[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Buddhist Literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha) › [Buddhist Sanskrit literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit) › [Avadāna and jātaka literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana) › [Karmaśataka](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka) › [ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo) › 19 # Karmashataka 19: Bam po 19 ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ 19 - **Language:** Classical Tibetan ### Bam po 19 ### [19.1](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.1) པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་འདི་གསུམ་ཆར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེར་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ཏེ་དེས་ན་ད་ལྟར་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་བཅུ་དགུ་ > also took pravrajyā in the dispensation of the perfectly enlightened Buddha Kāśyapa. There, they lived the life of purity for a whole lifetime, fully matured their faculties, and consequently have now attained liberation. / The Hundred Deeds, viśrāma nineteen. > — English (machine translation) (machine translation) ### [19.2](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.2) པ། ལྷར་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་སེར་སྐྱའི་གནས་ན་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་འགྲམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དོ། །ཡུལ་ལྷ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ན་ནི་རྒྱལ་པོ་ལེགས་རྟོགས་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་མཛའ་ཞིང་བཤེས་ལ་གཅུགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་འགྲམ་ཡིད་སྨོན་བྱེད་པ། ཀྱེ་མ་བདག་གི་རྒྱུད་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བྱུང་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་མཐར་གྱིས་དེའི་བུ་བཞི་བྱུང་སྟེ། ཟས་གཙང་དང་བྲེ་བོ་ཟས་དང་བདུད་རྩི་ཟས་དང་ཟས་དཀར་རྣམས་བྱུང་ངོ་། །བུ་མོ་ཡང་བཞི་བྱུང་སྟེ། དག་མ་དང་། བྲེ་མོ་མ་དང་། བདུད་རྩི་མ་དང་། དཀར་མོ་རྣམས་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ལེགས་རྟོགས་ཡིད་སྨོན་བྱེད་པ། ཀྱེ་མ་བདག་སེང་གེ་འགྲམ་དང་གཉེན་དུ་གྱུར་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་ཡང་བཙུན་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས་བུ་བཙས་ཏེ་དེའི་མིང་ལྷར་བཅས་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱེའུ་དེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཟོའི་གནས་དང་ལས་ཀྱི་གནས་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་ཞོན་པ་དང་། རྟ་ཞོན་པ་དང་། མཚོན་ཆ་བཅང་བ་དང་། འཕོང་དང་མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་བསྣུར་བ་དང་། གཡུལ་ལས་འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་གཟུང་བ་དང་། ཞགས་པ་གཟུང་བ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕང་བ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་གདབ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཕང་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། གཤེག་པ་དང་། ལག་པས་གཟུང་བ་དང་། རྐང་པའི་སྟབས་དང་། མགོ་བོ་བསྐྱབ་པ་དང་། རྒྱང་མར་འཕང་བ་དང་། སྒྲ་གྲག་པར་འཕང་བ་དང་། གནད་དུ་འཕང་བ་དང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕོག་པར་བྱ་བ་དང་ཚབས་ཆེར་གཏང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསླབས་ནས་གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་ཟླ་གཞན་མེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ལེགས་རྟོགས་ལ་བུ་མོ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། དེ་ལ་གཅིག་གི་མིང་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཞེས་བཏགས་སོ། །གཅིག་གི་མིང་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ཞེས་བཏགས་ཏེ། > The Story of Sahadeva > > When King Siṃhahanu reigned in Kapilavastu, and King Suprabuddha reigned in Devaḍaha,¹³⁸ the two were dear friends. One day King Siṃhahanu thought, “How wonderful it would be if a universal monarch was born in my lineage!” Subsequently he had four sons named Śuddhodana, Droṇodana, Amṛtodana, and Śuklodana, and four daughters named Śuddhā, Droṇā, Amṛtā, and Śuklā. > > After that, King Suprabuddha prayed, “How wonderful it would be to become kin with King Siṃhahanu!” He and the queen enjoyed themselves and coupled, she gave birth to a child, and they named him Sahadeva. > > As the young man grew up, they made him study letters, and trained him in all the different fields of craft and skill in which duly consecrated rulers of the royal caste train, such as how to ride an elephant, how to ride horseback, how to wield a weapon, and how to shoot an arrow, advance, retreat, wage war, grasp with an iron hook, wield a lasso, shoot a spear, throw a single-pointed vajra, throw other single-pointed weapons, and throw a disk; how to cut, cleave, grapple and hold, employ footwork, guard one’s head, strike from a distance, and strike at the noise of an unseen enemy; and how to target the vital points, take infallible aim, and maximize damage. By the time he had been educated in all of these, he was learned in the five fields of knowledge, and he was without peer. > > Later, King Suprabuddha had two daughters, and he named one Māyā and the other Mahā­māyā. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.3](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.3) དེ་གཉིས་བྲམ་ཟེ་མཚན་མཁན་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པ། གཅིག་ལ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བཙའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅིག་ཤོས་ལ་ནི་གཞོན་ནུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་བཙའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ལུང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་འགྲམ་གྱིས་ཐོས་ནས་དེ་གཉིས་ཟས་གཙང་གི་བཙུན་མོར་བླངས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷའི་རིས་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་སྲས་བལྟམ་སྟེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་ནས་དེ་ཡི་གེ་མཐར་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེས་རྟོགས་སོ། །གར་དང་གླུ་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཐར་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གིས་བསམས་པ། ད་ནི་གཞོན་ནུ་ལ་འཕོང་བསླབ་དགོས་སོ་སྙམ་ནས་ཤཱཀྱ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། འདི་ན་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་གྱི་མཆོག་སུ་ཡོད་སུ་ལ་བསླབས་ན་གཞོན་ནུ་འཕོང་ལོབས་པར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་གཞན་ལྟ་ཞོག་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ལེགས་རྟོགས་ཀྱི་བུ་ལྷར་བཅས་ཞེས་བགྱི་བ་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་གྱི་མཆོག་ཅིག་མཆིས་ཏེ། དེ་འདྲ་བའི་ཟླ་གཞན་མ་མཆིས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གིས་ལྷར་བཅས་ཕོ་ཉས་བཀུག་ནས་སྨྲས་པ། ལྷར་བཅས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་འདི་ལ་འཕོང་སློབས་ཤིག །ལྷར་བཅས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་ལྷས་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་བྱས་ནས་དེ་གཞོན་ནུ་འཕོང་སློབ་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། །དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཅི་བྱའོ་ཅོག་བསྟན་ནས་ཐམས་ཅད་ལོབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་གང་ལ་ལྷར་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཐབས་གཞན་དག་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ལྷར་བཅས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྩོན་པ་དང་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ཐབས་རྣམས་མཐོང་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། དེས་འཕོང་གི་ཐབས་དེ་དག་གི་སློབ་མ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་བསླབས་སོ། །དེས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒན་པོ་དང་ནད་པ་དང་ཤི་བ་མཐོང་ནས། > The brahmin astrologers and augurs prophesied this about the two of them: “One will give birth to a universal monarch. The other will give birth to a youth graced with the signs.” When King Siṃhahanu heard this, he took them both to be Śuddhodana’s queens. > > One day the Bodhisattva passed away and transmigrated from the Tuṣita Heaven and entered his mother’s womb. After nine or ten months had passed, she gave birth to a son. As he grew up, they made him study letters, and he mastered them. He also learned all the fields of knowledge. He mastered as well all the performing arts of dance, singing, and music. > > Then King Śuddhodana thought, “Now we must train him in archery.” So he asked the Śākyas, “Who here is the greatest teacher of archery from whom a young person can learn archery?” > > “Deva, you can forget all other teachers of archery,” the Śākyas told him. “King Suprabuddha’s son Sahadeva is the greatest teacher of archery. None can rival him.” > > As soon as he heard this, King Śuddhodana dispatched a messenger to Sahadeva, saying, “Sahadeva, please teach this prince archery.” > > “As you wish, Deva,” Sahadeva replied, and he began teaching the prince archery. The Bodhisattva learned everything he taught him. The Bodhisattva demonstrated other techniques that were not known in Sahadeva’s country, and Sahadeva was amazed upon witnessing the Bodhisattva’s discipline and these techniques that he had not seen before. He devoted himself to studying those archery techniques and learned them himself from the Bodhisattva. > > When the Bodhisattva witnessed old age, sickness, and death, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.4](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.4) ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་པ་དེའི་ཚེ། ལྷར་བཅས་ནི་ཡངས་པ་ཅན་དུ་སོང་ནས་དེ་ན་འདུག་པ་དང་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་གཏད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་འདི་རྣམས་གནས་ལྔ་པོ་རྣམས་སློབས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ནས། དེས་རིང་པོ་མ་ཐོགས་པར་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་ལ་འཕོང་བསླབས་ཏེ། དེ་དག་གནས་ལྔའི་མཐར་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་ལྟ་བུའི་རྒྱགས་པ་སྐྱེས་ཏེ། སུ་ཡང་བདག་ཅག་ལས་གཟུགས་དང་སྟོབས་དང་ཤེས་པས་མཚུངས་པ་ཡང་མེད་ན་ལྷག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་དག་ལ་ལྷར་བཅས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བུ་དག་རྒྱགས་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ཁྱོད་ནི་ཤཱཀྱ་དག་གི་ནང་དུ་གཞོན་ནུ་སྐྱེས་པ་དེའི་རྐང་པའི་རྡུལ་དང་ཡང་མི་མཚུངས་ན། བྱད་གཟུགས་སམ་སྟོབས་སམ་ཤེས་པས་མཉམ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་དེ་དག་ལྟ་འདོད་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་ཅག་དོང་ལ་གཞོན་ནུ་དེ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏོ། །དེ་ནས་ལྷར་བཅས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། གཞོན་ནུ་དེས་ནི་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་ཏེ། ད་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་བར་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་དོན་མཛད་ཅིང་། མཐར་གྱིས་ཡངས་པ་ཅན་དུ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་ལྷར་བཅས་ཀྱིས་དེ་ཐོས་ནས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་ལ་སྦྲན་ཏེ། དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ལྟ་འདོད་ཆེས་ནས། ལྷར་བཅས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ནས། གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འཐད་ལ་དབང་པོ་ཞི་བ་ཐུགས་ཞི་བ་ཐུགས་མཆོག་ཏུ་དུལ་བ་དང་རྣམ་པར་ཞི་བ་དང་ལྡན་པ་གསེར་གྱི་མཆོད་སྡོང་ལྟར་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་འབར་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། འདི་བདག་ཅག་ལས་བྱད་གཟུགས་ཀྱིས་ནི་ཆེས་ལྷག་མོད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ > and went to live in the forest, Sahadeva traveled to Vaiśālī. While he was staying there, the people of Vaiśālī put five hundred youths in his care and said, “Train these youths in the five fields of knowledge.” By the time he had completed archery training for all five hundred youths, they had mastered the five fields of knowledge. After that they became arrogant and thought, “No one is our equal in form, strength, and knowledge—needless to speak of their being better!” > > “Don’t be so arrogant, children,” Sahadeva said. “You can’t equal even the dust under the feet of the prince born into the Śākya clan—needless to speak of his fine form, strength, and knowledge.” > > Now as soon as they heard this, the youths were eager to see him and said, “We should go see this young man.” > > “That young man lives in the forest,” Sahadeva told them, “so you cannot see him now.” > > In the meantime, while acting for the benefit of those to be tamed, the Blessed One eventually made his way to Vaiśālī. Sahadeva heard about this and informed the youths. As soon as they heard, the five hundred youths were very eager to see the Blessed One and they went with Sahadeva to meet him. All five hundred youths saw the Blessed One, resplendent and agreeable, in the distance. His senses were tamed and his mind was perfectly tame. He was graced with tranquility, shining and magnificent like a golden pillar. > > When they saw him, whatever arrogance they had about their own forms disappeared. But still¹³⁹ they thought, “In form he may be our superior, but not in strength.” Thinking this, they went to see the Blessed One, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.5](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.5) སྟེ་ལྷགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བཅག་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་དགོངས་པ་བསྐྱེད་དེ། ཀྱེ་མ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མདའ་གཞུ་བླངས་ཏེ་ང་ལ་ལྟར་འོངས་ན་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་བསྐྱེད་པའི་མོད་ལ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མདའ་གཞུ་བླངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་འོངས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གི་ང་རྒྱལ་བཅག་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་མི་སྣང་བར་མཛད་དེ་ལྷའི་ལུས་ལྟ་བུར་སྤྲུལ་ནས། གཞོན་ནུ་དེ་དག་དང་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ལྕགས་ཀྱི་ཏ་ལ་བདུན་དང་། འཁོར་ལོ་བདུན་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་བདུན་དང་། ཕག་བདུན་སྤྲུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བུ་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་མདའ་གཞུ་འདི་ལོང་ལ་འབེན་འདི་ལ་མདའ་འཕོངས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གིས་གཞུ་བླངས་ཏེ་བདུང་ཞེས་བྱས་ན། བདུང་ཡང་མ་ནུས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེ་བླག་ཏུ་བདུངས་ཏེ། མདའ་ཡང་བླངས་ནས་མདའ་དེ་འབེན་དེ་དག་ལ་འཕངས་ཏེ། དེས་ལྕགས་ཀྱི་ཏ་ལ་བདུན་དང་། འཁོར་ལོ་བདུན་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་བདུན་དང་། ཕག་བདུན་ལས་ཐལ་ནས་མདའ་དེ་སའི་འོག་ཏུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱགས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ཡིད་དགའ་བར་གྱུར་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སྟན་དེ་ཁོ་ན་ལ་འཁོད་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དག་གིས་བདེན་པ་མཐོང་ནས། སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ > and upon their arrival they touched their heads to the Blessed One’s feet, and sat before him. > > The Blessed One thought, “I must destroy their arrogance.” Then the Blessed One had a thought about the world: “How good it would be for Śakra, King of the Gods, to take up his bow and arrow and come to see me!” Just as the Buddha thought this, Śakra, King of the Gods, immediately came to see the Blessed One with bow and arrow in hand. Then, to shatter the youths’ arrogance, the Blessed One made his natural form disappear and emanated in the form of a deity. He then emanated seven iron palm trees, seven wheels, seven great drums, and seven bricks¹⁴⁰ close to where the youths stood and addressed them, saying, “Children, take up this bow and arrow, and fire arrows into these targets.” > > The youths hurried to take up the bow, but when he said, “Now draw,” they could not so much as pull the bowstring. The Blessed One, however, drew the bowstring with ease, and his arrow not only punctured the targets as it pierced the seven iron palm trees, seven wheels, seven great drums, and seven bricks, it even burrowed into the ground below. > > When they saw this, whatever arrogance the youths had about their own strength disappeared in an instant, and they gained admiration for the Blessed One. The Blessed One directly apprehended their admiration and taught them the Dharma accordingly. When they heard it, all five hundred youths destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where they sat. > > After seeing the truths, they rose from their seats, drew down the right shoulder of their upper garments, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.6](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.6) ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ཅག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་དེ་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་དེ་དག་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ་རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ་དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་ལྷར་བཅས་ལས་བརྟེན་ཏེ། ང་རྒྱལ་བཅག་ནས་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞག་པ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་རྣམས་ལྷར་བཅས་ལས་བརྟེན་ཏེ། དྲེགས་པ་བཅོམ་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཙམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ན། རྒྱལ་པོ་གང་ཆེན་མཚོའི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བཙུན་མོ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་ཟླ་བ་བཅུ་ལོན་ > bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested of the Blessed One, “Lord, if permitted we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.” > > With the words “Come, join me, monks!” the Blessed One led them to go forth as novices, conferred on them full ordination, and instructed them. They cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. As arhats, free from the attachments of the three realms, their minds regarded gold no differently than filth, and the palms of their hands as like space itself. They became cool like wet sandalwood. Their insight crushed ignorance like an eggshell. They achieved the insights, superknowledges, and discriminations. They had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. They became objects of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods. > > “Lord,” the monks inquired of the Blessed One, “tell us why, after all five hundred of these youths were put in the care of Sahadeva, the Blessed One shattered their arrogance and established them in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.” > > “Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, they were put in Sahadeva’s care, and I destroyed their arrogance and placed them in the four meditative states and five superknowledges. Listen well! > > “Monks, in times gone by, King Glacier Lake Deity¹⁴¹ reigned in the city of Campā. One day his wife conceived, and after nine or ten months > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.7](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.7) པ་དང་བུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཚན་པོ་ཆེའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་འདིའི་མིང་ཇི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། ཁྱེའུ་འདི་གང་ཆེན་མཚོའི་ལྷའི་བུ་ཡིན་པས་ན་ཁྱེའུ་འདིའི་མིང་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་ཞེས་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱེའུ་དེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོའི་གནས་དང་ལས་ཀྱི་གནས་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་ཞོན་པ་དང་། རྟ་ཞོན་པ་དང་། མཚོན་ཆ་བཅང་བ་དང་། འཕོང་བ་དང་། མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་བསྣུར་བ་དང་། གཡུལ་ལས་འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་གཟུང་བ་དང་། ཞགས་པ་གཟུང་བ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕང་བ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་གདབ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཕང་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། གཤེག་པ་དང་། ལག་པས་གཟུང་བ་དང་། རྐང་པའི་སྟབས་དང་། མགོ་བོ་བསྐྱབ་པ་དང་། རྒྱང་མར་འཕང་བ་དང་། སྒྲ་གྲག་པར་འཕང་བ་དང་། གནད་དུ་འཕང་བ་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་ཕོག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚབས་ཆེར་གཏང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསླབས་ནས་གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེས་བལྟས་ན། ཕ་ཆོས་བཞིན་དང་། ཆོས་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། ཕ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བདག་གིས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་གྱིས། བདག་གིས་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་བཏང་ལ་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཡབ་ལ་གསོལ་ཏེ་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་སོ། །དེས་དེར་སོང་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་རྒྱལ་པོའི་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱའི་བུ་བཙས་ནས། དེ་དག་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་དག་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ་གནས་ལྔའི་བར་དུ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དག་བློ་ > had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, beautiful, and endowed with tremendous strength. At the elaborate feast celebrating his birth they asked, ‘What name should we give this child?’ And they named him, saying, ‘Since this is Glacier Lake Deity’s child, his name will be Glacier Deity.’ They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and he flourished like a lotus in a lake. > > “As the young man grew up, they made him study letters, and trained him in all the different fields of craft and skill in which duly consecrated rulers of the royal caste train, such as how to ride an elephant, how to ride horseback, how to wield a weapon, and how to shoot an arrow, advance, retreat, wage war, grasp with an iron hook, wield a lasso, shoot a spear, throw a single-pointed vajra, throw other single-pointed weapons, and throw a disk; how to cut, cleave, grapple and hold, employ footwork, guard one’s head, strike from a distance, and strike at the noise of an unseen enemy; and how to target the vital points, take infallible aim, and maximize damage. By the time he had been educated in all of these, he was learned in the five fields of knowledge. > > “Then he came to see that his father administrated the affairs of the kingdom both righteously and unrighteously. Recognizing this he thought, ‘After the death of my father, I will have to assume the dominion of the king. I will give up living at home and go live in the forest.’ Reflecting in this way, he asked for his father’s permission and went to live in the forest. After he went there, he generated the four meditative states and the five superknowledges. > > “After he had gone forth, the king’s ministers had five hundred sons. As they grew up, they were made to study letters and became educated in the five sciences. They thought > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.8](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.8) འདི་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ཏེ་གཞན་སུ་ཡང་བྱད་གཟུགས་དང་སྟོབས་དང་ཤེས་པས་བདག་ཅག་དང་མཉམ་པ་ཡང་མེད་ན་ལྷག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ། བུ་དག་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །ཁྱོད་ནི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བུ་རབ་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་པ་དེའི་བྱད་གཟུགས་དང་སྟོབས་དང་ཤེས་པའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་སྟོང་གི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས། དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་དེ་དག་དྲང་སྲོང་དེ་ལྟ་འདོད་པར་གྱུར་ཏེ། འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དྲང་སྲོང་དེ་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ནས། གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་དྲང་སྲོང་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འཐད་ལ་དབང་པོ་ཞི་ཞིང་ཡིད་ཞི་བ་དེ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་བསམས་པ། བདག་ཅག་གི་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདིའི་བྱད་གཟུགས་མཛེས་པ་དང་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསྔགས་པ་ལས། འདིའི་བྱད་གཟུགས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལས་ན། འདིའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ངེས་ཀྱིས། བདག་ཅག་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་བཏང་ལ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེ་དག་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དྲང་སྲོང་དུ་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་གཞོན་ནུ་ལྔ་བརྒྱར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འདི་དག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷར་བཅས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་རྣམས་ལྷར་བཅས་འདི་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཏེ། ངས་དྲེགས་པ་བཅོམ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་དོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་རྣམས་ལྷར་བཅས་ཁོ་ན་ལས་བརྟེན་ཏེ། ངས་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཀོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ་འདི་ > , ‘No one is our equal in form, strength, and knowledge—needless to speak of their being better!’ > > “ ‘Children,’ their archery teacher told them, ‘don’t say such things. Your form, strength, and knowledge aren’t even a hundredth or a thousandth of that of the prince who went to live in the great forest.’ > > “As soon as they heard this, the youths were eager to meet the sage, so they went to see him along with the archery teacher. All five hundred youths saw the sage in the distance and he was resplendent, agreeable, and happy. His senses were tamed, and his mind was at peace.¹⁴² When they saw him, whatever arrogance they had about their own forms disappeared, and they thought, ‘Since his good qualities and the splendor of his form are as great as our teacher claimed, and we ourselves are certain it is so, let’s give up living at home and, in his presence, practice the conduct that leads to enlightenment.’ With this thought, they went forth in his presence. Having thus gone forth, they generated the four meditative states and five superknowledges. > > “O monks, what do you think? I am the one who was that sage then, and lived the life of a bodhisattva. Those who were the five hundred youths then are none other than these youths. The one who was their archery teacher then is none other than Sahadeva. At that time, after they were put in Sahadeva’s care, I destroyed their arrogance and placed them in the four meditative states and five superknowledges. Now as well, they have been in the sole care of Sahadeva, and I have established them in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa. > > “They also went forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.9](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.9) དག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེར་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་ཅག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས་དེའི་ཚེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། ད་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདི་དག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚེ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་ཅག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པ་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ་ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།གླང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན། བ་ལང་གི་ཁྱུ་དག་ཅིག་འཁོད་དེ། དེར་གླང་ཁྱུ་མཆོག་གཉིས་འཐབས་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་བརྡུངས་ནས་གཅིག་གི་ལྟོ་དྲལ་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མ་ས་ལ་ལྷུང་ནས་ཟླ་དེ་ལ་སྡང་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་ས་ལ་ > and practiced pure conduct all their lives. At the time of their deaths, they prayed, ‘May we please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “What do you think monks? The five hundred monks who went forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa then are now none other than these renunciants. Back then they practiced pure conduct all their lives, and at the time of their deaths, they prayed, ‘May we please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that they have pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.” > > The Bull > > When the Blessed One was in Śrāvastī, not far from the garden of Prince Jeta there lived a certain herd of cattle. There, the two bulls that led the herd were fighting and kicking one another until one of them had his stomach gored and his intestines spilled out onto the ground. Still feeling a surge of hatred for his opponent, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.10) སྒྱེལ་ཏོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། འགྲོ་བ་ལྔར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་མཁས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག །སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། གལ་ཏེ་གླང་དེ་ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་ཤི་བར་གྱུར་ན་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ངན་སོང་ལས་དབྱུང་བའི་དུས་ལ་བབ་པོ་སྙམ་ > he collapsed to the ground. > > The blessed buddhas, teachers of the one path to be traversed, with mastery over wisdom and the two types of knowable objects, in command of the three kinds of sterling equanimity, fearless by means of the fourfold fearlessness, freed from migration through the five destinies, keen in the six sense bases, practiced in the seven limbs of enlightenment, focused on the eight liberations, absorbed in the nine successive meditative absorptions, possessing all ten of the ten powers, whose proclamations are the great roaring of a perfect lion, by nature regard the world with their buddha eyes six times throughout the day and night—three times by day and three times by night. > > These are their thoughts as they look out in wisdom: “Who is in decline? Who will flourish? Who is destitute? Who is in a dreadful state? Who is being harmed? Who is destitute, in a dreadful state, and being harmed? Who is veering toward the lower realms? Who is descending through the lower realms? Who has descended to the lower realms? Whom shall I pull up from the lower realms, and establish in the resultant state of heaven and liberation? Whom, mired in misdeeds, shall I lift up by the hand? Whom, lacking the seven jewels of the noble ones, shall I lead to command of the seven jewels of the noble ones? Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?” > > The ocean, home of creatures fierce, > Could fail to send its tides on time. > But when the time has come to tame > Their offspring, buddhas never fail. > > The Blessed One thought, “If this bull dies in his present condition, he will take birth as a hell being. The time has come to lift him out of the lower realms.” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.11](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.11) དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ་གླང་གི་དྲུང་དུ་གཤེགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གླང་དེའི་རྒྱུ་མ་རྣམས་ཕྱིར་ལྟོའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། རྨ་ཁ་དྲུབས་ནས་རྩྭ་དང་ཆུ་ཡང་བྱིན་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་གོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། ཤི་འཕོས་ནས་དུས་ལས་འདས་ཏེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཚོང་དཔོན་ཞིག་གི་ཁྱིམ་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ནས། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ། རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ནས། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ལོ་བདུན་ལོན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས། དེས་ཕ་མ་གཉིས་ལ་གསོལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེས་ལོ་བདུན་ལོན་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ན་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འགྲོ་ཞིང་། གནས་གཞན་དང་གཞན་དག་ནས་ལོ་མའི་ནང་དུ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་བཅུག་སྟེ། ཁྱེར་ཏེ་འོང་ཞིང་དགེ་འདུན་ལ་འབུལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། །ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་ཚུལ་པ་འདིས་ལོ་བདུན་ལོན་ལགས་ན་ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་རྟོགས་པ་ལ་གཟིགས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེད་ཀྱིས་གླང་གི་རྒྱུ་མ་ངས་ལྟོར་བཅུག་ནས་ཆོས་ཚིག་གསུམ་བསྟན་པ་དེ་མཐོང་ངམ། གསོལ་པ། བཙུན་པ་མཐོང་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། > The Blessed One disappeared from the garden of Prince Jeta and traveled to near where the bulls were. He put the intestines back into the bull’s stomach, sewed the wound closed, gave him grass and water, and said to him, “And so it is, my friend: all conditioned things are impermanent. All phenomena are selfless. Nirvāṇa is peace. Let your mind be filled with joy at the thought of me, and you may even be released from rebirth in the animal realm.” > > Filled with joy at the thought of the Blessed One, the bull died shortly thereafter, transmigrated, and took rebirth in the house of a merchant in Śrāvastī. After nine or ten months had passed the child was born, and he was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they named him according to their clan. > > They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and when he was seven years of age, he found faith in the doctrine of the Blessed One. He asked for his parents’ permission and went forth, and though he was just seven years old, he cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. After he manifested arhatship, he used his miraculous powers as a means of travel and would scoop flowers and fruits onto large leaves, carry them from one place to another, and bring them as offerings to the saṅgha. > > The monks were amazed when they saw this, so they requested the Blessed One, “Lord, tell us why this one, who went forth as a novice at just seven years of age, has achieved such great virtues.” > > The Blessed One asked the monks, “Did you see the bull whose intestines I put back into his stomach, and to whom I taught three lines of the Dharma?” > > “Yes, Lord, we saw him,” they replied. > > The Blessed One said, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.12](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.12) དེ་ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་བྱས་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་དུས་ལས་འདས་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པ་འདི་ཉིད་དུ་ཚོང་དཔོན་གྱི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་ནས། དེ་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ལོ་བདུན་ལོན་པ་ཁོ་ན་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་ཚུལ་ཕ་འདིས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གླང་དུ་སྐྱེས་ལགས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་མིར་སྐྱེས་ལ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ནས་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པ་རྣམས་ཕམ་པར་བགྱིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་དེ་བྱས་ཤིང་བསགས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་དགེ་སློང་ཆུའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དགེ་འདུན་ལ་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཀྱིས་ཆུ་འདྲིམ་པ་ལས། དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་གཞན་ཞིག་ཡེངས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དེ་དང་ཐུག་ནས་ཆུའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་དེའི་རིལ་བ་ལག་ནས་ཤོར་ཏེ་ཆག་ནས། དེ་ཁྲོས་པས། དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་ནི་གླང་དིར་པོ་བཞིན་དུ་ཆེ་ཞིང་ཚོར་ཕྲིག་མེད་པ་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱས་ནས། དེའི་ཚིག་དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེས་ཐོས་ནས་དེས་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཁྲིད་དེ་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཁྱོད་བདག་སུ་ཡིན་པ་དང་ང་སུ་ཡིན་པ་ཤེས་སམ་དེས་སྨྲས་པ། ངས་ཤེས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། ང་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ། འོ་བུ་ཅག་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་འདྲ་མོད་ཀྱི། ཁྱོད་ནི་བཅིང་ > “Filled with joy at the thought of me, he died, transmigrated, and was reborn in the house of a merchant here in Śrāvastī. Then he went forth in my very doctrine, and at just seven years of age cast away all afflictive emotions and manifested arhatship.” > > “Lord, what action did this novice take that ripened into his birth as a bull?” they inquired. “What action did he take that, after he died and transmigrated, ripened into his birth as a human being, and that he pleased the Blessed One, did not displease him, surpassed those whose lifespans were one hundred years, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?” > > “Monks,” the Blessed One explained, “such are the actions that he committed and accumulated: > > “Monks, in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years, and the totally and completely awakened buddha endowed with perfect knowledge and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, he went forth in Buddha Kāśyapa’s doctrine, acted as water server for the monks, and distributed water from a small vase. > > “Another monk who was an arhat got distracted and bumped up against the serving monk, knocking the small vase from his hand and breaking it. In anger, the serving monk shouted at him, ‘This one’s like a thundering bull—huge and oblivious!’ > > “When he heard what he said, the arhat took him aside and asked, ‘Lord, do you know who I am?’ > > “ ‘I know that you have gone forth,’ he replied, ‘as have I.’ > > “ ‘Though we two are like brothers in having gone forth,’ he said, ‘you are an ordinary person, bound > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.13](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.13) བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ལ། ང་ནི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་ཀྱིས། ཉེས་པ་ལ་ཉེས་སོ་ཞེས་བཤགས་པར་གྱིས་ཤིག །ཁྱོད་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་མི་སྡུག་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྙེད་ཏ་རེ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དགེ་སློང་དེ་འགྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་དགེ་སློང་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་བཟོད་པ་གསོལ་ཏེ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་བདག་གིས་འདི་འདྲ་བའི་ཡོན་གནས་ཀྱི་མཆོག་ལ་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་པའི་ལས་འདི་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་ལ་སྨིན་པར་མ་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ཀྱིས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ཆུའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་ཚུལ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་ཁྲོས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་ལ་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་གླང་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེས་དེར་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས་འདིས་ང་མཉེས་པར་ > by every fetter, and I have been liberated from every fetter. You must confess the mistake you’ve made by speaking harshly to me. Otherwise you are certain to roam in saṃsāra and meet with the results of your ugly act.’ > > “When he heard this the serving monk was seized with regret, bowed down at his feet, and asked his forgiveness. After that he practiced pure conduct all his life, and at the time of his death he prayed, ‘May I not meet with the results of the act of speaking harshly to this person, so supremely worthy of offerings. While I may not have attained any great virtues, still I have gone forth and practiced pure conduct all my life. Therefore, may I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “O monks, what do you think? The one who was the water-serving monk then is none other than this novice. The act of becoming angry and speaking harshly to the arhat ripened such that for five hundred lifetimes he took rebirth as a bull. Yet at the time of his death he prayed, ‘May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that he has pleased me, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.14](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.14) བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་ཡངས་པ་ཅན་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡངས་པ་ཅན་ན་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་འདུག་སྟེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས་དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཚན་པོ་ཆེའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་མིང་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱེའུ་དེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོའི་གནས་དང་། ལས་ཀྱི་གནས་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་གླང་པོ་ཆེ་ཞོན་པ་དང་། རྟ་ཞོན་པ་དང་། མཚོན་ཆ་བཅང་བ་དང་། འཕོང་དང་མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་བསྣུར་བ་དང་། གཡུལ་ལས་འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་གཟུང་བ་དང་། ཞགས་པ་གཟུང་བ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕང་བ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་གདབ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཕང་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། གཤེག་པ་དང་། ལག་པས་གཟུང་བ་དང་། རྐང་པའི་སྟབས་དང་། མགོ་བོ་བསྐྱབ་པ་དང་། རྒྱང་མར་འཕང་བ་དང་། སྒྲ་གྲག་པར་འཕང་བ་དང་། གནད་དུ་འཕང་བ་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་ཕོག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚབས་ཆེར་གཏང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསླབས་ནས་གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་མ་གྲངས་ནས་འཕྱོན་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཞུགས་སོ། །ཕྱིས་རེ་ཞིག་ན་དེ་ཕས་མཛའ་སྡེའི་ཁྲོད་དུ་བཏང་ནས་མཛའ་སྡེ་དེ་དག་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤིང་གྲིབ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ། ནེ་ཙོ་དང་རི་སྐེགས་དང་རྨ་བྱ་དང་ཁུ་བྱུག་དང་ཤང་ཤང་ཏེའུ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པའི། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་ནགས་ཁྲོད་དུ་སྨད་འཚོང་མའི་གཙོ་མོ་ཁྲིད་དེ་སོང་ནས་དེ་དག་དེ་ན་འཁོད་པ་ལས་སྨད་འཚོང་མའི་ཕྱིར་ཐབ་མོ་བྱུང་སྟེ། ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཁྲོས་པས་མཛའ་སྡེ་གསུམ་བསད་ནས། མཛའ་སྡེ་ > not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.” > > The Story of Good Compassion > > When the Blessed One was in Vaiśālī, there lived a certain army chief named Siṃha. One day his wife conceived, and after nine or ten months had passed she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, beautiful, and endowed with tremendous strength. At the elaborate feast celebrating his birth they named him Good Compassion. > > They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and as the young man grew up, they made him study letters, and trained him in all the different fields of craft and skill in which duly consecrated rulers of the royal caste train, such as how to ride an elephant, how to ride horseback, how to wield a weapon, and how to shoot an arrow, advance, retreat, wage war, grasp with an iron hook, wield a lasso, shoot a spear, throw a single-pointed vajra, throw other single-pointed weapons, and throw a disk; how to cut, cleave, grapple and hold, employ footwork, guard one’s head, strike from a distance, and strike at the noise of an unseen enemy; and how to target the vital points, take infallible aim, and maximize damage. By the time he had been educated in all of these, he was learned in the five fields of knowledge. > > But this was not enough to satisfy him,¹⁴³ and he had intercourse with prostitutes. His father sent him off with a group of friends, and one day in the spring, when many trees were in flower, and the parrots, mountain birds, cuckoos, peacocks, and jīvaṃjīva birds began to call out, the men brought the foremost courtesan into the forest. As they sat there, they began to quarrel over the courtesan. In anger, young Good Compassion killed three men in the group of friends. > > The group of friends > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.15](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.15) རྣམས་དོང་སྟེ་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ལ་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་སྡེ་དཔོན་སེང་གེས་དེ་ཐོས་ནས་བུ་དེ་བུ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲགས་ཏེ་ཁྱིམ་ནས་ཀྱང་བསྐྲད་དོ། །དེ་ནས་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་ལིཙྪ་བཱི་རྣམས་ཀྱིས་དེ་གསོད་དུ་བཏང་སྟེ། ཀ་ར་བཱི་རའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་མགུལ་པ་དཀྲིས་ནས། གཤེད་མ་ལ་གཏད་དེ། གཤེད་མའི་མི་གོས་སྔོན་པོ་བགོས་ལ་རལ་གྲི་ཕྱུང་སྟེ་རྔ་སྒྲ་དྲག་པོ་སྒྲོགས་པ་དག་གིས། ཁྲིད་ནས་ལམ་པོ་ཆེའི་མདོ་རྣམས་སུ་བསྒྲགས་ཏེ། གསད་པའི་སར་ཕྱིན་ཏུ་ཉེ་བ་དང་དེ་སྲོག་གི་ཕྱིར་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་ཕན་ཚུན་དུ་ལྟ་སྟེ། བདག་ཕོངས་ཤིང་དཀོས་ཐག་པ་དང་སྡུག་པའི་སྐྱབས་བྱེད་པ་དང་སྲོག་ཕངས་པ་སྦྱིན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིག་པ། འགྲོ་བ་ལྔར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་མཁས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག །སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ > went and told the army chief Siṃha. When he heard about this, the army chief Siṃha declared, “That boy is no child of mine!” and threw him out of the house. The Licchavis of Vaiśālī sentenced him to death, draped his neck with garlands of oleander flowers, and handed him over to the executioners. Clad in black, the executioners unsheathed their swords, and with a thundering of drums they led him to the crossroads on the main highway. As they neared the place where he was to be executed, in terror for his life he cast all about, thinking, “Who can protect me from such desolation, distress, and suffering? Who can save my precious life?” > > The blessed buddhas, teachers of the one path to be traversed, with mastery over wisdom and the two types of knowable objects, in command of the three kinds of sterling equanimity, fearless by means of the fourfold fearlessness, freed from migration through the five destinies, keen in the six sense bases, practiced in the seven limbs of enlightenment, focused on the eight liberations, absorbed in the nine successive meditative absorptions, possessing all ten of the ten powers, whose proclamations are the great roaring of a perfect lion, by nature regard the world with their buddha eyes six times throughout the day and night—three times by day and three times by night. > > These are their thoughts as they look out in wisdom: “Who is in decline? Who will flourish? Who is destitute? Who is in a dreadful state? Who is being harmed? Who is destitute, in a dreadful state, and being harmed? Who is veering toward the lower realms? Who is descending through the lower realms? Who has descended to the lower realms? Whom shall I pull up from the lower realms, and establish in the resultant state of heaven and liberation? Whom, mired in misdeeds, shall I lift up by the hand? Whom, lacking the seven jewels of the noble ones, shall I lead to command of the seven jewels of the noble ones? Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.16) ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་སྤྲེའུ་རྫིང་གི་འགྲམ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོའི་མདུན་དུ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ལ་དཀའ་བ་མཛད་ཅིང་སྲོག་ཕངས་པའི་སྦྱིན་པ་མཛད་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞོན་ནུ་ཁྱོད་ད་ནི་སྲོག་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་འཇིགས་པ་མེད་ཀྱིས་མ་སྐྲག་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་དག་ཁྱེའུ་འདི་བསད་དེ་ཅི་རུང་གིས་ཐོང་ཤིག །ཡངས་པ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ནི་བཏང་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ། དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་མ་གྲངས་པའི་སླད་དུ། ཡངས་པ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་གསོད་དུ་བཏང་བ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐར་བར་མཛད་དེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ། གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཞག་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་མ་གྲངས་ > shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?” > > The ocean, home of creatures fierce, > Could fail to send its tides on time. > But when the time has come to tame > Their offspring, buddhas never fail. > > The Blessed One thought, “The time has come to tame young Good Compassion.” He disappeared from the banks of Markaṭahrada and set out toward¹⁴⁴ young Good Compassion. Young Good Compassion saw the Blessed One from a distance. Drawing close, he bowed down at the feet of the Blessed One and implored the Blessed One, “Please undertake the difficult task of saving my precious life!” > > “Young man,” the Blessed One told him, “don’t be afraid. Your life will not be lost.” Then the Blessed One spoke to the people of Vaiśālī, saying, “My friends, what is the use of killing this young man? Release him.” > > “Lord,” the people of Vaiśālī replied, “if he goes forth, we shall release him.” > > So the Blessed One led him to go forth as a novice, conferred on him full ordination, and instructed him. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship. > > “Lord,” the monks requested the Blessed One, “tell us why the people of Vaiśālī sentenced young Good Compassion to death because he could not be satisfied, prompting the Blessed One to rescue him and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.” > > “Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, he could not be satisfied, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [19.17](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19.17) ཤིང་གཡེམ་པར་གྱུར་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་གསོད་དུ་བཏང་བ་ལས། ངས་སྐྱབས་བྱས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ཇི་ལྟར་བཞག་པ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་ཞིག་ན། ཡུལ་མི་ཁ་མི་མཁས་ཤིང་གཡེམ་པ་ཞིག་འདུག་ནས། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་གླགས་ཚོལ་ཞིང་འདུག་པ་ལས། དེ་དག་གིས་གླགས་རྙེད་ནས་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་བྱི་པོ་བྱེད་པ་ལས་བཟུང་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་ནས་རྒྱལ་པོས་དེ་གསོད་དུ་བཏང་སྟེ། དེ་གཤེད་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་དེ་གསད་པའི་སར་ཕྱིན་དུ་ཉེ་བ་དང་། རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་དེ་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་ཞིག་གནས་ཏེ། དྲང་སྲོང་དེ་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ཆས་ནས་མི་དེ་དེས་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། སྨྲས་པ་དྲང་སྲོང་བདག་ལ་དཀའ་བ་མཛད་པ་དང་། སྲོག་གི་སྦྱིན་པ་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་གཏོད་དུ་བཅུག་ནས། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་སུ་ཁྲིད་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ནས། དེར་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དྲང་སྲོང་དུ་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་མི་དེ་ནི་ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་གསོད་དུ་བཏང་བ་ལས། ངས་སྐྱབས་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཞག་གོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་མ་གྲངས་པའི་ཕྱིར་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་གསོད་དུ་བཏང་བ་ལས་ངས་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱས་ནས་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཕྱིན་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཞག་གོ། །གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ་འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེར་འདིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ > practiced sexual misconduct, and was sent by a crowd to be killed, whereupon I rescued him and placed him in the four meditative states and five superknowledges. > > “Monks, in times gone by, in a mountain village there lived a certain villager who lacked in discernment, practiced sexual misconduct, and intended harm to many. But the villagers found a way to harm him instead, and they caught him in the act of adultery with another man’s wife. They presented him to the king, and the king sent him to be killed. The executioners led him away, and as they neared the place where he was to be executed, he spotted a sage who had been going about his business and living in a place on the mountain, devoted to austerities, not far from the villages. As soon as he saw him, he bowed down at his feet, and said, ‘O sage, please undertake the difficult task of saving my precious life!’ At this the sage led the king to release him, brought him to the place of his retreat, welcomed his renunciation, and there he generated the four meditative states and five superknowledges. > > “O monks, what do you think? I am the one who was that sage then, and lived the life of a bodhisattva. The one who was that man then is none other than this young man. At that time a crowd sentenced him to death, and I rescued him and placed him in the four meditative states and five superknowledges. Now as well, because he could not be satisfied, a crowd sentenced him to death, and I have rescued him and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa. > > “He also went forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa, and after practicing pure conduct all his life, at the time of his death he prayed, ‘May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds _First 17 of 25 passages. [Read on](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19)_ ## Translations (2) - [The Hundred Deeds](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-84000.19.2) — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, English - [English (machine translation)](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-mt.19.1) — English, machine translation --- Source: [https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.19) · Pramāṇa