classical Tibetan ### Bam po 16 ### [16.1](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.1) པས་ནི། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་སོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་བཅུ་དྲུག་པ། གླང་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་དབྱར་གནས་བཅས་ཏེ། དབྱར་ཟླ་བ་གསུམ་འདས་ནས་ཆོས་གོས་མཛད་དེ། ཆོས་གོས་ཟིན་ནས་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཆས་ཏེ་གཤེགས་ནས། མཐར་གྱིས་གཤེགས་གཤེགས་པ་ལས་རི་དྲུང་ཤོད་ཅིག་ཏུ་བྱོན་པ་དང་། དེའི་ཚེ་དགོན་པའི་གླང་པོ་ཆེ་ཞིག་སེང་གེས་འཇིགས་ནས་རང་གི་ཁྱུ་དེད་དེ། རི་དེ་ལ་འཛེགས་ནས་རང་གི་ཁྱུ་སྐྱོང་ཞིང་འདུག་པ་ལས། གླང་པོ་ཆེའི་གཙོ་བོ་རི་ལ་སོང་བ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་གཤེགས་པ་མཐོང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་གླང་པོ་ཆེའི་ > he was born into a family that was rich, of great wealth, and of abundant possessions. / The Hundred Deeds, viśrāma sixteen. / Regarding that called "The Elephant": The nidāna was in Śrāvastī. Then the Bhagavān observed the rains retreat in Śrāvastī. When the three months of the rains had passed, he made his cīvara, and having completed the cīvara, donned it. Taking up his pātra, he set out from Śrāvastī for Rājagṛha. As he was proceeding by stages, he arrived at the base of a mountain. At that time, a wild elephant, frightened by a lion, had led his herd away, climbed that mountain, and remained there protecting his herd. The leader of the elephants, having gone up the mountain, saw the Bhagavān coming from afar. As soon as he saw the Bhagavān, the elephant > — English (machine translation) (machine translation) ### [16.2](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.2) གཙོ་བོ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས། དེ་རི་དེ་ལས་བབས་ཏེ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཡལ་ག་དག་ཁྱེར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་གདུང་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཡལ་ག་འཛིན་ཅིང་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ངོ་། །དེ་ནས་གྲོང་གཞན་དུ་གཤེགས་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱལ་ཏེ། ཕྱིར་ལོག་ནས་དེ་ཕྱིར་ལྡོག་ཅིང་འོང་བ་ན། རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེས་བསད་དེ་དེ་ཤི་འཕོས་ནས་དུས་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ཏེ། ལྷའི་བུའམ་ལྷའི་བུ་མོ་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ནས་ཤི་འཕོས་གང་དུ་སྐྱེས་ལས་གང་གིས་སྐྱེས་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དུད་འགྲོ་ལས་ཤི་འཕོས་པ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་ཡུལ་བཟང་པོར་སྐྱེས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་པར་དེས་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ཞག་ལོན་ནས་གཟོད་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ནི་བདག་གི་ཆ་མ་ཡིན་གྱིས། བདག་ཞག་མ་ལོན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དག་ཅིང་འགུལ་པ་ཐོགས་པ་ལུས་དོ་ཤལ་དང་སེ་མོ་དོས་བརྒྱན་པ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའི་ཅོད་པན་ཅན། ལུས་གུར་གུམ་དང་ཏ་མ་ལའི་ལོ་མ་དང་སྤྲྀ་ཀ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་པ་དེས། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་པད་མ་དཀར་པོ་དང་མན་དཱ་ར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུ་བ་བཀང་སྟེ། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཐམས་ཅད་འོད་ཆེན་པོས་སྣང་བར་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཐོས་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་ > than a feeling of joy toward the Blessed One surged within him and he descended the mountain. Bearing banyan branches, he went to the Blessed One, and, after bowing to the Blessed One and circumambulating him, he held the banyan branches aloft so that the bright sun would not torment his body, and followed him. He escorted him until they came to the next village, and on his way back a lion, the king of beasts, killed him. After he died he transmigrated and took rebirth among the gods. > > Now when young gods and goddesses are born they possess three different types of innate knowledge. They know, (1) whence they have died and transmigrated, (2) where they have been born, and (3) why they have taken birth there. > > The young god who formerly was the elephant saw that when he died from his life as an animal, filled with joy at the thought of the Blessed One, he transmigrated and took rebirth in a higher state as a god in the Heaven of the Thirty-Three. Then he thought, “It’s been a whole day since I approached the Blessed One and offered him my respect. This isn’t proper of me. Not a day should pass without my seeing the Blessed One.” > > So the young god who formerly was the elephant decorated himself with earrings, garlands, and strings of precious stones, put on a crown decorated with various types of precious jewels, and perfumed his body with saffron, tamala, spṛka, and other herbs. That night he filled the front of his long shirt with divine blue lotus, lotus, white water lily, white lotus, and mandārava flowers. Then, appearing amid a great light in the garden of Prince Jeta, he approached the Blessed One, scattered the divine blue lotus, lotus, white water lily, white lotus, and mandārava flowers over the Blessed One, and sat before him to listen to the Dharma. > > The Blessed One directly apprehended the thoughts, habitual tendencies, temperament,¹¹⁶ and nature of the young god who formerly was the elephant, and taught him the Dharma in such a way that he realized the noble truths of noble beings. Hearing it, the young god who formerly was the elephant > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.3](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.3) བུས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་སྟེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་དགའ་བའི་ཚིག་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་གི་ཁྲག་དང་མཆི་མའི་རྒྱ་མཚོ་བསྐམས་པ་དང་། རུས་པའི་ལ་བརྒལ་བ་དང་། ངན་སོང་གི་སྒོ་རྣམས་བཅད་པ་དང་། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་སྒོ་རྣམས་ཕྱེ་བ་དང་། བདག་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་བཞག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་བདག་ལ་ཕས་ཀྱང་མ་བགྱིས་མས་ཀྱང་མ་བགྱིས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་མ་བགྱིས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བགྱིས་ནང་མི་དང་གཉེན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བགྱིས། སྔོན་གྱི་མཚུན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བགྱིས་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བགྱིས་ལགས་སོ། །ཡང་སྨྲས་པ། ཉེས་པ་མང་པོར་ལྡན་པའི་ངན་སོང་ལམ། །ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ཁྱོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་བཅད། །བསོད་ནམས་རབ་ལྡན་མཐོ་རིས་འགྲོ་བ་ཕྱེ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་ཡང་བདག་གིས་ཐོབ། །བདག་གིས་དེ་རིང་ཉེས་པ་སྤངས་པའི་མིག །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ། །བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་ཕ་རོལ་རྒལ། །འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཞི་བའི་གོ་འཕང་འཐོབ། །མི་མཆོག་དབང་པོ་མི་དང་ལྷས་མཆོད་པ། །སྐྱེ་དང་རྒ་དང་འཆི་བའི་ནད་སྤངས་པ། །སྲིད་པ་སྟོང་དུ་མཐོང་བར་དཀའ་བ་ཡི། །ཐུབ་པ་ཁྱོད་ནི་དེང་མཐོང་འབྲས་བུ་ཡོད། །དེ་ནས་དོ་ཤལ་འཕྱང་བ་དགར་གྱུར་ཏེ། །བཏུད་ཅིང་ཞབས་གཉིས་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ནས། །དགྲ་ཐུབ་ལ་ནི་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ཀྱང་། །ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཁ་བལྟས་ལྷ་ཡུལ་སོང་། །དེ་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་དེ་ཚོང་པ་ཁེ་སྤོགས་ཕྱིན་པ་དང་། ཞིང་པ་འབྲུ་རྒྱལ་བར་གྱུར་པ་དང་། དཔའ་བོ་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། ནད་པ་ནད་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་བ་བཞིན་དུ་འབྱོར་པ་གང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་འོངས་པའི་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་སྲོད་དང་ཐོ་རངས་མི་ཉལ་བར་བརྩོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་སྣང་བ་ཆེན་པོ་བྱུང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ > destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry. > > Having seen the truths, he expressed his joy three times, saying, “Lord, Blessed One, when you dried up the ocean of my blood and tears, led me over the mountain pass of bones, slammed shut the doors to lower births, and swung wide the doors to heaven and liberation, you established me among gods and human beings, which no one has ever done for me—which neither my father and mother, nor a sovereign, nor deities, nor my relatives and all my friends, nor my ancestors before me could do, and that neither the ascetics nor the brahmins could do.” > > He continued: > > “With force you cleaved the path I walked, > Fraught with evil, leading to lower births. > You unbarred the way to heavens of high merit, > That I might attain the sorrowless way. > > “With your support, today I have gained > The clearest vision, pure of faults. > I shall bridge a sea of misery. > I shall gain the peaceful state that so delights the noble ones. > > “You whom humans and gods alike revere— > You’ve nary an ailment: birth, aging, or death; > It is hard to behold you in even a thousand lifetimes, > But today, O Sage, I see you and my life bears fruit.” > > Then he removed his garland, > Bowed and prostrated at the Blessed One’s feet, > Walked around the Victor in a gesture of respect, > Turned his face to the world of gods, and flew home.¹¹⁷ > > When the young god who was formerly the elephant returned to where he belongs, the rewards of having met the Blessed One were like the profits of a merchant, the success of a farmer in the field, the victory of a national hero, and the liberation at last of the sick from any illness. > > At that time, the monks who were committed to earnest practice, foregoing sleep from dusk to dawn, noticed all the great rays of light spreading forth from where the Blessed One was. They were bewildered at the sight, and inquired of the Blessed Buddha, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.4](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.4) འདས་ལ་ཞུས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས། མདང་སུམ་མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་ཚངས་པའམ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ནམ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བཞི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་མཆིས་ལགས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་ཚངས་པའམ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ནམ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བཞི་ང་ལ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གླང་པོ་ཆེའི་གཙོ་བོ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་སྟེང་དུ་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཡལ་ག་བཟུང་བ་མཐོང་ངམ། བཙུན་པ་མཐོང་ལགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནི་ངའི་ཐད་ནས་ཕྱིར་ལོག་པའི་འོག་ཏུ་སེང་གེས་བསད་དེ། དེ་ང་ལ་སེམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ཏེ་ལྷར་གྱུར་ནས་ངའི་ཐད་དུ་འོངས་ཏེ། དེ་ལ་ངས་ཆོས་བསྟན་ནས་དེས་བདེན་པ་མཐོང་སྟེ་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་བཙུན་པ་གླང་པོ་ཆེའི་གཙོ་བོ་དེས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གླང་པོ་ཆེར་སྐྱེས་ལགས། ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ལ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མཉེས་པར་བགྱིས་ལ་མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདས་པའི་ལས་ཀྱི་ཤས་ཀྱང་ཡོད་ལ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ལས་ཀྱི་ཤས་ཀྱང་ཡོད་དེ། འདས་པའི་ལས་གང་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ། སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དགེ་སློང་བསླབ་པ་ལ་མ་གུས་ཤིང་གཡེལ་བར་གྱུར་ཏེ། དེས་དེར་བསླབ་པའི་གཞི་ཆེ་ཕྲ་ལས་འགལ་བ་མང་དུ་བྱས་སོ། །དེས་བསླབ་པའི་གཞི་ཁ་ཅིག་ནི་བསྲུངས་ནས་འཆི་ > “Lord, what was this? Last night, did Sahāṃpati Brahmā, or Śakra, King of the Gods—or perhaps the four great kings—come to offer respect to the Blessed One?” > > “Monks,” the Blessed One replied, “it was neither Sahāṃpati Brahmā, nor Śakra, King of the Gods, nor the four great kings who came to see me. Did you see the elephant bull who held the banyan branches as the Tathāgata was walking on the road?” > > “Yes, Lord, we saw him.” > > “Monks, on the way back he was killed by a lion. Having felt such joy toward me, he took rebirth among the gods and came here to see me. I taught the Dharma to that young god, and, having seen the truths, he returned to where he belongs.” > > “Lord,” the monks inquired of the Blessed Buddha, “what action did he take that ripened into his birth among the gods, and that he pleased the Blessed One, and did not displease him?” > > “Monks,” the Blessed One replied, “it was partly due to his past actions, and it is partly due to his present actions as well. > > “As for his past actions, monks, in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years, and the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, he went forth in his teaching. > > “As a monk, he had no respect for his training and became caught up in distractions. He did much that violated the fundamental precepts, both lesser and greater. Still, he maintained some of the fundamental precepts, and at the time of his death > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.5](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.5) ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་བསླབ་པའི་གཞི་ཆེ་ཕྲ་མང་དུ་མ་བསྲུངས་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ནི་དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེས་དེར་བསླབ་པའི་གཞི་ཁ་ཅིག་བསྲུངས་ནས། འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེས་ནི་དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་ཤུགས་མཉམ་པ་དང་མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས་འདིས་ད་ལྟར་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་པ་ནི་འདས་པའི་ལས་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ལས་གང་ཞེ་ན། དེ་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་ནས་ང་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཏེ། སེམས་དགའ་བར་བྱས་པ་དེས་ན་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ཏེ་འདི་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ལས་ཡིན་ནོ།། །།ཀླུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ན་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དབྱིག་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེས་ཀླུའི་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བུ་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ཏེ་དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། བུ་འདིའི་མིང་ཇི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། བུ་འདི་དབྱིག་གི་བུ་ཡིན་པས་ན། འདིའི་མིང་དབྱིག་བཟངས་ཞེས་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བུ་དབྱིག་བཟངས་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས། དེ་ཆེར་སྐྱེས་ཏེ་འགྲོ་ནུས་པར་གྱུར་ > he prayed, ‘By this root of virtue, may I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.’ > > “O monks, what do you think? The one who was that monk then is none other than this elephant. The act of failing to maintain both the lesser and greater fundamental precepts ripened into his birth among the animals. Since he protected some of the fundamental precepts, at the time of his death he prayed, ‘By this root of virtue, may I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.’ > > “So it is monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that he has pleased me and not displeased me. These were his past actions. > > “As for his present actions, the monk became an elephant who offered me his respectful service with a mind full of joy, so he took birth among the gods. These were his present actions.” > > The Nāga (1) > > When the Blessed One was in Śrāvastī, a nāga king called Vasu lived in the great ocean. When the time came for him to marry he took a nāga wife, and they enjoyed themselves and coupled. One day she gave birth to a child, and at the elaborate feast celebrating his birth they asked, “What name should we give this child?” And they named him, saying, “Since this is Vasu’s child, his name will be Vasubhadra.” Young Vasubhadra was reared on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and he grew up, and learned to get around. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.6](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.6) ཏོ། །ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ནི་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་དུ་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་འབབ་སྟེ། གཞི་དེས་ན་དེ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་ཚ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། བུ་དེ་བྱིས་པ་ཤེད་མ་བྱེ་བའི་བར་དུ་ནི་དེའི་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་དེ་མི་འབབ་བོ། །གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་ཤིང་ཤེད་བྱེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་ལུས་ལ་ཡང་ཀླུའི་བྱེ་མ་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་དེས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་ཚ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་ནས། ཕ་མ་ལ་དྲིས་པ། ཡབ་ཡུམ་བདག་གིས་ཡུན་ཇི་སྲིད་ཅིག་གི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་མྱོང་བར་འགྱུར། ཕ་མས་སྨྲས་པ། བུ་ཇི་སྲིད་དུ་སྐལ་བ་མཉམ་པ་འདི་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བུ་དེས་བལྟས་ན། ཀླུ་ཆེན་པོ་གཞན་དག་གི་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཕ་མ་ལ་དྲིས་པ། ཡབ་ཡུམ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་འདྲ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཀླུ་ཆེན་པོ་འདི་དག་གི་ལུས་ལ་ནི་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་ལ། བདག་ཅག་གི་ལུས་ལ་ནི་འབབ། ཕ་མས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཀླུ་ཆེན་པོ་འདི་དག་ནི་ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་དག་ལ་ནི་མི་འབབ་བོ། །དེ་ནས་དེས་བལྟས་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་དེའི་ནང་ན་ཀླུ་བདག་ཅག་པས་ཆེས་ངན་པ་དེ་དག་གི་ལུས་ལ་ཡང་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་པར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཕ་མ་ལ་སྨྲས་པ། ཡབ་ཡུམ་ཁྱེད་གཉིས་ན་རེ་ཀླུ་ཆེན་པོ་འདི་དག་ནི་ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཡིན་པས་ན་འདི་དག་གི་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་ན་བདག་ཅག་པས་ཆེས་ངན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ནི་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་ལ་བདག་ཅག་ལ་ནི་འབབ། ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། དེ་དག་ནི་བདག་ཅག་བས་ཆེས་ངན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་བླངས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་མི་འབབ་བོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བུ་དེ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། སྨྲས་པ་ཡབ་ཡུམ་དེ་དག་གི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་ > Now it is characteristic of the nāgas that three times each day and three times each night the nāga sands rain down on their bodies. This causes them to undergo dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony. Until the day the child came into his own, the nāga sands never rained down on his body. But once he had grown and come into his own, the nāga sands rained down on him too and caused him dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony, so he asked his parents, “Mother, Father, how long must I undergo such suffering?” > > His parents replied, “For as long as it is destined to you, son, you will undergo these sufferings.” > > The young nāga looked and saw that the nāga sands didn’t rain down on the bodies of other nāgas. Seeing this he asked his parents, “Mother, Father, I think we have fallen into a lower realm. For if the nāga sands don’t rain down on those high nāgas there, why do they rain down on our bodies?” > > “Those high nāgas are of great renown,” his parents replied. “It’s because of their great renown that they aren’t rained down upon.” > > Then he looked and saw that in the great ocean there were some nāgas who were even more wretched than they were, but nāga sand wasn’t raining down on their bodies. Seeing this, he asked his parents, “Mother, Father, are you telling me that these are all nāgas of great renown, and that because of their great renown nāga sand isn’t raining down on their bodies? For there are some here who are even more wretched than we are. Why then, if nāga sand isn’t raining down on their bodies, is it still raining down on ours?” > > “Though they are more wretched than we are,” explained his parents, “nonetheless they take refuge and maintain the fundamental precepts. That’s why nāga sand doesn’t rain down on their bodies.” > > When he heard this, he surged with joy. “Mother, Father,” he asked, “how is that they came to take refuge and the fundamental precepts?” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.7](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.7) པའི་གཞི་རྣམས་ག་ལས་བྱུང་། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཡུལ་དབུས་འདིར་སངས་རྒྱས་བྱུང་སྟེ། དེ་ནི་བདུད་རྩིའི་ཆར་འབེབས་པས། དེ་ལས་དེ་དག་གི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བྱུང་ངོ་། །ཀླུའི་བུ་དེས་སྨྲས་པ། ཡབ་ཡུམ་བདག་མཆི་བར་གནང་བར་མཛོད་ཅིག་དང་། གང་དག་གི་མཐུས་བདག་གི་ལུས་ལ་ཀླུའི་བྱེ་མ་འབབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་དེ་དག་བདག་གིས་བླང་བར་བགྱིའོ། །ཕ་མས་སྨྲས་པ། བུ་མ་ལེན་ཅིག །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བྱེ་མའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་ཆུང་གི །སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་དེ་དག་བླངས་པ་ལས་མ་བསྲུངས་ན། གཞི་དེ་ལས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དགས་སུ་སྐྱེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྣམས་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འདིའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་སྟོང་གི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་འབུམ་གྱི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །ཀླུའི་བུས་སྨྲས་པ། ཡབ་ཡུམ་བདག་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བྱེ་མའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཞི་བར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཡང་ཅི་ནུས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཀླུའི་བུ་དེས་ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུ་བ་བཀང་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་ནང་ན་ཆོས་སྟོན་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཀླུའི་བུ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འཐད་པ་དབང་པོ་དུལ་བ་ཐུགས་ཞི་བ་ཐུགས་དུལ་ཞིང་རྣམ་པར་ཞི་བའི་མཆོག་དང་ལྡན་པ། གསེར་གྱི་མཆོད་སྡོང་ལྟར་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་འབར་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་། པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་མནོས་ཏེ། ཆོས་ > “A buddha has arisen here, in this central land,” they said. “He has let fall a rain of nectar, and so they have come to take refuge and the fundamental precepts.” > > “Mother, Father,” the young nāga requested, “please, permit me to go take refuge and maintain the fundamental precepts, by whose power nāga sand will no longer rain down on my body.” > > “Do not take them, son,” cautioned his parents. “Though the sufferings of the sands are innate to us, they are minor. If you take refuge and the fundamental precepts but do not maintain them, it will be the basis of your taking rebirth as a hell being, an animal, or an anguished spirit, where you will undergo great suffering, compared to which your current sufferings are not even a fraction’s worth—not even a hundredth, not even a thousandth, not even a hundred thousandth.” > > “Mother, Father,” said the young nāga, “I shall maintain them to the best of my ability, if only to assuage the sufferings of the sands innate to us.” With those words the young nāga filled up the front of his long shirt with divine blue lotus, lotus, white water lily, white lotus, and mandārava flowers, disappeared from beneath the great ocean, and traveled to the garden of Prince Jeta, where the Blessed One sat teaching the Dharma amid a company of hundreds. The young nāga saw the Blessed Buddha, resplendent and agreeable, in the distance. His senses were tamed, his heart was at peace, and his mind was tame and absolutely serene. He was graced with a supreme tranquility, shining and radiant like a golden pillar. > > He saw the Blessed Buddha, and the sight of him filled him with supreme joy. Full of such joy he approached the Blessed One, and when he arrived he scattered the divine blue lotus, lotus, white water lily, and white lotus flowers over the Blessed One. Then he touched his head to the Blessed One’s feet, took refuge in the Blessed One, received the fundamental precepts, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.8](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.8) མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེའི་ཀླུའི་བྱེ་མ་མེད་པར་གྱུར་ནས། དེས་བསམས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་མང་པོ་སེལ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་ཐོབ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ན་བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཇི་ལྟར་བསབ་པར་བྱ། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་ན། བདག་གིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ་སྙམ་ནས། སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ན་བཟའ་དང་ཞལ་ཟས་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་སྦྱར་བར་འཚལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞོན་ནུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཕན་གདགས་དགོས་ཀྱིས་ཐོང་ཤིག་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པར་དབྱར་བཞུགས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སོང་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡུལ་མ་ག་དྷཱར་ལྗོངས་སུ་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་ཀྱིས། སུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་འདོད་པ་དེ་ཆོས་གོས་དག་དང་ཆོས་ཤིག་ཅེས་སྦྲོན་ཅིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་སྲིད་དགྱེས་པའི་བར་དུ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་བཞུགས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ག་ལ་བ་དེར་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་ཀླུའི་བུ་དེས་བསམས་པ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་གནང་མོད་ཀྱི། བདག་གིས་ལམ་འདིར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ་སྙམ་ནས། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ > and sat before him to listen to the Dharma. > > Now that the nāga sands affected him no more, he thought, “The Blessed One has dispelled many kinds of suffering and unhappiness, and brought me many kinds of happiness and bliss. How could I repay the Blessed One? If the Blessed One will permit it, for as long as I live, I will respectfully serve the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with all their needs.” > > He rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and implored him, “Blessed One, for as long as I live please permit me to provide the Buddha and¹¹⁸ the entire saṅgha of monks with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick. Blessed One, please permit me to do so.” > > “Young man,” the Blessed One replied, “please let me go, for there are others who also need my help.” > > After the Blessed One remained in retreat in Śrāvastī during the rains, he instructed Venerable Ānanda, saying, “Ānanda, go and give this message to the monks: tell them that the Tathāgata will travel through the countryside to Magadha. Inform them that those who wish to travel through the countryside with the Tathāgata should prepare their robes.” Then, after staying in Śrāvastī for as long as he liked, the Blessed One traveled to Rājagṛha. > > The young nāga thought, “Even though the Blessed One would not permit me to respectfully serve them with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick for as long as I live, while they are on this road I can provide the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with all their needs.” He drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.9](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.9) བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་བར་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ན་བཟའ་དང་ཞལ་ཟས་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་སྦྱར་བར་འཚལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀླུའི་བུ་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ནས་ཀླུའི་བུ་དེས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རི ག་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་བར་གྱི་ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་རྡོ་དང་གསེག་མ་དང་གྱོ་མོ་རྣམས་བསལ་ཏེ། སྟོར་ཁུང་དང་ཕྱི་སའི་འདམ་དང་ཕྱག་དར་ཉལ་ཉིལ་དང་ཤིང་དང་བོང་བ་རྣམས་མེད་པར་བྱས་ནས། ས་གཞི་གསིང་མ་སྔོན་པོས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས། སྤོས་ཆབ་ཀྱིས་ཆག་ཆག་བཏབ་པ། ངོས་གཡས་གཡོན་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཤིང་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་དག་གིས་འཁྱམས་འདྲ་བར་དཀྲིགས་ཏེ། ནེ་ཙོ་དང་རི་སྐེགས་དང་རྨ་བྱ་དང་། ཤང་ཤང་ཏེའུ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པ་བཀོད་མ་དང་། མཚེའུ་དང་ལྟེང་ཀ་དང་རྫིང་རྣམས་མེ་ཏོག་དང་། པད་མ་དང་། ཨུད་པ་ལ་དང་། ཀུ་མུ་ད་དང་། པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བར་འདུག་ལ། ངང་པ་དང་ངུར་པ་དང་ཟལ་མོ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པ་དག་སྤྲུལ་ཏེ། ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་བུམ་པ་གང་བ་དང་ཆུ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་དང་ཕྲེང་བའི་མཆོག་རྣམས་ནི་ཚར་དུ་སྦྲེངས། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་རྣམས་ནི་བསྒྲེང་རས་སྣ་ཚོགས་ནི་སྦྱངས་རྔ་ཡབ་སྣ་ཚོགས་ནི་བཙུགས་གློ་གཡས་གཡོན་དུ་ནི་གཟིམས་ཁྲི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་བཤམས་དར་གྱི་བླ་རེ་རྣམས་ནི་བྲེས། ཟླ་བ་དང་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་མེ་ལོང་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན། མགུལ་གདུབ་དང་གདུབ་བུ་རྒྱན་ཅན་དང་དཔུང་རྒྱན་དང་རྒྱན་ཕྲེང་དང་སེ་མོ་དོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཛེས་པར་བྱས། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁེབས་པར་བྱས་ཏེ་སྤྲུལ་ཏོ། །དེར་མི་མང་པོ་དག་ཀྱང་སྤྲུལ་ཏེ། ལ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ > and implored the Blessed One again, “I would like to provide the Blessed One and the rest of the saṅgha of monks with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick as we travel from Śrāvastī to Rājagṛha. Blessed One, please permit me to do so.” The Blessed One assented by his silence. > > Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, straightaway the young nāga cleared the road from Śrāvastī to Rājagṛha of stones, pebbles, and gravel, cleaned the roadside ditches, and swept away mud, filth, twigs, and dung until there was no more. Then he covered the ground with green grass and sprinkled it with fragrant water to settle the dust. All along either side he laid branches of fruits and flowers, as if it were a courtyard, and it resounded with singing parrots, peacocks, mountain birds, and cakravāka birds. He filled the ponds, pools, and reservoirs with lotus, blue lotus, white water lily, and white lotus flowers, and he magically manifested honking swans and geese and quacking ducks. > > He filled the length of the road with vases and lined the sides with banana trees and marvelous garlands. He set up parasols, banners, and flags, decorated them with various colored fabrics, and set out yak-tail whisks. On the right and on the left he arrayed blue, yellow, red, and white platforms, overlaid with sashed canopies, and decorated with moons, crescents, and mirrors. > > He decorated himself with bangles around the neck and wrists, armlets, garlands of ornaments, and strings of precious stones. He magically manifested cascading bouquets of flowers in elaborate arrangements, and he magically manifested crowds of people as well. Some held hundred-ribbed parasols over the Buddha and the rest of the saṅgha of monks. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.10) རྣམས་ལ་གདུགས་རྩིབས་བརྒྱ་པ་དག་འཛིན་པར་བྱེད། ལ་ལ་ནི་བླ་རེ་འཛིན་པར་བྱེད། ལ་ལ་ནི་རྔ་ཡབ་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་དང་། ནོར་བུའི་ཡུ་བ་ཅན་དག་གིས་གཡོབ་པར་བྱེད། ལ་ལ་ནི་ཨུད་པ་ལ་དང་། པད་མ་དང་། ཀུ་མུ་ད་དང་། པད་མ་དཀར་རྣམས་འཐོར་བར་བྱེད་དོ། །ཀླུའི་བུ་དེ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བདུག་པ་དང་ཕྱེ་མ་དང་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་སྟེ། དེས་ཕྱོགས་གང་དང་གང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེལ་བསོ་བའི་ཕྱོགས་དེ་དང་དེར་གདན་རྣམས་སྤྲུལ་པར་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་སྦྱར་བའི་བཏུང་བ་དང་། ཧྭགས་དང་། འདམ་བུ་ཁ་ར་དང་། ཁ་ར་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིམ་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱོགས་གང་དང་གང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་དགོངས་མཛད་པའི་ཕྱོགས་དེ་དང་དེར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་སྤྲུལ་པར་བྱེད་དོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཡང་རྐང་པ་བཀྲུ་བའི་སྤོས་ཆུ་དང་རྐང་པ་བསྐུ་བའི་ཏིལ་མར་སྤོས་ཅན་འབུལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་དེ་ཉིན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་བླ་མར་བྱེད་རིམ་གྲོ་བྱེད་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐར་གྱིས་གཤེགས་གཤེགས་པ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བྱོན་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་འོད་མའི་ཚལ་བྱ་ཀ་ལན་ད་ཀ་གནས་པར་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཀླུའི་བུ་དེས་ཡང་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །འོད་མའི་ཚལ་འདི་ཉིད་དུ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ན་བཟའ་དང་ཞལ་ཟས་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་སྦྱར་བར་འཚལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀླུའི་བུ་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་སྟེ། ཀླུའི་བུ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ > Some held canopies aloft. Some waved fans with golden handles, others waved fans with bejeweled handles, and some scattered lotus, blue lotus, white water lily, and white lotus flowers. > > The young nāga followed close behind the Blessed One, worshiping him with flowers, and burning sticks of incense, incense powder, and incense cones. Whenever and wherever the Blessed One paused in repose, then and there he magically manifested a seat. He contented the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with a blend of molasses, sugarcane juice, and refined sugar. Whenever and wherever the Blessed One made camp for the night, then and there he would magically manifest a monastery that was complete in every respect. He also offered scented water for the monks to wash their feet and fragrant sesame oil to anoint them. Then the following day, once he had contented the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with many good and wholesome foods, he would again accompany the Buddha, venerating him, treating him as his guru, and offering him honor and worship. > > The Blessed One traveled and traveled until eventually he arrived in Rājagṛha, where he stayed in the Kalandakanivāsa, in Bamboo Grove. There the young nāga drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested the Blessed One, “I would like to provide the Blessed One and the rest of the saṅgha of monks for three months with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick here in Bamboo Grove. Blessed One, please permit me to do so.” The Blessed One assented to the young nāga by his silence. > > Understanding that by his silence the Blessed One > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.11](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.11) ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས། འོད་མའི་ཚལ་དེ་ཉིད་དུ་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་སྦྱར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ནས། ཐ་མའི་ཉིན་པར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཞལ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འབུམ་རི་བའི་ན་བཟའ་ཕུལ་ལོ། །དགེ་སློང་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སོ་སོར་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཕུལ་ནས་སེམས་དད་པར་བྱས་ཏེ། གྲལ་དཔོན་གྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེའི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཛུམ་པ་མཛད་དེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་གང་གི་ཚེ་འཛུམ་པ་མཛད་པ་དེའི་ཆོས་ཉིད་དེ་དེའི་ཚེ་ཞལ་ནས་འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་བྱུང་ནས། ཁ་ཅིག་ནི་འོག་ཏུ་འགྲོའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྟེང་དུ་འགྲོའོ། །འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཡང་སོས་དང་། ཐིག་ནག་དང་། བསྡུས་འཇོམས་དང་། ངུ་འབོད་དང་། ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་དང་། ཚ་བ་དང་། རབ་ཏུ་ཚ་བ་དང་མནར་མེད་པ་དང་། ཆུ་བུར་ཅན་དང་། ཆུ་བུར་རྡོལ་དང་། སོ་ཐམས་ཐམས་དང་། ཀྱི་ཧུད་ཟེར་དང་། ཨ་ཆུ་ཟེར་དང་། ཨུད་པལ་ལྟར་གས་པ་དང་། པད་མ་ལྟར་གས་པ་དང་། པད་མ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོར་སོང་ནས། ཚ་བའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཏུ་ནི་བསིལ་བར་གྱུར་ཏེ་འབབ་བོ། །གྲང་བའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཏུ་ནི་དྲོ་བར་གྱུར་ཏེ་འབབ་བོ། །དེ་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་གནོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་རྩེ་ཞིལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཀྱེ་ཅི་བདག་ཅག་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་སམ་འོན་ཏེ་གཞན་དུ་སྐྱེས་སམ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་དག་དད་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྲུལ་པ་འགྱེད་པར་མཛད་དེ། དེ་དག་གིས་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཀྱེ་བདག་ཅག་ནི་འདི་ནས་ཀྱང་ཤི་འཕོས་པར་མ་གྱུར་ལ་གཞན་དུ་ཡང་མ་སྐྱེས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ > had given his assent, the young nāga then prepared everything they would need for three months there in Bamboo Grove. Once he had provided for all the needs of the Buddha and the rest of the saṅgha of monks for three months, on the last day he contented them with foods of a hundred flavors and to the Blessed One he offered a very costly robe. To each of the other monks he also offered everything that was needed. Then he took a seat at the head of the row with thoughts of faith, and at that moment the Blessed One smiled. > > Now it is the nature of the blessed buddhas’ smiles that when they smile, colorful beams of blue, yellow, red, and white light radiate from their mouths, with some traveling up and others traveling down. > > Those that travel down go to the beings in the Reviving Hell, the Black Thread Hell, the Crushing Hell, the Shrieking Hell, the Screaming Hell, the Hot Hell, the Hell of Extreme Heat, the Hell of Ceaseless Agony, the Blistering Hell, the Bursting Blister Hell, the Hell of Chattering Teeth, the Hell of Lamentation, the Cold Whimpering Hell, the Splitting Open Like a Blue Lotus Hell, the Splitting Open Like a Lotus Hell, and the Splitting Open Like a Great Lotus Hell, and as they descend they cool the beings in the hot hells, and warm the beings in the cold hells. > > In this way they soothe the particular injuries of those beings, who wonder, “Have we died and been reborn somewhere other than this place?” Then, to engender faith in them, the blessed ones radiate an emanation, and when the beings see it, they think, “Alas, it is neither that we have died and left this place, nor that we have been born elsewhere. Rather it is because of the unprecedented appearance > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.12](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.12) སེམས་ཅན་སྣང་བ་འདིའི་མཐུས། བདག་ཅག་གི་གནོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་རྩེ་ཞིལ་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་དག་སྤྲུལ་པ་ལ་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བར་གྱུར་ནས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་ལས་དེ་ཟད་དེ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་གང་དུ་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར་བ་དེར་ཉིང་མཚམས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་རྣམས་དང་། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་རྣམས་དང་། འཐབ་བྲལ་རྣམས་དང་། དགའ་ལྡན་རྣམས་དང་། འཕྲུལ་དགའ་རྣམས་དང་། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་རྣམས་དང་། ཚངས་རིས་རྣམས་དང་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་པ་རྣམས་དང་། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། འོད་ཆུང་རྣམས་དང་། ཚད་མེད་འོད་རྣམས་དང་། འོད་གསལ་རྣམས་དང་། དགེ་ཆུང་རྣམས་དང་། ཚད་མེད་དགེ་རྣམས་དང་། དགེ་རྒྱས་རྣམས་དང་། སྤྲིན་མེད་རྣམས་དང་། བསོད་ནམས་སྐྱེས་རྣམས་དང་། འབྲས་བུ་ཆེ་རྣམས་དང་། མི་ཆེ་རྣམས་དང་། མི་གདུང་རྣམས་དང་། གྱ་ནོམ་སྣང་རྣམས་དང་། ཤིན་ཏུ་མཐོང་རྣམས་དང་། འོག་མིན་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་སོང་ནས། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱང་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། ངེས་པར་འབྱུང་བ་བརྩམ་པར་གྱིས། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་སྦྱོར་བར་གྱིས། འདམ་བུའི་ཁྱིམ་ལ་གླང་ཆེན་བཞིན། །འཆི་བདག་སྡེ་ནི་གཞོམ་པར་གྱིས། །གང་ཞིག་ཆོས་འདུལ་འདི་ཉིད་ལ། །བག་ཡོད་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རབ་སྤངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་འོད་ཟེར་དེ་དག་གིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བསྐོར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་སྟེ། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདས་པའི་ལས་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྣམ་ལོགས་སུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མ་འོངས་པའི་ལས་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ > of this emanation that our particular injuries have been soothed.” They feel real joy toward the emanation, exhausting the deeds that brought them to experience the hells. Now, as fit vessels of the truths, they take rebirth among the gods and humans. > > The rays of light that travel up go to the following gods: those of the Abodes of the Four Great Kings, the Heaven of the Thirty-Three, the Strifeless Heaven, Tuṣita Heaven, the Delighting in Creation Heaven, the Heaven of the Masters of Others’ Creations, and the Heaven of Brahmā’s Assembly; those of the realms called Brahmin Priests, Great Brahmā, Limited Splendor, Immeasurable Splendor, Radiant Heaven, Lesser Virtue, Immeasurable Virtue, Extensive Virtue, and the Cloudless Heaven; and those of the realms called Increasing Merit, Great Result, None Greater, Sorrowless, Sublime Vision, Great Vision, and Supreme. There they sound a cry of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness, and they echo the following two verses: > > Cultivate renunciation, > Practice the Buddha’s teaching— > Trample the lord of death’s army > Like an elephant in a house of reeds! > > Those who mind their way along the path > Of this Dharma and Vinaya > Will abandon the round of rebirth > And put an end to suffering. > > Then the rays of light circle through the trichiliocosm and come back to the blessed ones. Should the blessed one wish to make a revelation about past deeds, they will disappear into the blessed one’s back. Should he wish to foretell the future, they will disappear into the chest. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.13](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.13) ན་ནི་མདུན་ལོགས་སུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དུད་འགྲོར་སྐྱེ་བར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཞབས་ཀྱི་རྟིང་པར་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡི་དགས་སུ་སྐྱེ་བར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཞབས་ཀྱི་མཐེ་བོར་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མིར་སྐྱེ་བར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་པུས་མོ་གཉིས་སུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཕྱག་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཕྱག་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྷར་སྐྱེ་བར་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ལྟེ་བར་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་ཞལ་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་སྤུར་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་བཞེད་ན་ནི་དབུའི་གཙུག་ཏོར་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་འོད་ཟེར་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་སྤུར་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། ཚོན་སྣ་སྟོང་གིས་སྤེལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཅན། །མང་པོ་ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་བྱུང་བར་གྱུར། །དེ་ཡིས་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བར་བགྱིས། །ཉི་མ་ཤར་བས་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་བཞིན། །ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་གསོལ་པ། རྒོད་དང་བྲལ་ཞིང་རྒྱགས་དང་མི་དགྱེས་སྤངས་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་འགྲོ་བ་དག་གིས་དམ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །རྒྱལ་བ་དགྲ་ཐུབ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་མཆིས་པར། །པད་མའི་རྩ་དང་དུང་མདོག་ལྟ་བུའི་འཛུམ་མི་སྟོན། །བརྟན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཡིས་དུས་བབ་མཁྱེན་ལགས་ན། །དགེ་སྦྱོང་རྒྱལ་དབང་ཉན་པ་སོམ་ཉི་འཚལ་བ་རྣམས། །ཐུབ་པ་ཁྱུ་མཆོག་གི་ནི་གསུང་མཆོག་བརྟན་པ་དང་། ། > Should he wish to prophesy about a hell birth, they will disappear into the soles of the feet. Should he wish to prophesy about an animal birth, they will disappear into the heels. Should he wish to prophesy about birth as an anguished spirit, they will disappear into the big toe. Should he wish to prophesy about a human birth, they will disappear into the knees. > > Should he wish to prophesy about someone’s becoming a great universal monarch, they will disappear into the palm of the left hand. Should he wish to prophesy about someone’s becoming a universal monarch, they will disappear into the palm of the right hand. Should he wish to prophesy about a god birth, they will disappear into the navel. Should he wish to prophesy about the enlightenment of the listeners, they will disappear into the mouth. Should he wish to prophesy about the enlightenment of the solitary buddhas, they will disappear into the hair between the eyebrows. Should he wish to prophesy about an unexcelled, total, and complete enlightenment, they will disappear into the crown of the head. > > After these particular rays of light had circled the Blessed One three times, they disappeared into the hair between the Blessed One’s eyebrows. Then Venerable Ānanda joined his palms in reverence and praised the Blessed One with the following verse: > > “From your mouth’s great gate spill forth > Scores of thousand-colored spectra. > Like the shining of the sun, > They illumine everything.” > > He then supplicated him with the following verses: > > “The lords of beings, the buddhas who cast off disconsolation, > Are rid of savagery and pride, and are themselves the cause of all that’s good. > These victors over every rival, in the absence of cause and condition > Do not display their smiles, which are the color of conch and lotus root. > > “So if you know it’s time, for your mind never falters, > Then come—ascetic, victor—quell your disciples’ hesitation. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.14](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.14) བཟང་པོ་དག་གིས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་བསལ་བར་གསོལ། །རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་རི་རྒྱལ་ལྟ་བུར་བརྟན་པ་ཡི། །མགོན་པོ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་གྱིན་ད་འཛུམ་མི་སྟོན། གང་གི་དོན་དུ་དཔའ་བོ་འཛུམ་པ་སྟོན་མཛད་པ། །དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཉན་པར་འཚལ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་པར་འཛུམ་པ་མི་མཛད་དོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀླུའི་བུ་འདིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ལམ་དང་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་འདིར་བཀུར་སྟི་འདི་ལྟ་བུ་བྱས་པ་མཐོང་ངམ། བཙུན་པ་མཐོང་ལགས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ཀླུའི་བུ་འདི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བསྐལ་པ་བརྒྱའི་བར་དུ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བསྐལ་པ་བརྒྱའི་བར་དུ་ལྷ་དང་མིའི་ནང་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཞིང་འཁོར་བར་གྱུར་ནས་སྲིད་པ་ཐ་མ་དང་གནས་ཐ་མ་ལ་མིར་སྐྱེ་བ་ཐོབ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་སློབ་དཔོན་མེད་པ་དང་། མན་ངག་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཏེ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས། རང་སངས་རྒྱས་སྨོན་ལམ་ལེགས་པར་བཏབ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དེའི་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ།། །།སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་ཡངས་པ་ཅན་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ཆུང་མ་དང་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། བུད་མེད་དེའི་ལུས་ཐོག་ཐག་ནས་ཕྱི་སའི་དྲི་འབྱུང་ལ། ཕྱི་ས་ཟ་བའི་སེམས་ཀྱང་སྐྱེས་ནས་ཆུང་མས་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ལ་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་སྡེ་དཔོན་སེང་གེས་བསམས་པ། མ་ལ་བདག་གི་ཆུང་མ་འདི་ལུས་སྲུལ་པོ་འགའ་ཞིག་གིས་མ་བརླམས་གྲང་སྙམ་སྟེ། དེས་ལྟས་མཁན་རྣམས་ལ་བསྟན་ན་ལྟས་མཁན་རྣམས་ན་རེ། འདི་ལུས་སྲུལ་པོས་ > O sage, greatest of the herd, with speech unrivaled, sure, and good, > Reassure those prone to doubt. > > “Mountain still, and vast as oceans, > Buddha, fully awakened lord, > Your smile is no mundane event. > Hero, make it manifest so that many might pay heed. > > “With speech like a clap of thunder, > Graceful like a royal bull, > Oh tell the fruits awaiting those, > The peerless ones, who praise you! > > “Lord, if in the absence of the right causes and conditions the tathāgatas, the arhats, the totally and completely awakened buddhas do not smile, what are the causes and conditions that make them smile?” > > “Ānanda, so it is,” replied the Blessed One. “It is just as you say, Ānanda. Without the right causes and conditions the tathāgatas, the arhats, the totally and completely awakened buddhas do not smile. Ānanda, did you see the young nāga who provided for the Buddha and the rest of the saṅgha of monks, both on the road and here in Rājagṛha?” > > “Yes, Lord, I saw him.” > > “Ānanda, by the root of virtue of this nāga’s act, he will not fall to the lower realms for one hundred eons. For one hundred eons he will take rebirth among gods and humans. After circling in saṃsāra, in his final rebirth, his final dwelling place, he will take birth as a human being. Then he will go forth and manifest the thirty-seven wings of enlightenment without a teacher or any instruction. He will manifest the enlightenment of a solitary buddha and become the solitary buddha known as Aspiration Well Sown.” > > The Story of Siṃha > > When the Blessed One was in Vaiśālī, as a certain army chief named Siṃha and his wife enjoyed themselves and coupled, his wife conceived, and immediately her entire body began to smell of excrement. What’s more, she also had the urge to eat excrement. > > She explained all of this to her husband, Siṃha the army chief. “Alas!” army chief Siṃha thought, “one of those rotting spirits has assumed control of my wife,” and he brought her to the soothsayers. > > “No, she has not been possessed by a rotten spirit,” the soothsayers assured him. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.15](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.15) བརླམས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་སེམས་ཅན་ལྟོ་ན་འདུག་པ་དེའི་མཐུ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་ནམ་བཙས་པ་དེའི་ཚེ་འདིའི་སྐྱོན་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། དེའི་བུ་མི་སྡུག་པའི་སྣ་གྲངས་བཅྭ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་ནས། དེ་བཙས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱིམ་དེ་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཕྱི་སའི་དྲིས་གང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བུད་མེད་དེ་དག་གིས་སྤོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བྱུགས་ཏེ། མལ་དུ་བཞག་ཀྱང་དེའི་ལུས་ལས་ཕྱི་སའི་དྲི་མེད་པར་མ་གྱུར་ནས། ཆུང་མས་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ལ་བུ་དེ་བསྟན་པར་མི་འདོད་པ་ལས་བུད་མེད་གཞན་དག་གིས་དེ་ལ་བསྙད་དེ། ཇོ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲས་ནི་བལྟམ་མོད་ཀྱི་མི་སྡུག་པའི་སྣ་གྲང་བཅྭ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐོག་ཐག་ནས་ཕྱི་སའི་དྲི་འབྱུང་སྟེ། དེས་ན་ཁྱིམ་ཐོག་ཐག་ཕྱི་སའི་དྲིས་གང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏེ། དེས་བསམས་པ། འདི་ལྟར་བདག་གི་བུ་བཙས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་སྐྱོན་ཅན་དུ་གྱུར་ན། བུ་འདི་ལྟ་བུ་བདག་ལ་ཅི་དགོས་ཀྱིས་མུན་སྲོས་པའི་འོག་ཏུ་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཁྱི་རྣམས་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེའི་བར་སྐབས་སུ་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཕྲད་ནས་བདེན་པ་རྣམས་མཐོང་སྟེ། དེས་བདེན་པ་རྣམས་མཐོང་ནས། བསམས་པ། སེམས་ཅན་འདི་ནི་ལས་ལས་སྐྱེས་ཏེ། སྔོན་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་འདི་ལྟ་བུར་སྐྱེས་པར་གྱུར་ནས་ངན་ངོན་ཞིག་གསོས་ལ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། །འོན་ཀྱང་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ལུས་འདི་ལྟ་བུར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། མར་དང་། ཞུན་མར་དང་། མར་གྱི་ཉིང་གུས་གསོས་ནས་དེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དང་། ཕས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་སྔོན་གྱི་ལས་མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་འདི་ལྟ་ > “All this has taken place on account of the being in her womb. Once that being is born there will be no more trouble.” > > Then after nine or ten months had passed, she gave birth to a child that was ugly in eighteen different ways. No sooner was the child born than the house was suffused with the smell of excrement. The women laid him out on the bed and applied all different kinds of perfumes, but still could not remove the smell of filth from his body. The army chief Siṃha’s wife did not wish to show the child to him, but one of the other women informed him, “Sir, though indeed you have a son, he is ugly in eighteen different ways, the smell of excrement pervades his body, and the whole house is filling up with the smell.” > > The army chief Siṃha was stricken to hear this and thought, “Though a son has finally been born to me, since he’s disfigured, what use is he to me? When night falls, I’ll toss him out to the dogs.” > > Now in the meantime the army chief Siṃha’s spiritual advisor had met the Blessed One and seen the truths. Having seen the truths, he thought, “This being was born due to his past actions. Since he was born in a body like this due to his nonvirtuous actions, they should raise this pitiable creature. When he is grown, they should introduce him to respectful service to the Buddha, Dharma, and Saṅgha. Then at the very least he will not take birth in such a body in his next life.” > > So they reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and when he had grown, his father said to him, “Son, you have a body like this on account of your nonvirtuous past actions. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [16.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16.16) བུར་སྐྱེས་ལ། ད་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་རྐང་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ནི་བཀུར་སྟི་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཆེ་ཞིང་ཕན་ཡོན་ཆེ་བར་འགྱུར་གྱིས། དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱོས་ལ་སྨོན་ལམ་ལེགས་པར་ཐོབ་ཤིག་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་ལས་དེ་ཡང་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་དེས་ཀྱང་ཕའི་ངག་མཉན་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱེའུ་དེས་ཕ་མ་ལ་གསོལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་ནས་བཤོས་གསོལ་ཟིན་ཏེ། གསང་སྡེར་ནི་གྱུ་ཕྱག་ནི་བཅབས་པར་རིག་ནས་སྟན་ཆེས་དམའ་བ་ཞིག་ཁྱེར་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་། ཤེས་པ་དང་། རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱེའུ་དེས་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་ལུས་འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ན་ནི་བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཆུ་བོ་རྣམས་ལས་རྒལ་བར་བྱ་བ་དང་། སྦྱོར་བ་རྣམས་ལས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པར་བྱ་བ་ཞིག་ན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱེའུ་དེའི་བྱད་བཞིན་མི་སྡུག་པ་དེ་དང་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་ལྷག་པར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། > Right now the Blessed One is a rich field of merit for all humanity.¹¹⁹ Even doing him some small service will bring a great result and benefit you greatly. Offer him your service, make good prayers, and perhaps the burden of your past deeds¹²⁰ will be lighter.” > > Heeding his father’s words, he began to respectfully serve the Buddha, Dharma, and Saṅgha. One day, at the young man’s behest, his parents extended an invitation to the Buddha and the rest of the saṅgha of monks, and he contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished. Once he knew that their bowls had been taken away and their hands washed, he brought in a very low seat and sat before the Blessed One to listen to the Dharma. > > The Blessed One directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature, and taught him the Dharma accordingly. Hearing it, the young man destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat. > > Having seen the truths, he thought, “If my body weren’t like this, I too would go forth in the doctrine of the Blessed One, in order to ford the floodwaters and completely escape my fetters with diligence, practice, and effort.” No sooner had he thought this than his ugly features and the unpleasant smell disappeared, and he was filled with exceptional joy toward the Blessed One. > > Full of such joy, he pressed his palms together, bowed toward the Blessed One, and requested, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds _First 16 of 25 passages. [Read on](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16)_ ## Translations (2) - [The Hundred Deeds](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-84000.16.2) — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, English - [English (machine translation)](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-mt.16.1) — English, machine translation --- Source: [https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.16) · Pramāṇa