[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Buddhist Literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha) › [Buddhist Sanskrit literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit) › [Avadāna and jātaka literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana) › [Karmaśataka](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka) › [ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo) › 28 # Karmashataka 28: Bam po 28 ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ 28 - **Language:** Classical Tibetan ### Bam po 28 ### [28.1](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.1) མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པ། འོད་སྲུང་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་རི་སུལ་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་འཁོར་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་ཡོད་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཞིག་སྟེ། དེས་བྲམ་ཟེ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་དག་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། མཚོ་ཆེན་པོ་མ་དྲོས་པའི་ནང་དུ་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལུང་བསྟན་ནས། མཚོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་། ནམ་མཁའ་ལས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་གཤེགས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཚོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ཞིང་། དེ་དག་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཞུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བཞུགས་པ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་ཤེས་པ་དང་། རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོད་བཞིན་དུ་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་མོད་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དྲང་སྲོང་གཙོ་བོ་དེས་ནི་ཐོས་པས་རྒྱགས་ཤིང་དྲེགས་པས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་རྣམས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། > and equal in skillful means—that he has pleased me, and not displeased me.” > > The Story of Foremost Kāśyapa > > When the Blessed One was in Śrāvastī, on a ridge among the mountains there lived a certain sage who had twelve thousand disciples. The sage was a master of all the scriptures, a person of great miracles and great power, who had placed all twelve thousand of his disciples in the four meditative states and five superknowledges. > > The Blessed One, having given a definitive teaching on the ripening of karma beneath the waters of Lake Anavatapta, flew up out of Lake Anavatapta with a suite of five hundred attendants and traveled through the sky to the garden of Prince Jeta. The sage and his retinue saw the Blessed One traveling through the sky with his suite of attendants, and no sooner had they seen the Blessed One than they felt a surge of joy toward him and left everything behind to become his followers. When they arrived at the garden of Prince Jeta they entered and went to see the Blessed One, touched their heads to the Blessed One’s feet, and sat before him to listen to the Dharma. > > The Blessed One directly apprehended the thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature of the twelve thousand sages, taught them the Dharma accordingly, and all twelve thousand sages, realizing the truths, instantly manifested the resultant state of non-return right where they sat. But due to his arrogance and pride about his learning, the head sage attained nothing at all. > > The twelve thousand sages rose from their seats, drew down the right shoulder of their upper garments, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested the Blessed One, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.2](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.2) བཙུན་པ་བདག་ཅག་ལེགས་པ་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་དག་ལ་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དེ་རྣམས་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དྲང་སྲོང་གཙོ་བོ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་དེས་དེ་ཐོས་ནས་འབད་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། དེས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལོབས་ནས། རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། བདག་གིས་སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་ལ་བདག་ཉིད་ནི་ཆོས་སྟོན་པར་མི་འདོད་དེ། བདག་གི་གྲོགས་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ལ་བདག་གིས་ནི་དེ་ཐོས་ནས་ཅི་བྱ་གཏོལ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ཀྱིས། བདག་གིས་མཉན་པ་དང་། བསམ་གཏན་བཏང་ལ་རེ་ཞིག་བསྒྲིམ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་ཐོས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་པ་དང་། འཇལ་བ་དང་ཉེ་བར་བརྟགས་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ། དབང་པོ་དང་། ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་། གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ > “Lord, if permitted we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.” > > With the words “Come, join me, monks!” the Blessed One led all twelve thousand sages to go forth as novices, conferred on them full ordination, and instructed them. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, they manifested arhatship. The head sage went forth along with them, but once again he attained nothing at all. > > Hearing of their accomplishment, he studied and began to make effort such that before long he had mastered the Tripiṭaka, and become a proponent of the Dharma with all the eloquence of wisdom and freedom. One day the thought came to him, “I’ve taught the Dharma to thousands upon thousands of beings, but I am not considered a Dharma teacher. Since hearing that all my friends achieved arhatship I’m not sure what to do. I haven’t achieved anything of significance. I will put aside study and meditation for a while, and just concentrate on this.” > > He reflected on all that he had learned, pondered it, thought it through, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship. As an arhat, free from the attachments of the three realms, his mind regarded gold no differently than filth, and the palms of his hands as like space itself. He became cool like wet sandalwood. His insight crushed ignorance like an eggshell. He achieved the insights, superknowledges, and discriminations. He had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. He became an object of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods. > > Then the monks requested the Blessed One, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.3](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.3) པ། བཙུན་པ་དྲང་སྲོང་དེ་ཐོས་པའི་རྒྱགས་པས་དྲེགས་ནས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ལ། སླད་ཀྱིས་ཐོས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་པ་དང་། འཇལ་བ་དང་། ཉེ་བར་བརྟགས་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདིས་སེམས་པ་དང་འཇལ་བ་དང་། བརྟགས་པས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཅི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། རི་ཁྲོད་ཅིག་ན་བྲམ་ཟེ་འོད་སྲུང་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་རྩ་བ་དང་། འབྲས་བུ་དག་གི་དོན་ལ་རིའི་སུལ་ཞིག་ཏུ་སོང་བ་ལས། དེས་དེར་དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དེས་བསམས་པ། བདག་ནི་ཁྱིམ་གྱི་ཆོས་ལ་གནས་ལ། འདི་རྣམས་ནི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ལས་ན། འདི་རྣམས་ནི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་གོར་མ་ཆག་གིས་མ་ལ་བདག་ཀྱང་འདི་ཁོ་ནའི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ། དྲང་སྲོང་དེ་དག་གི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེ་དེར་སོང་ནས་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་གཙོ་བོ་དེ་ཤི་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་རྣམས་དྲང་སྲོང་དེ་ཤི་བའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་འོད་སྲུང་གཙོ་བོ་དེས་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་ཧ་ཅང་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིག །སྡུག་བསྔལ་བར་མ་བྱེད་ཅིག །སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་མ་བྱེད་ཅིག་དང་། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། དེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། དེ་དག་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་ཡང་ཕོག་ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་འོད་སྲུང་གཙོ་བོས་ > “Lord, tell us why, due to his arrogance and pride about his learning, the head sage did not achieve anything, and then by reflecting on all he had learned, pondering it, and thinking it through, he cast away all afflictive emotions and manifested arhatship.” > > “Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, he reflected, pondered, and thought until he generated the four meditative states and five superknowledges. Listen well! > > “Monks, in times gone by, a certain brahmin named Foremost Kāśyapa was living in the wilderness. One day, in search of roots and fruit, he went out onto the mountainside, where he saw twelve thousand sages. Elated at the sight of them, he thought, ‘While I have been leading the life of a householder, they have gone forth from household life, and consequently will be liberated from saṃsāra. I too shall go forth in their very presence!’ With this thought he left everything behind to go forth in the sages’ presence, and after joining them he gained perfect comprehension of all fields of knowledge. > > “One day the chief sage died, and the twelve thousand young brahmins began to grieve, wailing in misery and lamenting the sage’s death. Foremost Kāśyapa said to them, ‘Young brahmins, do not mourn so. Do not suffer so. Do not lament. I shall provide for all your needs.’ He called together all twelve thousand young brahmins, and, after giving them instructions to ponder, they too generated the four meditative states and the five superknowledges. > > “Some time later, Foremost Kāśyapa > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.4](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.4) བསམས་པ་བདག་གི་སློབ་མ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་རྟོགས་པར་གྱུར་ལ། བདག་ནི་ཐོས་པའི་རྒྱགས་པས་དྲེགས་པས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ན། བདག་ལ་ཐོས་པ་འདི་ཅི་དགོས་སྙམ་ནས། དེས་ཀྱང་སེམས་པ་དང་། འཇལ་བ་དང་། ཉེ་བར་བརྟགས་པས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་འོད་སྲུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དྲང་སྲོང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་ཐོས་པའི་རྒྱགས་པས་དྲེགས་པས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ལ། ཕྱིས་ཐོས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་པ་དང་འཇལ་བས་ཉེ་བར་བརྟགས་པས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་ཐོས་པའི་རྒྱགས་པས་དྲེགས་པས་སྔར་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་པ་ལས། ཕྱིས་ཐོས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་པ་དང་། འཇལ་བ་དང་། ཉེ་བར་བརྟགས་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་དྲང་སྲོང་འཁོར་དང་བཅས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། འདི་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ། བཙུན་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ > thought, ‘My disciples have realized all the instructions that I myself have pondered, but what use are my studies to me if, because of arrogance and pride about them, I have not achieved anything?’ Then, by reflecting on all he had learned, pondering it, and thinking it through, he generated the four meditative states and the five superknowledges. > > “O monks, what do you think? The one who was Foremost Kāśyapa then is none other than this sage. At that time, because of his arrogance and pride, he did not achieve anything, and then, by reflecting on all he had learned, pondering it, and thinking it through, he generated the four meditative states and the five superknowledges. Now, as well, because of his arrogance and pride he did not achieve anything, and then, by reflecting on all he had learned, pondering it, and thinking it through, he cast away all afflictive emotions and manifested arhatship.” > > The monks inquired of the Blessed Buddha, “What action did the sage and his disciples take that ripened such that they pleased the Blessed One, did not displease him, went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?” > > “It came about by the power of their prayers,” replied the Blessed One. > > “Lord, where did they make these prayers?” > > “Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as forty thousand years, and the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.5](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.5) འདས་འཁོར་བ་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་ནས། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། རྒྱལ་པོ་མཛེས་ལྡན་གྱིས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ནས། མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་གྱི་དུས་སྟོན་གྱི་ལུགས་བཏོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་མཆོད་རྟེན་དེའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དུས་སྟོན་ལ་བབ་པ་ན། རྒྱལ་པོ་མཛེས་ལྡན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ། རི་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གིས་ཀྱང་། མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །སྟོན་པ་འདི་དང་འདྲ་བའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་དྲིས་པ། ལྷ་གཅིག་གིས་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་ལགས། དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་རྒྱས་པར་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་ལྷ་གཅིག་ལས་བརྟེན་ཏེ། སྟོན་པ་འདི་འདྲ་བ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རི་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲང་སྲོང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། བྲམ་ཟེ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེར་མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ > known as Krakucchanda was in the world, Krakucchanda carried out all the activities of a buddha and passed beyond all sorrow into the realm of nirvāṇa without any remainder of the aggregates. King Śobha performed a pūjā for his remains. He built a stūpa for his remains, made extensive offerings to the stūpa, and inaugurated the traditional festival of the stūpa. > > “When the time came for the traditional festival of the stūpa, in the realm of King Śobha there was a certain ruler from the wilderness who had twelve thousand attendants, and he likewise put great effort into making offerings to the stūpa, and prayed, ‘By the root of this virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. Going forth in the doctrine of a teacher just like this one may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “When they saw this his attendants asked, ‘Your Majesty, what did you pray?’ and the king told them in detail. Then his attendants themselves prayed, ‘May we also, by entrusting ourselves to His Majesty, please and not displease a teacher just like this one. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’ > > “O monks, what do you think? The one who was that ruler from the wilderness then is none other than this sage. Those who were his twelve thousand attendants are now none other than these twelve thousand brahmins. At that time the actions of venerating the stūpa and saying that prayer ripened such that wherever they were born, it was into a family of great means, prosperity, and wealth, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.6](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.6) ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དྲང་སྲོང་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། དབང་པོ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པ་དེས་ན། ད་ལྟར་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ།། །།གླང་ཆེན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོའི་གླང་པོ་ཆེའི་བླ། གླང་ཆེན་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མང་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་མཉམ་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་གནས་པ་དེས། ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། བུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་འདིའི་མིང་ཅི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། ཁྱེའུ་འདི་རྒྱུ་སྐར་ནག་པ་ལས་སྐྱེས་ལ། གཅིག་ཏུ་ན་གླང་པོ་ཆེའི་བླ་གླང་ཆེན་སྙིང་པོའི་བུ་ཡིན་པས་ན། ཁྱེའུ་འདིའི་མིང་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཞེས་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས། འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། མར་དང་། ཞུན་མར་དང་། མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱེའུ་དེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱལ་རིགས་ > and such that they pleased me, did not displease me, went forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship. > > “So too all twelve thousand sages, by entrusting themselves to me, have pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship. > > “They also went forth in the teaching of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa. After practicing pure conduct all their lives then, their faculties ripened, and now they have been liberated.” > > The Story of Mounted on an Elephant > > When the Blessed One was in Rājagṛha, there lived in Rājagṛha a certain elephant trainer of King Bimbisāra’s whose name was Elephant Heart. He was prosperous and wealthy, a person of vast and magnificent means, endowed with the wealth of Vaiśravaṇa—with wealth to rival Vaiśravaṇa’s. > > When the time came for him to marry he took a wife, and they enjoyed themselves and coupled. One day his wife conceived, and after nine or ten months had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they asked, “What name should we give this child?” and they named him, saying, “Since this child was born to Elephant Heart, the elephant trainer, under the constellation Citra, his name will be Citra Mounted on an Elephant.” > > They reared young Citra Mounted on an Elephant on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids. As the young man grew up, they made him study letters, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.7](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.7) སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཟོའི་གནས་དང་། ལས་ཀྱི་གནས་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་བཞོན་པ་དང་། རྟ་བཞོན་པ་དང་། མཚོན་ཆ་བཅང་བ་དང་། འཕོང་དང་། མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་བསྣུར་བ་དང་། གཡུལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུས་གཟུང་བ་དང་། ཞགས་པས་གཟུང་བ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕངས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕངས་པ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་གདབ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཕང་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། གཤེག་པ་དང་ལག་པས་གཟུང་བ་དང་། རྐང་པའི་སྟབས་དང་། མགོ་བོ་བསྐྱབ་པ་དང་། རྒྱང་མར་འཕོག་པ་དང་། སྒྲ་གྲགས་པར་འཕོག་པ་དང་། གནད་དུ་འཕོག་པ་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་འཕོག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚབས་ཆེར་གཏང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསླབས་ནས། གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ཤི་ནས། དེ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་གླང་པོ་ཆེའི་བླར་བསྐོས་ཏེ། ཕའི་ལས་ཐབས་དེ་ཉིད་བྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་ཏེ། དེས་སྦྱིན་པ་དག་བྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་བསླབས་ཏེ། རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེས་བསམས་པ། བདག་གིས་ཐོས་པའི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བྱས་ཟིན་གྱིས། ད་ཕྱིན་ཅད་ནི་བདག་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། །དེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཟུང་ནས། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་མི་ཉལ་བ་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ་གནས་པས། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་བསམ་གཏན་གྱི་བར་དུ་བསྐྱེད་ནས། དེས་སློབ་མ་ལྔ་བརྒྱ་བསྡུས་ཏེ། འཁོར་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ > and trained him in all the different fields of craft and skill in which duly consecrated rulers of the royal caste train, such as how to ride an elephant, how to ride horseback, how to wield a weapon, and how to shoot an arrow, advance, retreat, wage war, grasp with an iron hook, wield a lasso, shoot a spear, throw a single-pointed vajra, throw other single-pointed weapons, and throw a disk; how to cut, cleave, grapple and hold, employ footwork, guard one’s head, strike from a distance, and strike at the noise of an unseen enemy; and how to target the vital points, take infallible aim, and maximize damage. By the time he had been educated in all of these, he was learned in the five fields of knowledge. > > One day his parents died, and King Bimbisāra appointed him as elephant trainer, passing on to him the work of his father. When the time came for him to marry he took a wife, and they enjoyed themselves and coupled. > > Some time later, he found faith in the doctrine of the Blessed One, went for refuge and took the fundamental precepts, gave gifts and made merit, and went forth in the doctrine of the Blessed One. Once he had gone forth, he studied the Tripiṭaka and became a proponent of the Dharma with all the eloquence of his wisdom and freedom. > > One day he thought, “I have completed whatever duties were before me in terms of my education. From now on I will put my efforts into contemplation.” So he took up contemplation, and by foregoing sleep from dusk to dawn, he progressed as far as the meditation known as the absorption of neither discrimination nor non-discrimination. He gathered five hundred disciples and they became his attendants. > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.8](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.8) ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་དོང་སྟེ། དེ་མཐར་གྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རྒྱུ་བ་ལས་སླར་ལོག་ནས། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་ཞེས་གསོལ་ཏེ། ལྷ་གཅིག་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ལ། དེ་ཡང་བུ་མ་མཆིས་ཏེ། བུ་མ་མཆིས་པས་ན་དེ་ཅི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ལྷ་གཅིག་མངའ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ང་ནི་ཤི་བའི་ནོར་དབང་དུ་ཟད་ཀྱིས། གསོན་པོའི་ནི་མི་དབང་སྟེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ཡང་ད་དུང་གསོན་པོར་འདུག་ལ་དྲང་སྲོང་རྣམས་ནི་ཕྱིར་ཡང་འབབ་ཅིང་། ཁྱིམ་ན་གནས་པར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོས་དེའི་ཁྱིམ་ནས་ཅི་ཡང་མ་བཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ལྷགས་སོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཁྱིམ་དུ་ཟན་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་དེའི་ཆུང་མས་བསམས་པ། ཅི་འདི་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ཞིག་གུ །གལ་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ནི་འདི་དྲང་བའི་ཐབས་ཤིག་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་དེ་ཟན་ཟ་བའི་ཚེ་ཁང་ཐོག་ནས་ཟངས་གཞོང་གཅིག་དེའི་མདུན་དུ་བོར་ནས། དེ་དེའི་སྒྲས་སྐྲག་པར་གྱུར་ལ། གཅིག་ཏུ་ན་ཟན་ཟ་བའི་ཚེ། དེས་ཟངས་གཞོང་དེ་ལ་གྲིས་བྲུད་པ་ལྟར་ཡང་བྱེད་དེ། དེས་དེ་མཐོང་ནས་བསམས་པ། འདི་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་པས་བདག་གིས་འདི་དྲང་ནུས་སོ་སྙམ་ནས། རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་མི་བཞུགས་པས་བདག་ཅག་གི་ལོངས་སྤྱོད་འདི་དག་དམས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཇོ་བོས་ང་ཡང་འཁོར་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་ཁྱིམ་འདིར་བཤོས་གསོལ་བར་ཅི་གནང་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་ཆུང་མ་ལ་ཅང་མི་ཟེར་བར་ཁས་བླངས་ནས། དེས་ཕྱི་དེ་ཉིན་དེའི་འཁོར་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་། ཟན་བྱིན་ནས་ཡང་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་འཁོར་བརྒྱ་དང་ཟན་ལ་བོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཐར་གྱིས་བུད་མེད་དེས་འཁོར་ཇེ་ཉུང་ཇེ་ཉུང་དུ་ཕྲིས་ནས། ཐ་མའི་ཉིན་པར་ > He left and wandered the countryside with his disciples. Eventually he returned from wandering the countryside, and the ministers informed King Bimbisāra that he had gone forth. > > “Your Majesty, Citra Mounted on an Elephant has gone forth, and has no children. Since he has no children, everything he owns is Your Majesty’s to command.” > > “I only have authority over the wealth of the dead,” the king replied. “I have no authority over the wealth of the living. But this noble child yet lives, and it’s always possible for sages to reverse course and become householders once again.” So the king would not take anything from his house. > > Citra Mounted on an Elephant’s wife heard that he had arrived in Rājagṛha with his five hundred attendants, and when she heard this she invited him and his five hundred disciples to the house and offered them food. His wife wondered, “Has he done what was before him, or is he just an ordinary person? If he is an ordinary person, I shall devise a means of bringing him back.” > > As he was eating his food she dropped in front of him a copper pot from the roof of the house, and he was startled by the sound. He began to poke idly at the copper pot with his knife as he ate his food. Seeing all this, the wife thought, “He’s no arhat. Since he’s just an ordinary person, I’ll be able to bring him back.” > > She bowed at his feet and said, “My lord, our wealth has been dwindling on account of your absence. So, lord, please permit me to request you and your five hundred disciples to come here for your meal again tomorrow.” Citra Mounted on an Elephant assented to his wife by his silence. > > The next day she offered food to one hundred and fifty of his attendants, and on the following day she only invited one hundred. In this way the woman gradually reduced the number of his attendants, until on the last day > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.9](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.9) གཅིག་པུ་ཟན་ལ་བོས་ཏེ། དེས་ཟན་བྱིན་ནས་དེ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཕོངས་པའི་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། ཇོ་བོ་མི་བཞུགས་པས་འདི་ལྟར་བྲན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྙས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེས་སྔ་ནས་ཁོལ་པོ་ཁྱེའུ་ཞིག་ལ་བསྒོ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ང་ཆོས་ཉན་ཅིང་འདུག་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དགུག་པ་ཐོང་ལ། ངའི་གན་དུ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་ཤིག་དེ་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་ཐད་དུ་འོངས་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ཅོ་ཏོ་ནས་ཟུང་ལ། ཇོ་བོའི་མདུན་དུ་རྡེགས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ཏེ་བཞག་གོ། །དེ་ནས་ཁོལ་པོའི་ཁྱེའུ་དེས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། བུད་མེད་དེས་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་ད་གཟིགས། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་ཡང་བདག་འདི་ཁོ་ན་ལྟ་ཞིང་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ཏུ་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས། དེ་ཁྲོས་པས་ཆུང་མས་སྔ་ནས་མལ་དུ་རལ་གྲི་བཞག་པ་དེ་བླངས་ནས། ཤུབས་ནས་ཕྱུང་སྟེ་ཁྱེའུ་དེའི་སྟེང་དུ་བརྒྱུགས་ནས། ཆུང་མས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཇོ་བོ་རེ་ཞིག་གཟུ་ལུམས་མ་མཛད་པར་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཕུལ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་འདི་བཅོས་པས་སླེབས་སོ། །དེ་ནས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་ཆུང་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་རྣམས་བོར་ནས། ཁྱིམ་པའི་གོས་རྣམས་བགོས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཆུང་མ་ན་རེ། འདི་ནི་བདག་གིས་ཇོ་བོ་དྲང་བའི་ཐབས་བགྱི་བའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་བགྱིས་པར་བས་ཀྱི་ཇོ་བོས་འདི་ལ་ཁོ་ན་དུ་མི་བཟུང་བར་གསོལ། ཇོ་བོའི་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་ལགས་ཀྱིས། ད་སླན་ཅད་ཇོ་བོ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤྱོད་ཅིང་བཞུགས་ཤིག །སྦྱིན་པ་དག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མཛོད་ཅིག །བསོད་ནམས་དག་ཀྱང་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་བསླབ་པ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཉམས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་ཐོས་ནས་རྒྱལ་པོས་དེ་དགུག་པ་བཏང་ནས་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ལས་ཐབས་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མང་པོ་དེ་དག་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་བགོས་ཏེ། ལྷུང་ > he was the only one to whom she offered food. Once she had offered him food, to bring him back again she began to talk about being destitute. “My lord, since you have been absent, even the servants insult me,” she said. > > Now, earlier she had instructed one of the young servants, “As I’m sitting there listening to the Dharma you are to summon me three times—say, ‘Get over here!’ When I come to you, grab me by the hair and beat me in sight of our lord.” So the young servant did just that. > > “You see, my lord?” the woman said. “They treat me this way even in your sight.” > > Hearing this, in an instant Citra Mounted on an Elephant was consumed with fury. In his rage he took up a sword that his wife had earlier placed on the bed, drew it from its sheath, and charged at the young servant. His wife threw herself at his feet. > > “Wait, lord—don’t be rash!” she pleaded. “You can punish him after you’ve given up your precepts.” > > So Citra Mounted on an Elephant gave back the fundamental precepts there before his wife. He cast aside the colorful robes of the holy, donned householder’s clothing, and his wife said, “I did this, lord, as a means of bringing you back. Lord, I ask therefore that you not harbor resentment against him. Lord, the household’s wealth is vast. From this day forth, lord, may you stay here and make use of it as you please, giving gifts and making merit.” > > When King Bimbisāra heard that Citra Mounted on an Elephant had given back his precepts and was in decline, the king summoned him and offered him his previous position. In the morning a group of monks donned their lower garments and Dharma robes, and, carrying their begging > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.10) བཟེད་བསྣམས་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་དོང་སྟེ། དགེ་སློང་མང་པོ་དེ་དག་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བ་དང་། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་བསླབ་པ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཉམས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ནས་བསོད་སྙོམས་བླངས་ནས། ཟན་ཟོས་ཏེ། ཟས་ཕྱིས་ལེན་པ་སྤངས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བཞག་སྟེ། རྐང་པ་བཀྲུས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བཞུགས་པ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་ནས། དགེ་སློང་མང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་འདི་ན་བདག་ཅག་དགེ་སློང་མང་པོ་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་འཚལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་མཆིས་པ་ན། བཙུན་པ་བདག་ཅག་དགེ་སློང་མང་པོ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བ་རྣམས་ཀྱིས། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་བསླབ་པ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཉམས་པར་བགྱིས་སོ་ཞེས་ཐོས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་ཁྱིམ་དུ་མི་གནས་ཏེ། དེ་ནི་ཡང་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་འདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་གཟིགས་ནས། སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་ཏེ། མཐར་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་བཞེས་ནས། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱི་ཁྱིམ་གང་ན་འདུག་པ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས། ཁྱིམ་གྱི་སྒོ་ན་གཞེས་ཏེ། དེ་དྲང་བའི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་བཀྱེ་ནས་དེས་དེའི་ཁྱིམ་ཐམས་ཅད་གསེར་ཞུན་མའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུར་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་བསམས་པ། འོད་འདི་ > bowls, went for alms in Rājagṛha. On their way for alms in Rājagṛha the group of monks heard that Citra Mounted on an Elephant had given back his precepts and was in decline. Upon hearing this, they took alms in Rājagṛha, ate their meal and wiped their hands. Then they set aside taking alms, put away their alms bowls and Dharma robes, washed their feet, and went to see the Blessed One. Upon their arrival they touched their heads to the Blessed One’s feet and took a seat at one side. > > Once they had taken a seat at one side, the group of monks informed the Blessed One, “Lord, in the morning we monks donned our lower garments and Dharma robes, and, carrying our alms bowls, set out toward Rājagṛha for alms, when we monks who were making our way to Rājagṛha for alms heard, Lord, that Citra Mounted on an Elephant had given back his precepts, and was in decline.” > > “Monks,” the Blessed One Replied, “that noble child will not be at home for long. He will go forth in my very doctrine once again, and then cast away all afflictive emotions and manifest arhatship.” > > One day the Blessed One saw that the time had come to tame Citra Mounted on an Elephant. In the morning he donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, he went for alms in Rājagṛha. In going for alms he eventually came to the house where Citra Mounted on an Elephant was staying and stood at the door of the house. In order to bring Citra Mounted on an Elephant back, he bathed the entire house in rays of light that gave it the appearance of refined gold, whereupon Citra Mounted on an Elephant thought, “To whom could this light > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.11](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.11) སུའི་ཡིན་ཞིག་གུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནའི་ཡིན་གོར་མ་ཆག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་བཞུགས་ཏེ། བདག་ལ་དགོངས་ཞིག་གུ་སྙམ་པ་དང་དེའི་སྐབས་སུ་ཕྲིན་པ་འོང་ནས། ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ལ་སྦྲན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྒོ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་གུས་པར་བསྒྲིམ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བཞུགས་པ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཅི་སྩལ་པ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱོད་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ཐོང་ལ་ཚུར་ཤོག །ཡང་ངའི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི། ཚེ་རབས་གཞན་དང་གཞན་དག་ཏུ་བླ་མ་དང་བླ་མའི་གནས་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སུའི་ངག་ཀྱང་མ་བཅག་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཡང་སུས་ཀྱང་གཅོག་ནུས་པ་མེད་དོ། །དེ་ནས་དེས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཅི་ལྟར་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོད་མའི་ཚལ་དུ་ཁྲིད་ནས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ། དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ། བཙུན་པ་འདིས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ > belong? There’s no doubt—it can only be the Blessed One. Wherever the Blessed One may be, may he think of me.” > > At that moment a messenger arrived to inform Citra Mounted on an Elephant that the Blessed One was at his door. With the greatest respect he went to see the Blessed One, and upon his arrival he touched his head to the Blessed One’s feet, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and inquired of him, “Blessed One, what word can you grant us?” > > The Blessed One said to him, “Give up living at home. Come with me, and go forth in my presence once again.” > > From life to life the Blessed One had never contravened the words of his guru nor the words of those who were like gurus to him. For this reason no one can contravene the words of the Blessed One. > > Citra Mounted on an Elephant replied, “I shall do as the Blessed One has instructed,” and followed the Blessed One. The Blessed One brought him to Bamboo Grove, led him to go forth as a novice, conferred on him full ordination, and instructed him. Casting away all afflictive emotions with diligence, practice, and effort, he manifested arhatship. > > “Lord,” the monks asked the Blessed One, “what action did Citra Mounted on an Elephant take that ripened such that he pleased the Blessed One, did not displease him, went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?” > > “It came about by the power of his prayers,” replied the Blessed One. > > “Lord, where did he make these prayers?” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.12](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.12) སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་ཞིག་ན། ཁྱིམ་བདག་ནག་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ། ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་མཉམ་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་གནས་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་ན། ཤིང་ཡལ་ག་འཁྲིགས་ཤིང་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སར་བྱུང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་མི་འབྱུང་བའི་ཚེ། རང་སངས་རྒྱས་སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་བས་མཐའི་གནས་མལ་ན་གནས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་གནས་གཅིག་པུ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་ཞིག་རི་ཁྲོད་དེར་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་འདོད་ནས། དེས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ན་རོལ་མོའི་སྒྲ་གྲགས་པ་ཐོས་ནས། དེས་བསམས་པ། བདག་དགང་དཀའ་བའི་ལྟོ་འདིའི་ཕྱིར་རི་ཁྲོད་དུ་འགྲོ་ཅི་དགོས་ཀྱིས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་འདིའི་ནང་དུ་སོང་དང་། འདི་ནས་བདག་གི་བསོད་སྙོམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་དེ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་སོང་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེས་དེ་ལུས་མཛེས་པ་དང་། སེམས་མཛེས་པ་དེ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཁྱིམ་བདག་དེ་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་བཤོས་གསོལ་ཏེ། སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱོད་ག་ལ་བཞུགས། བདག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་བསྙེན་བཀུར་བགྱིའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ནགས་ཁྲོད་ག་གེ་མོ་ཞིག་ན་འདུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། རང་སངས་རྒྱས་དེ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་དུས་དུས་སུ་ནགས་ཁྲོད་དེར་བཤོས་འབུལ་ཞིང་བསྙེན་བཀུར་ཡང་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་དེ་དེ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་སོང་བ་ལས། རང་སངས་རྒྱས་དེ་ཤིང་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་གནས་བཅས་ཏེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལུས་བསྐྱིལ་ཏེ་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་རབ་ཏུ་དབེན་པར་གནས་པ་དེ་མཐོང་ནས། དེ་ཡང་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་འདོད་པའི་སེམས་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ > “Monks,” the Blessed One recounted, “in times gone by, in a certain mountain village there lived a householder named Citra. He was prosperous and wealthy, a person of vast and magnificent means, endowed with the wealth of Vaiśravaṇa—with wealth to rival Vaiśravaṇa’s. > > “One day in spring the tree branches in the garden had thickened and the flowers were in bloom. > > Now in times when a blessed one has not arisen in the world, in compassion for the destitute and suffering the solitary buddhas appear, taking up residence in remote places. Solitary as the rhinoceros, in all the world they alone are worthy of offerings. So it was that there was a certain solitary buddha who, wishing to go for alms on that mountainside, heard the sounds of music coming from the park and thought, ‘What need is there to go out onto the mountainside for the sake of this stomach, so difficult to fill? I will go into the garden. My alms can come from there as well.’ > > “The solitary buddha entered the garden, where the householder saw him, elegant in body and elegant in mind. When he saw the solitary buddha, the householder experienced a surge of joy toward him. In his joy he offered him food, and said, ‘Noble one, where are you staying? Let me offer you my respectful service.’ > > “The solitary buddha replied, ‘I am staying at such-and-such a place, deep in the forest,’ and departed. > > “After that, from time to time the householder would offer him a meal and his respectful service. One day the householder went to see him and found the solitary buddha sitting beneath a tree as if asleep, legs crossed, his body drawn up like a nāga king. Upon seeing the solitary buddha living in such solitude, he felt a strong desire to go forth, so he > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.13](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.13) རང་སངས་རྒྱས་དེའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཞིག་དང་། བདག་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ང་ནི་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་དོ། །དྲང་སྲོང་རྣམས་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཁྱིམ་གྱི་འཁོར་བཏང་ནས། སྦྱིན་པ་བྱིན་ཅིང་བསོད་ནམས་དག་བྱས་ཏེ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེ་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། རང་སངས་རྒྱས་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ་བདག་སོང་ལ་ཡོན་གནས་ཀྱི་མཆོག་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལས་བདག་གིས་གོང་མའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། དེ་ནགས་ཁྲོད་དེར་སོང་བ་ལས། དེས་དེར་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ནི་མ་མཐོང་གིས། རང་སངས་རྒྱས་གཞན་ཞིག་ནགས་ཁྲོད་དེར་མཐོང་ནས། དེས་དེ་ལ་དྲིས་པ་འཕགས་པ། དགེ་སློང་ཤ་ཚུགས་དང་། ཁ་དོག་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ནགས་ཁྲོད་འདི་ན་འདུག་འདུག་པ་གར་སོང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྨས་པ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ། དེ་གང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས། དེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་དེས་དེའི་སྐུ་གདུང་དེ་དག་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ནས་བདུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །འདི་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་ཤོག་ཤིག ། > approached the solitary buddha, touched his head to his feet, and said, ‘Noble one, please lead me to go forth. In your presence I too wish to practice the holy life.’ > > “ ‘I don’t lead people to go forth,’ the solitary buddha told him. ‘The sages lead people to go forth. Therefore, take yourself to the sages.’ > > “When he heard this the householder immediately gave up household affairs, gave gifts and made merit, and went forth to join the sages. Having thus gone forth he generated the four meditative states and the five superknowledges. After he had gone forth, the solitary buddha passed into parinirvāṇa. > > “Then the thought came to one of the sages, ‘I will go to this spiritual teacher, so supremely worthy of offerings, and offer him my respect and service. Through him I shall understand the distinctions between the higher states.’ He went to the forest but he could not find the solitary buddha. Spotting another solitary buddha there in the forest, he asked after him. > > “ ‘O noble one, there was a monk with such-and-such a build and bearing staying in this forest. Do you know where he went?’ > > “ ‘He passed into parinirvāṇa,’ the solitary buddha told him. > > “ ‘Where was he when he passed into parinirvāṇa?’ he asked, whereupon the solitary buddha showed him his remains. He built a reliquary stūpa for the remains and venerated it with burning sticks of incense, incense powder, incense cones, and flowers, praying, ‘Oh, by this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I please and not displease a teacher even more exalted than this. May I achieve such great virtues.’ > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.14](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.14) ཅེས་དེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས། ས་ཕྱོགས་དེ་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན། དེ་ཤི་འཕོས་ཏེ། དུས་ལས་འདས་ནས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་ནག་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། རང་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་པས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ། ང་ལྟ་བུ་འདིས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ནག་པ་གླང་ཆེན་གནས་མཆིས་བྲང་གིས་ཐབས་བགྱིས་ཏེ། འདོད་པ་སྤྱད་དུ་སྩལ་བ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་ཆུང་མ་དེས་ཐབས་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་སྤྱོད་དུ་བཅུག་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱི་མདུན་ན་འདོན། བྲམ་ཟེ་མེས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། བུ་མཚེ་མ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ཀྱི་མིང་ཅི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་མེས་སྦྱིན་གྱི་བུ་ཡིན་པས་ན། ཁྱེའུ་གཅིག་གི་མིང་ནི་མེའི་བུ་ཞེས་གདགས་སོ། །གཅིག་གི་མིང་ནི་མེ་ལྕེ་ཞེས་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་མེའི་བུ་དང་། མེ་ལྕེ་གཉིས་འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། མར་དང་། ཞུན་མར་དང་། མར་གྱི་སྙིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས། གང་གི་ཚེ་དེ་གཉིས་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཡི་གེ་དང་། > Having prayed thus, he departed from the region. Some time after that he died, transmigrated, and took rebirth in Brahmāloka. > > “O monks, what do you think? The one who was that householder then is none other than Citra Mounted on an Elephant. The act of respectfully serving the solitary buddha and saying that prayer ripened such that wherever he was born, it was into a family of great means, prosperity, and wealth. I am more exalted than even one hundred billion solitary buddhas, and he has pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.” > > “Lord,” the monks inquired of the Blessed Buddha, “tell us why Citra Mounted on an Elephant’s wife found a means by which to indulge her desires with him.” > > “Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, his wife found a means by which to indulge her desires with him. Listen well! > > “Monks, in times gone by, during King Brahmadatta’s reign in the city of Vārāṇasī, one of King Brahmadatta’s magistrates was a certain brahmin named Agnidatta. One day his wife conceived, and later she gave birth to twins. At the elaborate feast celebrating their birth they asked, ‘What names should we give these children?’ and they named them, saying, ‘Since these are Agnidatta’s children, one’s name will be Son of Fire, and the other’s will be Tongue of Fire.’ > > “They reared young Son of Fire and Tongue of Fire on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and as they grew up they studied letters, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.15](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.15) བྲམ་ཟེའི་སྤྱོད་ལམ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྷོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཙང་སྦྲ་དང་། ཆོ་ག་དང་། ཐལ་བ་བླང་བ་དང་། རིལ་བ་ཐོགས་པ་དང་། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིག་བྱེད་དང་། སྙན་ཚིག་གི་རིག་བྱེད་དང་། སྲིད་འགལ་བ་ཡོད་ནི་མ་རེད། སྲུང་གི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དང་། བླང་བ་དང་། ཁ་ཏོན་བྱ་བ་དང་། ཁ་ཏོན་སློབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཐབས་བསླབས་ནས། ལས་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་མཁས་པའི་བྲམ་ཟེར་གྱུར་ཏོ། །དེ་གཉིས་མཐར་གྱིས་རིག་པའི་གནས་བཅྭ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པས་རྒྱལ་སྲིད་འཛིན་པ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བློ་སྐྱེས་པ། ཕ་མེད་པའི་འོག་ཏུ་ནི་བདག་ཅག་གཉིས་ཕའི་ལས་ཐབས་སུ་བསྐོ་བར་འགྱུར་གྱི། བདག་ཅག་གཉིས་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་བཏང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་ཟེར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱིས་འཇིགས་པའི་མིས་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསད་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། བརྡེག་པའི་ལས་བྱེད་པ་བས། ནགས་ཁུང་དུ་ཤིང་ཤུན་གྱི་གོས་གྱོན་ཞིང་ཤིང་ཏོག་ཟ་ལ། གཅན་གཟན་དག་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་ཀྱང་བླའི་ཞེས་ཟེར་ནས། ཕ་མ་ལ་གསོལ་ཏེ། ཡབ་ཡུམ་བདག་ཅག་གཉིས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ཚལ་དུ་མཆིའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བུ་གཉིས་གང་གི་ཕྱིར། དྲང་སྲོང་རྣམས་དཀའ་ཐུབ་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་ལག་ན་འདུག་སྟེ། ངེད་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཁྱེད་གཉིས་ཅོད་པན་མེད་པའི་རྒྱལ་སྲིད་འཛིན་པར་འོང་ངོ་། །ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གཉིས་འཇིགས་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ནགས་ཁུང་དུ་གནས་བཅའ་བར་འདོད་པས་ན། བདག་ཅག་གཉིས་ནི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྔོ་མི་ཐོགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ལ་ལན་མང་དུ་བཀག་ཀྱང་དགག་མ་ནུས་ནས། དེ་གཉིས་ལ་ཕ་མས་སྨྲས་པ། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱིས་ལ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པར་གྱུར་ན། ངེད་གཉིས་ལ་ > brahminical customs and conduct, the syllables oṃ and bho, ritual purity, ritual actions, the collection of ashes, holding the ritual vase, the Ṛg Veda, the Yajur Veda, the Sāma Veda, the Atharva Veda, how to perform sacrificial rites, how to lead others in performing sacrificial rites, how to give and receive offerings, recitation, and recitation instruction. Trained in these procedures, they became masters of the six types of brahminical activities, and in time they mastered the eighteen sciences. > > “At a certain point the two came to see that their father administrated the affairs of the kingdom both righteously and unrighteously, and an idea came to them. They thought, ‘When our father is no longer with us, we will be appointed to take over the work of our father. Therefore, we should give up living at home.’ They thus told their parents, ‘For those who fear for their next life, it is better to live deep in the forest among the wild animals, wearing tree bark for clothing and eating fruit, than to kill, bind, and torture for the sake of a kingdom.’ > > “ ‘Mother, Father,’ they continued, ‘we are going to live in a forest devoted to austerities.’ > > “Their parents asked them, ‘Children, why are you going to take up the austere practices of the sages, when after our deaths you could come and share the crown?’ > > “ ‘This is exactly what we are afraid of!’ the two children replied. ‘That’s why we want to go live deep in the forest. We are not capable of indulging in desire.’ > > “Their parents tried many times, but they were not able to stop them, so they said, ‘Go forth, then. And should you achieve any special attainments, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.16) བལྟར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་གཉིས་ཅི་ལྟར་དགྱེས་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕ་མ་ལ་འཕྱི་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ནགས་ཁུང་དུ་གནས་བཅས་སོ། །དེ་གཉིས་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་པ། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་ཕ་མ་ལ་དམ་བཅས་པ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པར་གྱུར་ན། ཁྱེད་གཉིས་ལ་བལྟར་འོང་ངོ་ཞེས་བྱས་སོ། །འདོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ནས་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་དོང་སྟེ། ཕ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཕ་མ་གཉིས་དེ་གཉིས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱང་བསོད་སྙོམས་འདོད་ལ། ངེད་གཉིས་ཀྱང་བསོད་ནམས་འདོད་ཀྱིས། འདིར་བདག་ཅག་གི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་དང་། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱེད་གཉིས་ཀྱི་ཟན་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་གཉིས་ཇི་ལྟར་དགྱེས་པ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་བྱས་ནས། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ཉིད་དུ་ཡལ་ག་དང་། ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་བཅས་ནས་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་། བླ་མར་བྱ་བ་དང་། རི་མོར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་མདུན་ན་འདོན་མེས་སྦྱིན་གྱི་བུ་གཉིས་དེ་ལྟར་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཐོས་ནས་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏོ། །གཡར་དྲངས་ནས་ཟན་བྱིན་ནོ། །ཟན་བྱིན་ནས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། སྨྲས་པ། དུས་དུས་སུ་ཁྱེད་གཉིས་ང་ལ་བལྟར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་ཇི་ལྟར་དགྱེས་པ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་བྱས་ནས་དེ་གཉིས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དུས་དུས་སུ་དེ་གཉིས་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལས་འགྲོ་ཞིང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འདོང་བར་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ལ་བལྟར་འགྲོའོ། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་དེ་གཉིས་འོང་ནས་ནམ་ > please come see us.’ > > “ ‘As you wish,’ the two children replied. > > “The children bid a final farewell to their parents and traveled deep into the forest. After they had gone forth, they generated the four meditative states and five superknowledges. One day they remembered their promise to their parents that they would return to them if they achieved any special attainments. ‘Let us go, then,’ they said. They traveled through the sky and arrived before their parents. Seeing this, their parents felt a surge of joy toward them. In their joy they said, ‘The two of you desire alms. The two of us desire merit. Stay here in our garden, then, and we will offer you food.’ > > “ ‘As you wish,’ the two replied. > > “They fashioned a hut of branches and leaves and stayed there in the garden. They came to be held in high esteem and were revered, honored, and venerated. King Brahmadatta’s magistrate heard that the two children had become persons of great miracles and great power, and this immediately filled him with awe. He extended them an invitation and offered them food. After offering them food he bowed down at their feet and said, ‘Please come and see me from time to time.’ > > “ ‘As you wish, Deva,’ they replied. > > “So from time to time the two of them would travel through the sky to the royal palace and go to see King Brahmadatta. Upon their arrival King Brahmadatta > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [28.17](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28.17) མཁའ་དེ་ཉིད་ལས་པང་དུ་བླངས་ཏེ། སྟན་ལ་བཞག་ནས། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་དེ་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་འབངས་རི་ཁྲོད་པ་རྣམས་ལོག་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་གོ་བསྐོན་ཏེ་ཆས་ནས། དེས་བུ་མོ་ལ་བསྒོ་བ། བུ་དྲང་སྲོང་དེ་གཉིས་ནམ་འོངས་པ་དང་། ངས་ཅི་ལྟར་བཀུར་སྟི་བྱེད་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོ་དེ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་དྲང་སྲོང་མེའི་བུ་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་དྲང་སྲོང་མེ་ལྕེ་བཏང་སྟེ། དེ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འོངས་ནས། བུ་མོ་དེས་དྲང་སྲོང་ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་པ་པང་དུ་བླངས་ཏེ་འཁྱུད་ནས་སྟན་ལ་བཞག་གོ། །བུད་མེད་རྣམས་ནི་རེག་ན་གདུག་པ་ཡིན་ཏེ། བུ་མོ་དེས་རེག་མ་ཐག་ཏུ་དྲང་སྲོང་མེ་ལྕེ་རྫུ་འཕྲུལ་དེ་ལས་ཉམས་སོ། །བུ་མོ་དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་དེ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་མཐོང་ནས་ཆགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དེ་དང་གནས་དབེན་པ་ཞིག་ཏུ་ཞུགས་ནས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་པོ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཚོར་ཏེ། དེ་དག་གིས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་ཅག་གིས་དྲང་སྲོང་འདི་ལ་ཚིག་འགའ་ཞིག་བྱས་ན་ནི། དྲང་སྲོང་འདི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བས་དམོད་པ་འདོར་སྲིད་དོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དག་འཇིགས་སྐྲག་ནས། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྨྲས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ཅིང་རྐང་པས་འགྲོར་ངོ་ཚ་སྟེ་མ་ཕོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་རི་ཁྲོད་པ་ཕབ་ནས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འོངས་པ་དང་། དེས་དྲང་སྲོང་མེ་ལྕེ་འདིར་འོངས་སོ་ཞེས་ཐོས་ནས། ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དེ་དེ་ལ་བལྟར་སོང་སྟེ། དེས་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་དག་ཕུལ་ལོ། །བུ་མོས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་དེའི་སྐོམ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་སོ། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དྲང་སྲོང་དེ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དྲང་སྲོང་དེ་མྱོས་པ་ཙམ་དུ་ཆགས་པར་གྱུར་ནས། རྒྱལ་པོ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ > would take them from the sky into his lap and place them in their seats, and after contenting them with many good, wholesome foods he would sit before them to listen to the Dharma. > > “One day King Brahmadatta’s subjects who lived out in the mountains began to revolt. He arrayed the four divisions of his army and set out, telling his daughter, ‘When the two sages come you should serve and respect them in just the same way that I do.’ Having spoken thus the king departed. > > “Soon after, the sage Son of Fire sent the sage Tongue of Fire on an errand to the royal palace. He traveled through the sky to the royal palace, and upon the sage’s arrival the young woman received him, taking him from the sky into her lap, embracing him, and placing him in his seat. > > “A woman’s touch is a dangerous thing. No sooner had the woman touched the sage Tongue of Fire than his miraculous powers began to dwindle. The young woman, noting that the sage was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful, became very attached to him, and the two went off to an isolated place and slept together. When the retinue of queens heard of this, they thought, ‘If we say even a word to the sage, it’s possible the sage would use his great miracles and great power to curse us.’ Afraid, they were unable to say anything. The sage remained at the royal palace, not daring to travel by foot out of embarrassment. > > “Eventually King Brahmadatta returned from his victory over the mountain folk, arrived at the royal palace, and he heard that the sage Tongue of Fire had come there. The king hurried to see him and offered him many good, wholesome foods. His daughter came along, also bearing food and drink for the sage. As soon as the sage saw her he was overcome with desire. His desire for her intoxicated him, and before the king’s very eyes > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds _First 17 of 21 passages. [Read on](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28)_ ## Translations (1) - [The Hundred Deeds](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-84000.28.1) — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, English --- Source: [https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.28) · Pramāṇa