[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Buddhist Literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha) › [Buddhist Sanskrit literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit) › [Avadāna and jātaka literature](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana) › [Karmaśataka](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka) › [ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo) › 34 # Karmashataka 34: Bam po 34 ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་པ 34 - **Language:** Classical Tibetan ### Bam po 34 ### [34.1](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.1) ནས། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་དང་བྲལ་ལགས་སོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་སུམ་ཅུ་བཞི་པ། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཞུ་བ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ > having \[heard...\], crossed beyond uncertainty and was freed from doubt. > > The Hundred Deeds, Thirty-fourth viśrāma. > Then Śakra, lord of the devas, heard the prophesied answer to his question from the Bhagavān, and the Bhagavān spoke > — English (machine translation) (machine translation) ### [34.2](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.2) པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བ་ཕྱི་མ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་གཅིག་པ་དང་། འདུན་པ་གཅིག་པ་དང་། དད་པ་གཅིག་པ་དང་། བསམ་པ་གཅིག་པ་ལགས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་འདོད་པ་གཅིག་པ་དང་། འདུན་པ་གཅིག་པ་དང་། དད་པ་གཅིག་པ་དང་། བསམ་པ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ནི་ཁམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི། ཁམས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཁམས་གང་དང་གང་འཛིན་པ་དེ་དང་དེ་ནན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་། མངོན་པར་ཞེན་ནས་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་གཏི་མུག་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཁམས་ཐ་དད་པ་དང་། ཁམས་དུ་མ་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་ནི། སེམས་ཅན་འདི་དག་ཁམས་གང་དང་གང་འཛིན་པ་དེ་དང་དེ་ནན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་། མངོན་པར་ཞེན་ནས། རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་གཏི་མུག་པའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་པ་ཞིག་ན་གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཁམས་ཐ་དད་པ་དང་། ཁམས་དུ་མ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཁམས་གང་དང་གང་འཛིན་པ་དེ་དང་དེ་ནན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ནས། རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་གཏི་མུག་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དེ་ནི་དེ་ལགས་སོ། །དེ་ནི་དེ་ལགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་འདོད་པ་གཅིག་པ་དང་། འདུན་པ་གཅིག་པ་དང་། དད་པ་གཅིག་པ་དང་། བསམ་པ་གཅིག་པ་མ་ལགས་ཏེ། བཙུན་པ་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ནི་ཁམས་ཐ་དད་པ་དང་། ཁམས་དུ་མ་པ་ལགས་ཏེ། དེ་དག་ཁམས་གང་དང་གང་འཛིན་པ་དེ་དང་དེ་ནན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ནས། རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་བགྱིད་དོ། །འདི་ནི་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་གཏི་མུག་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་འདི་བདག་གིས་རྟོགས་ནས། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་དང་བྲལ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ > rejoiced, and asked the Blessed One another question. > > “Lord, are all beings alike in their desires, cravings, beliefs, and intentions?” > > “No, Kauśika,” the Blessed One replied, “all beings are not alike in their desires, cravings, beliefs, and intentions. Kauśika, beings do not have a single temperament; they have various temperaments. Those who insist that a certain temperament is supreme are utterly convinced of it and act accordingly, thinking, ‘This is the truth. Others are deluded.’ > > “Kauśika, since it is the case that beings have various different temperaments, then those who insist that a certain temperament is supreme, are utterly convinced of it, and act accordingly should not think, ‘This is the truth. Others are deluded.’ This is because it is on account of beings having various different temperaments that they insist that a certain temperament is supreme, are utterly convinced of it, and act accordingly, thinking, ‘This is the truth. Others are deluded.’ > > “Lord, so it is. It is just as you say,” Śakra, King of the Gods, agreed. “All beings are not alike in their desires, cravings, beliefs, and intentions. Lord, beings have various different temperaments. On this account, they insist that a certain temperament is supreme, are utterly convinced of it, and act accordingly, thinking, ‘This is the truth. Others are deluded.’ I understand the meaning the Blessed One’s words, have overcome my doubt, and have no hesitation.” > > After Śakra, King of the Gods, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.3](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.3) གྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཞུ་བ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བ་ཕྱི་མ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ཅི་ལགས། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཐམས་ཅད་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་། གཏན་དུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཏན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལགས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཐམས་ཅད་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། གཏན་དུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཏན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱིས། དགེ་སྦྱོང་ངམ། བྲམ་ཟེ་སུ་ཡང་རུང་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་སྲིད་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་ཅིང་། ཡང་དག་པར་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། གཏན་དུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཏན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དེ་ནི་དེ་ལགས་སོ། །དེ་ནི་དེ་ལགས་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་ཐམས་ཅད་གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་། གཏན་དུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཏན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ལགས་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་ངམ། བྲམ་ཟེ་གང་ཡང་རུང་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ལས། སྲིད་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་ཅིང་། ཡང་དག་པར་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དེ་དག་ནི། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། གཏན་དུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཏན་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་འདི་བདག་གིས་རྟོགས་ཤིང་། ཆོས་བདག་གིས་རྟོགས་ནས། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་དང་བྲལ་ཞིང་ཟུག་རྔུ་ཕྱུང་ནས། ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པ་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུ། བདག་གིས་བདག་གང་ལགས་སྙམ་དུ་བདག་གི་ཡིད་ལ་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་ཞུ་བ་ལུང་བསྟན་པ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་གང་དག་བདག་གིས་མ་ཐོབ་པ་ལས། ད་ནི་བདག་གིས་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ > had heard the Blessed One’s response to his question, he praised the Blessed One’s words, rejoiced, and asked the Blessed One other questions. > > “Lord, tell me—have the ascetics and brahmins all attained the unsurpassed, supreme welfare? Are they all forever free of distorting influences and perfected in their practice of pure conduct?” > > “Kauśika,” the Blessed One replied, “the ascetics and brahmins have not all attained the unsurpassed, supreme welfare, nor are they all forever free of distorting influences and perfected in their practice of pure conduct. Only those among the ascetics and brahmins who have exhausted their thirst²⁰⁷ for unexcelled liberation and whose perfect minds are utterly liberated have attained the unsurpassed, supreme welfare, and are forever free of distorting influences and perfected in their practice of pure conduct.” > > “Lord, so it is. It is just as you say,” Śakra, King of the Gods, agreed. “The ascetics and brahmins have not all attained the unsurpassed, supreme welfare, nor are they all forever free of distorting influences and perfected in their practice of pure conduct. Only those among the ascetics and brahmins who have exhausted their thirst for²⁰⁸ unexcelled liberation and whose perfect minds are utterly liberated have attained the unsurpassed, supreme welfare, and are forever free of distorting influences and perfected in their practice of pure conduct. I understand the meaning of the Blessed One’s words, have overcome my doubt, have no hesitation, and with this thorn removed, I no longer despair. On this account I shall henceforth never give rise to such thoughts again. > > “Lord, because of not having gained any understanding before in specific response to my questions, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.4](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.4) ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བརྟེན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ནས། སོམ་ཉི་དང་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་ཟུག་རྔུ་རྩ་བ་ནས་བཏོན་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་སྔོན་ཅད་དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དྲི་བ་འདི་ལྟ་བུ་དྲིས་པ་དྲན་ནམ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གློ་བ་ལ་དྲན་པ་ལགས་ཏེ། དུས་གཅིག་ཅིག་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷའི་འདུན་ས་ཆོས་བཟང་དུ་ལྷ་རྣམས་འདུས་ཤིང་འཁོད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཚོལ་ཞིང་མཆིས་པ་ལས། དེ་དག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་རྙེད་ནས། སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། སོ་སོར་གྱེས་པ་དེ་དག་གི་ནང་ནས། ལྷ་ཆེ་བར་གྲགས་སོ་འཚལ་གནས་ནས་ཤི་འཕོས་ཤིང་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས། བཙུན་པ་ལྷ་ཆེ་བར་གྲགས་སོ་འཚལ་གནས་ནས་ཤི་འཕོས་པས་བདག་ཀྱང་སྐྲག་ཅིང་བག་ཚ་བར་གྱུར་ཏེ། བདག་ཀྱང་གནས་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་པར་མི་འགྱུར་གྲང་སྙམ་ནས། བདག་དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་པས་གནས་ཤིང་མཆིས་པ། གང་དང་གང་མཐོང་བ་དེ་དང་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལགས་སྙམ་ནས། དེ་དག་གི་ཐད་དུ་མཆིས་ན། དེ་དག་གིས་བདག་ལ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བར་བགྱིད་དེ། བདག་གིས་དེ་དག་ལ་བདག་ནི་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བགྱིས་ནས། དེ་དག་དགའ་ཞིང་མགུ་སྟེ། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་བརྒྱ་བྱིན་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་རྗོད་པར་བགྱིད་དེ། དེ་དག་བདག་ལ་འདྲི་བར་བགྱིད་ཀྱིས། དེ་དག་ལ་བདག་འདྲི་བར་མི་བགྱིད་ལགས་སོ། །དེ་དག་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་བགྱིད་ཀྱིས། བདག་དེ་དག་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་མི་བགྱིད་ལགས་སོ། །ད་སླན་ཅད་བདག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིས་ལགས་སོ། །རྟོགས་པ་ལ་ནི་མཐའ་མ་མཆིས། །བདག་ > after a long time waiting, I have now finally consulted the Blessed One. By means of the words spoken by the Tathāgata, the Arhat, the totally and completely awakened Buddha, the thorn of my doubt and second thoughts has been removed.” > > The Blessed One asked him, “Kauśika, do you recall asking such questions of the other ascetics and brahmins?” > > Śakra, King of the Gods, replied, “Yes, Lord, I do recall this. At one time the gods gathered and took their seats in the assembly hall of the Heaven of the Thirty-Three. They searched for the Tathāgata, the Arhat, the totally and completely awakened Buddha, and not having found the Tathāgata, the Arhat, the totally and completely awakened Buddha, they rose from their seats and went their separate ways, and while the more prominent gods among them remained to search further, the others died, transmigrated, and disappeared. > > “Lord, when even those most prominent gods died and transmigrated, I grew panicked and afraid, thinking, ‘Will I too die and transmigrate?’ And wherever I saw ascetics and brahmins living in isolation, thinking that they were the tathāgatas, the arhats, the totally and completely awakened buddhas, I approached them. > > “ ‘Who are you?’ they would ask me, and I responded, ‘I am Śakra, King of the Gods.’ Then in joy and gladness they exclaimed, ‘Oh, we have seen Śakra!’ over and over again, and began to ask questions of me, so I did not put my questions to them. They took refuge in me, so I did not take refuge in them. > > “From this day forth I am a disciple of the Blessed One. I take my refuge in the Blessed One. > > “There’s no end to thought construction.²⁰⁹ > I > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.5](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.5) ལ་ཐེ་ཙོམ་ནེམ་ནུར་མཆིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར། །རིང་པོ་ཞིག་ཏུ་འཁྱམ་འཁྱམ་སྟེ། །ལོང་བ་བདག་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །བསྙེན་བཀུར་བགྱིད་དུ་མཆིས་མཆི་ན། །བདག་གིས་ཇི་ལྟར་མཉེས་པའི་ཐབས། །དེ་དག་ལ་ནི་དྲིས་པ་ལས། །ལམ་དང་དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ཡང་། །དེ་དག་ཡང་གི་གཏམ་མ་འཚལ། །བདག་ནི་ཅུང་ཟད་ཅི་འདོད་པ། །རྟོག་པར་གྱུར་དང་དཔྱད་པ་དང་། །ཡིད་ཀྱི་འགྲོ་དང་འོང་བ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཐུགས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཡིད་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་རིག་གྱུར་ནས། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་རིང་དུ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དགྲ་བཅོམ་གྱིས། །བསྒྲགས་ཤིང་ལུང་ཡང་བསྟན་པར་གྱུར། །ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་སྟོན་པ་ཁྱོད། །རྒྱལ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདུད་ཀྱང་བཏུལ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བག་ཉལ་བཅད་ནས་ཀྱང་། །རྒལ་ནས་སྐྱེ་དགུ་སྒྲོལ་བར་མཛད། །འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཁྱོད་སངས་རྒྱས། །ཁྱོད་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མ་མཆིས། །ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །གང་ཟག་ཁྱོད་ཀྱི་ཟླ་མ་མཆིས། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ལ་འདུད། །སྐྱེས་མཆོག་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྲིད་པའི་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པ་སྟེ། །ཉི་མའི་རིགས་སྐྱེས་ཁྱོད་ལ་འདུད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་ཆད་བདེན་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་དྲན་ནམ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ནི་བདག་གིས་མྱོང་བར་དྲན་ལགས་སོ། །བདེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་དྲན་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་ལན་གཅིག་ཅིག་ན། ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གཡུལ་འགྱེད་པ་ན། ལྷ་རྣམས་ནི་རྒྱལ། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ནི་ཕམ་ནས། བདག་གིས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ད་ནི་བདག་ལྷའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མཆིས་ལ། ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ལགས་པ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ལགས་པ་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་དགའ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བགྱིའོ། །སྙམ་པ་དེ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལགས་ཏེ། དེ་ནི་ཡུན་རིང་པོར་འཐབ་མོའི་མཐའ་ཅན་ལགས། མཚང་འདྲུ་བའི་མཐའ་ཅན་ལགས། འགྱེད་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས། རྩོད་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས་སོ། །བཙུན་ > have had so many doubts and qualms. > Thus I ranged about so long, > In search of the Tathāgata. > > “In blindness I have come to serve > The perfect Buddha, and since I know not, > I have to ask of all the rest > The means by which to please him best— > > “With what practice, by what path? > But no answer do they give at all. > Blessed One,²¹⁰ you apprehend > All my wishes, however small, > > “Whatever I think, all I assess, > Whence the mind comes, and where it goes. > All of us whose minds are known by yours, > Each one of us, upon this day— > > “Blessed One, arhat, we request > You make a statement, give some word. > Buddha, awakened teacher, > Victor, Māra’s tamer, skillful > > “Surgeon for latent afflictions, > You who safely arrived, and yet returns > To rescue all beings— > In this world you are the Buddha, > > “And you alone are unsurpassed. > Not in all the world nor even > Among the gods have you any peer. > Great hero, to you I bow. > > “Highest of persons, to you I bow. > I bow to the one > From the Clan of the Sun > Who removes the thorn of existence.” > > “Kauśika,” the Blessed One asked him, “do you recall ever attaining such a truth, or attaining experiences of such happiness?” > > Śakra, King of the Gods, replied, “I recall attaining experiences of happiness. But I can’t recall an experience of attaining the truth. Lord, there was one time when the gods and demigods were waging war on one another, and the gods were victorious and the demigods defeated. Thereupon I thought, ‘Here I am now in the city of the gods. I will gather up all the pleasures of the gods and all the pleasures of the demigods and enjoy them for myself.’ That attainment of happiness came on the heels of war, on the heels of reproof, on the heels of conflict, on the heels of contention. But, Lord, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.6](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.6) པ་བདག་གིས་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་དང་། བདེན་པ་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཡུན་རིང་པོར་འཐབ་མོ་མ་མཆིས་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས། མཚང་འདྲུ་བ་མ་མཆིས་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས། འགྱེད་པ་མ་མཆིས་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས། རྩོད་པ་མ་མཆིས་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བཀའ་དྲིན་སྩལ་བ་གང་ལགས་པ་དེ་ལ་བདག་འདི་སྙམ་བགྱིད་དེ། བདག་གནས་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་མི་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང་། རྫས་དང་ཡོ་བྱད་མང་བ་དང་། བདོག་པ་མང་བ་དང་། ནོར་དང་། འབྲུ་དང་། གསེར་དང་། དངུལ་དང་། མཛོད་དང་། བང་བའི་ཚོགས་མང་བའི་རིགས་གང་ལགས་པ་དང་། མཛའ་བོ་དང་། གྲོགས་པོ་དང་། ཕུ་ནུ་དང་། ཉེ་དུ་མང་བ་དང་། བྲན་ཕོ་དང་། བྲན་མོ་དང་། ལས་བྱེད་པ་དང་། ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་མང་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱིམ་དུ་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །དེ་ནས་བདག་མཐར་གྱིས་སྐྱེས་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་སྨིན་ནས། སྦྱིན་བདག་བྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བགྱིད་ནས། སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ། ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་བགོས་ནས་ཡང་དག་པའི་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བཙུན་པ་བདག་འོས་པར་གནས་ཤིང་། གལ་ཏེ་བཀའ་ལུང་ཐོབ་ན་བཀའ་ལུང་བཞིན་བགྱིད་པར་གྱུར་ཅིག །དེ་ལྟར་བདག་འོས་པར་གནས་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་དེ་ལགས་སོ་སྙམ་བགྱིད་དོ། །གལ་ཏེ་བཀའ་ལུང་མ་ཐོབ་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་བདག་གཟུགས་མཆིས་པའི་ལྷའི་ལུས་སྐྱེས་པ། དབང་པོ་མ་ཉམས་ཤིང་དབང་པོ་ཚང་བ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། མདོག་བཟང་བ། རང་ལ་འོད་མཆིས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ། དགའ་བའི་ཟས་ཟ་བ། དགའ་བའི་ཟས་དང་ལྡན་པ། ཚེ་རིང་བ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་དེར། བདག་འགྲན་ཟླ་མ་མཆིས་པར་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག་སྙམ་བགྱིད་དོ། །ལྷ་ལུས་འདི་ལས་ཤི་འཕོས་ཤིང་། །མི་མ་ཡིན་པའི་ཚེ་སྤངས་ནས། །རྨོངས་པ་མེད་པར་མངལ་དུ་འཇུག །བདག་གི་ཡིད་ནི་སྡོམ་ལ་དགའ། །མན་ངག་གིས་ནི་ཕོངས་མི་འགྱུར། །བསྟན་པའི་ལམ་ལ་རྟེན་ > the achievement of this happiness—this vision of truth—does not come on the heels of war, nor on the heels of reproof, nor on the heels of conflict, nor on the heels of contention. > > “Lord, when I think of the kindness the Blessed One did in bringing me to the Dharma, I think, ‘When I die from here and transmigrate, may I take rebirth in a house equal in fortune to prosperous and wealthy persons of vast and magnificent means with many nice things, belongings, and personal effects; with riches, grain, gold, silver, treasure houses, and multitudes of every type of granary; and with many who are near and dear, friends, siblings, kin, servants both male and female, workers, and others to whom wages are paid. > > “ ‘And after I eventually take birth there and my faculties ripen, when I have given gifts and made merit, shaved my head and face, donned the colorful religious robes, and with nothing short of perfect faith gone forth from home to live as a mendicant, Lord, if I am then worthy and receive spiritual instruction, may I practice according to the instruction given. In so doing, if I am worthy, it shall be the end of suffering.’ > > “And I also think to myself, ‘Should I not receive spiritual instruction, then taking birth in divine form, may my faculties not deteriorate, and my faculties be unimpaired, with all limbs and digits and other parts of the body intact, with a fine complexion, and may I be illuminated from within, travel the sky, and partake of delightful food—blessed with delightful food and a long life free of any who would oppose me.’ > > “Dead, transmigrated, no longer a god, > Now rid of nonhuman life— > After I enter the womb, my ignorance gone, > May the vows please my mind. > > “May I never lack for instruction. > Trusting in the way that I’ve been taught, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.7](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.7) བཅས་ཤིང་། །ཚངས་པར་སྤྱོད་ལ་གཞོལ་བགྱིས་ནས། །བསོད་སྙོམས་རྒྱུ་བ་སྤྱད་པར་བགྱི། །བདག་ནི་འོས་པར་གནས་ནས་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་བཀའ་ལུང་ཐོབ་གྱུར་ན། །བཀའ་ལུང་སྩལ་བ་བཞིན་དུ་བགྱི། །དེ་ཉིད་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་གྱུར་ནས། །ཚེ་ཡི་མཐའ་ནི་ཟད་པའི་ཚེ། །འོག་མིན་ལྷ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ཏུ་ནི་སྐྱེ་བར་ཤོག །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་བདག་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལགས་སོ། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བར་འགྱུར་བའི་རེ་བ་ཡང་བདག་ལ་མཆིས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེའི་སྐལ་བ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་བག་ཡོད་པས་འཐོབ་བོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། གང་གིས་བདག་ནི་ཞི་འགྱུར་ལ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པར་ངེས་འབྱུང་བ། །བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ལས་གཞན་ལ་མེད། །ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་ལས་གཞན་ལ་མེད། །ཁྱད་པར་རྒྱ་ཆེན་དང་པོའི་གཞི། །གཞན་དག་ལྟ་ལ་ག་ལ་མཆིས། །ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ཅི་འདྲ་བ། །སྔོན་ཆད་གཞན་ལས་ཡོང་མ་ཐོབ། །བཙུན་པ་བདག་ནི་འདི་ཉིད་ན། །མཆིས་ཤིང་ལྷ་ལུས་བགྱིད་བཞིན་དུ། །བདག་གིས་ཚེ་རིང་ཐོབ་ལགས་ཀྱིས། །བློ་ལྡན་དེ་ལྟར་གཟུང་དུ་གསོལ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས། སྟན་དེ་ཁོ་ན་ལས་ཤི་འཕོས་ནས། སྟན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཕྱིར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཤི་འཕོས་པ་དང་། སྐྱེས་པ་ནི་མིག་མི་འཛུམས་པ་དང་། མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་རེག་པའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཏོ། །ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་བདེ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་སོ། །དེ་ནས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་བདེ་སོགས་ཀྱིས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་ཁྱོད་ཤི་འཕོས་ནས། སྐྱེས་ལགས་སམ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདེ་སོགས་ང་ཤི་འཕོས་ནས་ཕྱིར་སྐྱེས་ཏེ། འདི་ན་འདུག་བཞིན་དུ་ > Upholding the holy life, > May I take up the practice of going for alms. > > “And if worthy, when I then receive > Spiritual instruction, let my comportment be > Just as I have been instructed. > This would be my suffering’s end. > > “Should it not come to pass, > Then when my lifespan, worn out, slips away > Let me take birth > As a god of Akaniṣṭha. > > “Blessed One, I am a stream enterer. Sugata, I am a stream enterer. It is my hope to one day be a once-returner.” > > “Very good, Kauśika, very good! > The good fortune with which you are blessed > The heedful can also achieve.” > > Śakra replied: > > “That which made me so peaceable, > And brought me stream entry as well, > Belongs only to you, Blessed One, > And only comes from your teaching. > > “Its foundation is uncommonly vast— > What place is there, then, for another? > Anything like it accomplished before, > Was not something received from another. > > “Lord, as I stand here before you > In the form of a god, > Please, wise one, I request— > Grant that I live long.” > > When this Dharma teaching had been explained, Śakra, King of the Gods, and his suite of eighty thousand divine attendants were able to see these things unobscured, with the Dharma vision that has no trace of dust or stain with respect to phenomena. And having seen the truths, Śakra died, transmigrated, and took birth again right where he sat. > > The Blessed One knew by touching his body that he had died, transmigrated, and taken rebirth without so much as closing his eyes or disappearing. Śakra, King of the Gods, the young demigoddess Śacī, and the others recognized it too, and the young demigoddess Śacī and the others asked Śakra, King of the Gods, “Kauśika, have you died and taken rebirth?” > > “Yes, Śacī,” Śakra replied, “and all of you—I did die, transmigrate, and take rebirth. I acquired an extension of my lifespan right here where I sit.” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.8](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.8) ཕྱིར་བདག་གི་ཚེ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་དགའ་ཞིང་མགུ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཡི་རངས་ཏེ། དགའ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ནི་འཕགས་ལགས་སོ། །འཕགས་ལགས་སོ། །དེང་སླན་ཅད་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་དགེ་བསྙེན་ལགས་པ་དང་། ཁོང་ནས་དགའ་སྟེ་སྐྱབས་སུ་མཆིས་ལགས་པར་གཟུང་དུ་གསོལ། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དྲི་ཟའི་བུ་གཙུག་ཕུད་ལྔ་པ་ལ་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་ནི་བདག་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་འགྲོ་བར་ཐོག་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྐུལ་ཏོ། །བུ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་བདག་ཅག་འདི་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷའི་ཡུལ་དུ་དོང་ནས། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་ཡུན་རིང་པོ་ནས་འདོད་ཅིང་སྨོན་པ་གང་ཡིན་པའི་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་དུམ་བུ་རུའི་བུ་མོ་བཟང་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འོད་བཟངས་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མར་སྦྱིན་ནོ། །དྲི་ཟ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕའི་རྒྱལ་སར་ཡང་གཞུག་གོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་དག་བདག་གིས་སྔོན་ཅད་མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་ཚངས་པ་ལ། དུས་གསུམ་དུ་ཚངས་པ་ལ་འོས་པའི་འདུད་པ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བདག་གིས་ད་ཕྱིན་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་ལ་ཚངས་པ་ལ་འོས་པའི་འདུད་པས་འདུད་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་ཚངས་པ་ཡིན། ཚངས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། ཞི་བ་ཡིན། ཞི་བར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ལྷ་གཞན་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ཕྱིར་ནུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདུད་བཞིན་དུ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མིག་ལམ་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་པའི་ས་ནས། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། > Now Śakra, King of the Gods, having seen the truths, was jubilant, joyous, and glad. Feeling jubilant, joyous, and glad, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and told the Blessed One, “Lord, I have become a noble one. I am a noble one. As I come to you for refuge, please accept me as a lay vow holder from this day forth for as long as I live, for I am happy to the depths of my heart.” > > Thereupon Śakra, King of the Gods, said to the young gandharva Pañcaśikha, “My boy, you are a great help and a delight to me. It was you who first admonished me to go see the Blessed One. Pañcaśikha, when we reach the Heaven of the Thirty-Three, I shall give to you in marriage the one for whom you have hoped and wished for so long—Princess Suprabhā, whom her father, the gandharva king Tumburu, calls ‘sweet one’—and you yourself shall assume the throne of your father, lord of the gandharvas.” > > Śakra, King of the Gods, then spoke to the gods of the Heaven of the Thirty-Three: “My friends, just as I previously did to Sahāṃpati Brahmā throughout the three times, henceforth I shall bow to the Blessed One in the ways I had reserved for Brahmā. Why? Because the Blessed One himself is Brahmā. He has become Brahmā. He is peace. He is serenity.” > > Śakra, King of the Gods, and the other gods touched their heads to the Blessed One’s feet, circumambulated the Blessed One three times, and slowly backed away while continuing to bow down toward the Blessed One. And once he was outside the line of sight, Śakra, King of the Gods, drew down the right shoulder of his upper garment, knelt down on his right knee, > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.9](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.9) བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བར་གྱུར་ལ། འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་བོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་བརྒྱ་བྱིན་འདི་ཁོ་ན་ལས་བརྟེན་ནས། འདི་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེས་གང་གི་ཚེ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་མཛེས་ལྡན་དུ་གཤེགས་པ་དེའི་ཚེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་གི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་མཛེས་པས། གཙུག་ལག་ཁང་ལྔ་བརྒྱ་བརྩིགས་ཏེ། གནས་ཁང་དྲུག་སྟོང་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ཕུལ་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་དེ་དག་ཏུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་སྦྱར་ནས། འཁོར་བརྒྱད་ཁྲི་དང་བཅས་པས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ། མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ > and said, “I prostrate to the Blessed One, the Tathāgata, the Arhat, the totally and completely awakened Buddha,” and disappeared on the spot. > > “Lord,” the monks asked the Blessed Buddha, “what action did Śakra, King of the Gods, take that ripened into his becoming a being of great miracles and great power, and such that he pleased the Blessed One, and did not displease him? Blessed One, what action did the eighty thousand gods take that ripened into their entrusting themselves to Śakra alone, and that they pleased the Blessed One, and did not displease him?” > > “It came about by the power of their prayers.” replied the Blessed One. > > “When did they make these prayers?” > > “Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as forty thousand years, and the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Krakucchanda was in the world, the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda achieved unexcelled wisdom and then traveled to the royal palace known as Śobhāvatī. > > “At that time King Śobha built five hundred monasteries with six thousand rooms for the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and offered them to the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and the saṅgha of his disciples. And after King Śobha had provided them with everything they required, he and his suite of eighty thousand attendants put great effort into venerating the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and the saṅgha of his disciples. > > “When the totally and completely awakened Buddha > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.10](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.10) འཁོར་བ་འཇིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་ནས། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་མཛེས་པས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས། སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས། བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་གལ་ཏེ། ལྷར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་ནི། ལྷ་ཆེ་བར་གྲགས་པ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མངའ་བདག་ཏུ་གྱུར་ཅིག །གལ་ཏེ་མིར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་ནི་མི་ཆེ་བར་གྲགས་པ་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མངའ་བདག་ཏུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ཞམ་རིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་དྲིས་པ། ལྷས་སྨོན་ལམ་ཅི་ཞིག་བཏབ་ལགས། དེ་ནས་དེས་དེ་དག་ལ་རྒྱས་པར་བསྙད་ནས། དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན། བདག་ཅག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་། ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །རྒྱལ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས། བདག་ཅག་གིས་སྟོན་པ་འདི་ལྟ་བུ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མཛེས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། ཆེད་འགའ་མིར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ནི་ལྷ་ཆེ་བར་གྲགས་པར་གྱུར་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མངའ་བདག་བྱས་སོ། །ཆེད་འགའ་མིར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ནི། མི་ཆེ་བར་གྲགས་པར་གྱུར་ནས། མི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མངའ་བདག་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་ > Krakucchanda had carried out all the activities of a buddha, he passed beyond all sorrow into the realm of nirvāṇa without any remainder of the aggregates. King Śobha performed veneration rites for the relics of the Blessed One, built a reliquary stūpa complete in every respect, made a large offering to the stūpa, and prayed, ‘By this root of virtue, wherever I am born, may I take birth as a god, a prominent god, a lord among the gods. Should I take birth as a human, may it be as a prominent human, the lord of a human kingdom.’ > > “The king’s servants saw him praying, and asked, ‘Deva, what is the prayer you are making?’ whereupon he related it all in detail. > > “As soon as they heard this, they venerated the stūpa and themselves prayed, ‘By this root of virtue, wherever we are born, may it be into families of great means, prosperity, and wealth. Entrusting ourselves to our king alone, may we please and not displease a teacher just like this one.’ > > “O monks, what do you think? The one who was King Śobha then is none other than Śakra, King of the Gods. The act of venerating the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and the saṅgha of his disciples and saying that prayer ripened into his birth as a god, a prominent god, a lord among gods, and such that when he took rebirth as a human, he became a prominent human, lord of a human kingdom. > > “Now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means— > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.11](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.11) པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཞམ་རིང་བ་བརྒྱད་ཁྲིར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་འདི་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ།། །།རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན། བྲམ་ཟེ་ཞིག་གནས་པ་དེས། ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས། ཆུང་མ་བླངས་ནས་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་ན་བུ་བཙས་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཡི་གེ་དང་བྲམ་ཟེའི་སྤྱོད་ལམ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྷོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཙང་སྦྲ་དང་། ཆོ་ག་དང་ཐལ་བ་བླང་བ་དང་། རིལ་པ་ཐོགས་པ་དང་། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིག་བྱེད་དང་། སྙན་ཚིག་གི་རིག་བྱེད་དང་། སྲིད་སྲུང་གི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དང་། བླང་བ་དང་། ཁ་ཏོན་བྱ་བ་དང་། ཁ་ཏོན་སློབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཐབས་བསླབས་ནས། ལས་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་མཁས་པའི་བྲམ་ཟེར་གྱུར་ཏེ། དེ་མཐར་གྱིས་རིག་པའི་གནས་བཅྭ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ཤིའོ། །དེ་གཉིས་ཤི་ནས་ཁྱེའུ་དེས་བསམས་པ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ན། ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཆུང་མ་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱིས། བདག་གིས་ཀྱང་ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་ཆུང་མ་བླངས་ཏེ། དེའི་ཆུང་མ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་དང་། གཡེམ་ > he has pleased me, and not displeased me. > > “Those who were the eighty thousand servants are none other than these eighty thousand gods. The act of venerating the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and the saṅgha of his disciples, and saying that prayer, ripened such that wherever they were born, it was into families of great means, prosperity, and wealth, and that by entrusting themselves to Śakra they pleased me, and did not displease me.” > > The King > > When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived a certain brahmin. When the time came for him to marry he took a wife, and as they enjoyed themselves and coupled, one day his wife conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child. > > As he grew up, he studied letters, brahminical customs and conduct, the syllables oṃ and bho, ritual purity, ritual actions, the collection of ashes, holding the ritual vase, the Ṛg Veda, the Yajur Veda, the Sāma Veda, the Atharva Veda, how to perform sacrificial rites, how to lead others in performing sacrificial rites, how to give and receive offerings, recitation, and recitation instruction. Trained in these procedures, he became a master of the six types of brahminical activities, and in time he mastered the eighteen sciences. > > One day his parents died. After their death the young man thought, “According to brahminical custom, one may take a wife after practicing pure conduct for forty-eight years. So I will practice pure conduct for forty-eight years.” He practiced pure conduct for forty-eight years and then took a wife. His wife was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. But she was also adulterous > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.12](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.12) ཞིང་སྐྱེས་པ་འདོད་པ་ཞིག་སྟེ། དེ་ཁྱིམ་ཐབ་རྒན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་འདུག་པས་སྙིང་མི་ཚིམ་ནས། དེས་སྐྱེས་པ་གཞན་བཙལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། བདག་གིས་ཁྱིམ་ཐབ་འདི་ཇི་སྲིད་འདི་ན་འདུག་པའི་བར་དུ་ནི། བདག་སྐྱེས་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་བའི་སྐབས་མེད་ཀྱིས། བདག་གིས་འདི་ཡུལ་གཞན་དུ་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་ཇོ་བོའི་ཁྱིམ་ན་ཇི་ཡང་མི་བདོག་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་བླངས་ཏེ་ཅི་བགྱི། བདག་ཕ་མའི་ཁྱིམ་དུ་སླར་མཆིའོ། །འོན་ཀྱང་བདག་གིས་འཚལ་མ་བདེ་བླག་ཏུ་འཚལ་དུ་མཆིས་སོ། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་མི་དགའ་བར་མ་བྱེད་ཅིག །བདག་ཅག་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་སློང་མོས་འཚོ་བ་ཡང་ཡོད་ཀྱིས། བདག་ཡུལ་གཞན་དུ་སོང་ལ་ནོར་བཙལ་ཏེ། ཕྱིར་འོང་ངོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཆུང་མ་ལ་བརྒྱགས་ཕོགས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེ་སོང་ནས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་མང་པོ་ཞིག་རྙེད་ནས་དེ་དག་ཁྱེར་ཏེ། མཉན་དུ་ཡོད་པར་ཆས་པ་ལས། དེ་ལམ་དུ་མི་རྒོད་ཀྱིས་བཅོམ་ནས་དེ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཁྱིམ་དུ་སོང་ན་ནི་བྲམ་ཟེ་མོ་དང་འཐབ་མོ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱིས། བདག་གིས་འཚོ་བ་འདི་ལྟ་བུ་བཏང་ལ། ནགས་ཁུང་ཐིབས་པོར་སོང་སྟེ། བདག་འཆི་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེ་ནགས་ཁུང་ཐིབས་པོར་སོང་སྟེ། ཤིང་ཀ་ནས་ཐག་པས་བཏགས་ནས། འགག་པར་བྱས་པ་ལས། དེའི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། བྲམ་ཟེ་འདི་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ལྟ་བུའི་གཟུ་ལུམས་བྱེད་ཅིང་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ནགས་ཁུང་ཐིབས་པོ་དེར་གཤེགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བྲམ་ཟེ་གཟུ་ལུམས་མ་བྱེད་ཅིག །ངས་ཁྱོད་ལ་ནོར་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་གཏེར་བསྟན་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱི་ནོར་འདི་ཡིན་གྱི་སྲོག་ཕངས་པ་མ་དོར་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སླར་ > and lustful. Being with her aged husband did not satisfy her desire, and she looked for another man. > > One day she thought, “So long as my husband still lives, I’ll have no opportunity to sleep with another man. I will send him to another land.” She said to the brahmin, “Lord, there’s nothing at all in the house. Why did you make me your wife? Let me go back to my parents’ house. At least there I can get food without much trouble.” > > The brahmin said, “Sweet one, don’t be sad. We brahmins can subsist just as well on alms. I will go seek riches in another country, then return.” So he departed, leaving his wife a supply of food. > > After he arrived in that other land he came into possession of many gold coins, and as he was carrying them back to Śrāvastī, he was robbed by bandits on the road, and suffered greatly. “If I go home, there will be a great falling out with the brahminī. What a source of livelihood have I relinquished! I’ll just walk into the thick of the forest and die.” > > So he walked into the thick of the forest intending to hang himself with a rope from a tree. When he halted there, the Blessed One thought, “This brahmin is acting rashly, for he is to go forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.” > > So the Blessed One disappeared from Śrāvastī and traveled to the thick of the forest, where he said to the brahmin, “Brahmin, don’t be rash. I shall give you riches,” and revealed a treasure. “Brahmin, these riches are yours—don’t throw away your precious life.” With those words the Blessed One returned > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.13](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.13) གཙུག་ལག་ཁང་དུ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་ནོར་དེ་དག་ཁྱེར་ཏེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས། དེ་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ་བཞག་ནས་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏམ་ནི་བདག་ལ་ཕན་པ་དང་དབེན་པ་ཡིན་གྱིས། བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་བཏང་ལ། དེའི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། ཁྱིམ་གྱི་འཁོར་བཏང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་། ཤེས་པ་དང་། རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་བྲམ་ཟེ་དེས་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ། དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བྲམ་ཟེ་འདི་དབུལ་བས་འཇིགས་ནས། བདག་ཉིད་འགུམ་པར་བགྱིད་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་སྤྲད་དེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་། བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཀོད་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ > to the monastery. > > The brahmin returned home bearing riches. The house prospered, and he began to give gifts and make merit. Then the thought occurred to him, “The ascetic Gautama has been beneficial and comforting²¹¹ for me. I will give up living at home to go forth in the presence of the Blessed One.” He gave up household affairs and went to see the Blessed One. Upon his arrival he touched his head to the Blessed One’s feet and sat at one side to listen to the Dharma. > > The Blessed One directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature, and taught him the Dharma accordingly. When he heard it, the brahmin destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat. > > After seeing the truths, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested the Blessed One, “Lord, if permitted I wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.” > > With the words “Come, join me, monk!” the Blessed One led him to go forth as a novice, conferred on him full ordination, and instructed him. He cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. > > “Lord,” the monks requested the Blessed Buddha, “tell us why this brahmin, for fear of poverty, was going to kill himself, and the Blessed One presented him with a mountain of riches and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.” > > “Not only now,” > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.14](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.14) བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྲམ་ཟེ་འདི་དབུལ་བས་འཇིགས་ནས། བདག་ཉིད་འཆི་བར་བྱས་པ་ལས། ངས་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བྱིན་ནས། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཅི་ལྟར་གནས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ་དེའི་རིང་ལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་བ་དང་། རྩོད་པ་དང་། འཐབ་པ་ཞི་བ་དང་། འཁྲུག་པ་དང་། ནང་འཁྲུག་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། ནད་དང་། མུ་གེ་མེད་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཚེར་མ་དཀྲུགས་ལ། བུ་གཅིག་པ་སྡུག་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ། སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཞིག་སྟེ། དེ་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱེད་དེ། དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་དང་བཀྲེན་པ་རྣམས་ལ་ཅི་དང་ཅི་འདོད་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་མང་པོ་དག་སྟ་གོན་བྱས་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་དང་། ཆུ་ན་གནས་པ་དང་། ཐང་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་དག་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཀོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱིན་ཅད་བདག་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པས། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལ་བསྲུང་བ་དང་། བསྐྱབ་པ་དང་། སྦ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་དུས་དུས་སུ་ཆར་གྱི་རྒྱུན་ལེགས་པར་འབེབས་ཤིང་འབྲུ་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེའི་འདབ་ཀྱི་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་ནི། ཆོས་མ་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། ཤིང་སྒྲོག་དང་། རྐང་སྒྲིལ་དང་། ལག་སྒྲིལ་དང་། ཨན་པན་གདགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཡུལ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དེ། དེའི་མི་རྣམས་ནན་གྱིས་དཔྱ་བླ་སྐྱེས་རྒྱུད་མས་འཇིགས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ > the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, for fear of poverty this brahmin was going to kill himself, and I gave him a mountain of riches and set him on the path of the ten virtuous actions. Listen well! > > “Monks, it took place in times gone by, during King Mahendrasena’s reign in the city of Vārāṇasī. The kingdom was prosperous, flourishing, happy, and well populated. Quarreling and arguments had ceased, there was no fighting or infighting, and there were no robbers, thieves, illness, or famine. Rice, sugarcane, cattle, and buffalo were plentiful. His was a reign in accord with the Dharma. He ruled the kingdom gently and mercifully, as a parent cares for a beloved only child. > > “The king was of a loving nature, quite compassionate, loved beings, and delighted in giving. He gave gifts and made merit. He provided for the ascetics, the brahmins, the bereft, and the poor. He prepared a great deal of food and drink and made gifts of it to the creatures who flew through the sky, dwelt in the water, or made their homes in the fields. He set all his people on the path of the ten virtuous actions and promised, ‘From this day forth I shall give all to beings.’ > > “He ruled the kingdom in accord with the Dharma, so even nonhuman spirits strove to protect and shelter and shield him. From time to time they let fall streams of rain to make the grain crops flourish. > > “One of the king’s neighboring kings reigned unrighteously. He tortured the inhabitants of the country, pillorying them and locking them in wooden stocks. The people were continually subjected to heavy taxes, and in their anxiety > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.15](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.15) དབང་ཆེན་སྡེའི་ཡུལ་དུ་དོང་སྟེ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་བློན་པོ་མང་པོས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ནས། ཡུལ་བལྟར་སོང་སོང་བ་ལས། དེས་བལྟས་ན་གྲོང་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། ནགས་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་དང་། ཚོང་དུས་རྣམས་སྟོངས་པར་མཐོང་ནས། བློན་པོ་རྣམས་ལ་ཀྭའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཡུལ་སྟོངས་པ་ལ་ཐུག་པར་གྱུར་ཅེས་དྲིས་ནས་བློན་པོ་རྣམས་ན་རེ། ལྷ་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེའི་ཡུལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་ལྡན་ལ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་ཀྱང་དཔྱ་ཁྲལ་མ་མཆིས་པ་དང་འདྲ་བར་འཁོད་པས་ན། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་རྣམས་དེར་དོང་སྟེ་འཁོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཁྲོས་ནས། དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་དང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཕྱིར་དྲངས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཁྲོས་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ཏེ། བདག་དང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཕྱིར་དྲངས་སོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་བློན་པོ་རྣམས་བསོགས་ཏེ་བསྒོ་བ། ཀྱེ་ངས་ནི་ཚེ་གཅིག་གི་འཚོ་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་སྡིག་པ་བྱེད་མི་ཕོད་ཀྱིས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཡུལ་ཕུང་བར་འགྱུར་མི་འདོད་ན་ནི། ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚོལ་ཅིག །ང་ནི་དེ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་མི་ཕོད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། ནགས་ཀྱི་ནང་ན་ཤིང་ཤུན་ཤར་བུའི་གོས་གྱོན་ཅིང་། །འབྲས་བུ་ཟ་ལ་གཅན་གཟན་དག་དང་འགྲོགས་ཀྱང་བླའི། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག་གིས་འཛེམ་པའི་མི་རྣམས་ཀྱིས། །རྒྱལ་སྲིད་དག་གི་ཕྱིར་ནི་གསོད་དང་བཅིང་མི་བྱ། །དེ་ནས་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། རྒྱལ་པོ་འདི་ནི་སུ་ལ་ཡང་གསོད་མི་ཕོད་དེ། བདག་ཅག་ཀུན་མེད་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་གིས། བདག་ཅག་ཐམས་ཅད་གྱི་ན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་བས་ནི། བདག་ཅག་གིས་འདི་གཅིག་པུ་བོར་ཡང་བླའོ་སྙམ་ནས་དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་བོར་ཏེ། ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་བབས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེས་ཀྱང་ཚོར་ཏེ། བློན་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བདག་བོར་རོ་སྙམ་ནས། ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་ཏེ། དེ་དེར་སོང་ནས་ > they fled to live in King Mahendrasena’s country. > > “One day, as the neighboring king was traveling about with a great many ministers surveying the countryside, he saw that all the villages, towns, cities, forest settlements, and marketplaces were empty, and he asked the ministers, ‘Ministers, why is it that we have encountered such an empty land?’ > > “ ‘Deva,’ the ministers replied, ‘Mahendrasena’s country is prosperous, flourishing, happy, and has good harvests, and most who live there have hardly any taxes to pay, so many have left to go live there.’ As soon as the neighboring king heard this he seethed with anger, arrayed the four divisions of his army, and advanced on King Mahendrasena’s country to wage war. > > “Now King Mahendrasena heard that the neighboring king, seething, had arrayed the four divisions of his army and advanced on his country to wage war. Hearing this, he instructed his ministers, ‘I don’t dare engage in wrongdoing for just one lifetime’s sake, so if you don’t wish your country ruin, bow down to this neighboring king. I dare not harm him.’ And he said in verse: > > “ ‘People concerned about their future lives > Would rather live in the woods, clad in tree bark, > Eating fruit in the midst of carnivorous beasts > Than shackle and kill for the sake of a kingdom.’ > > “The ministers thought, ‘This king doesn’t dare kill anyone. It’s not right for us all to perish and to suffer over something so pointless. Better that we all leave him behind instead.’ So they left the king behind, allying themselves with the neighboring king. When King Mahendrasena became aware that his ministers had left him behind, he went to live in the forest, and there > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.16](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.16) རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་ཟ་ཞིང་འདུག་གོ། །དེ་སོང་བའི་འོག་ཏུ་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་འོངས་ནས་ཡུལ་མི་རྣམས་ཕབ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དེ་གར་སོང་ཞེས་དྲིས་ན། བློན་པོ་རྣམས་ན་རེ་ལྷ་བྲོས་ལགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོས་ཡུལ་དེ་ཆམ་དུ་ཕབ་སྟེ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་དགར་བགོ་བཤའ་བྱས་ནས། ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་བཏབ་སྟེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་ཞིག་ན། བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོ་འཚོ་བས་ཕོངས་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། མཐར་གྱིས་དེའི་བུ་དང་བུ་མོ་མང་པོ་བཙས་ནས། དེ་གསོ་བ་མང་ལ་ཡུལ་དེར་མུ་གེ་ཡང་བྱུང་ནས། དེ་ཁྱིམ་གྱི་བཟའ་མི་རྣམས་བསྐྱང་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ། སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ། ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཞིག་གོ་ཞེས་ཐོས་ནས། བདག་དེའི་ཐད་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཐད་དུ་སོང་བ་དང་བདག་ནི་ནོར་དེ་ལས་འོང་ངོ་སྙམ་ནས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་སོང་ངོ་། །དེ་དེར་སོང་ནས་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེས་ནགས་སུ་གནས་བཅས་སོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བྲམ་ཟེ་དེ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ནས་བསམས་པ། བདག་དེའི་ཐད་དུ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ཚལ་དུ་སོང་བ་དང་། དེ་དེ་ན་འདུག་ཀྱང་བདག་ལ་ནོར་སྦྱིན་པར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་སྙམ་ནས། ས་ཕྱོགས་གང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་པ་དེར་སོང་སྟེ། དེའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་དེ་ལ་ཚིག་འཇམ་པོས་མགུ་བར་བྱས་ཏེ། རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་དག་བྱིན་ནས་དྲིས་པ། ཁྱོད་འདིར་ཅི་ལ་འོང་། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། ད་ལྟར་མུ་གེ་བྱུང་སྟེ། ཕོངས་ཤིང་གནོད་པར་གྱུར་ལ། བདག་ལ་གསོ་བ་ཡང་མང་ན། བདག་གིས་དེ་དག་གསོ་ཡང་མ་ནུས་ནས། བདག་གིས་ཐོས་ན་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐོས་ནས། དེ་བདག་གི་ནོར་གྱི་འབྱུང་ཁུང་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཐད་དུ་མཆིས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའས་སྨྲས་པ། དེས་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་སོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ཐོས་སམ། ད་དེ་ལ་ནོར་ག་ལ་ཡོད། > he remained, eating roots and fruit. > > “After he had gone, the neighboring king came, assembled the local people, and asked, ‘Where has the king gone?’ > > “ ‘Deva, he fled,’ the ministers replied. Then the neighboring king brought the country under his control. He divvied up the spoils among the war heroes, laid claim to the kingdom, and remained there. > > “Now at that time there lived in a remote mountain village a certain poor brahmin who was destitute of means. Over time he had ever more sons and daughters to feed, and when a famine arose in the land he could not provide for the members of his household. He heard that King Mahendrasena of Vārāṇasī was of a loving nature, quite compassionate, had a love for beings, delighted in giving, and was generous to all. When he heard this he thought, ‘I will seek an audience with him. Perhaps I can get some money from him.’ He went to Vārāṇasī, and there he heard that King Mahendrasena had gone to live in the forest. When the brahmin heard this, he felt greatly worried but thought, ‘If I seek an audience with him there in the forest devoted to austerities, perhaps he’ll bestow riches upon me yet.’ > > “He traveled to the place where the bodhisattva was living, and approached him. The bodhisattva pleased him with his gentle words, gave him roots and fruit, and asked, ‘Why have you come here?’ > > “ ‘A famine has struck recently, and I am destitute and unwell,’ said the brahmin. ‘What’s more, I have many children to provide for, and I’m not able to provide for them. I heard that King Mahendrasena gives away all he has, and I thought, “He could be a fountain of riches.” So here I am before you.’ > > “The bodhisattva said, ‘Did you not hear I’d gone to live in the forest? Where would all my riches be?’ > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds ### [34.17](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34.17) དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བྲམ་ཟེ་དེ་རེ་ཐག་ཆད་ནས་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་ཏོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའས་དེའི་གདོང་དུ་ཆུ་གཏོར་ཏེ་དེ་བསླང་ངོ་། །དེ་ནས་དེས་བསམས་པ་བདག་ལ་འཚོ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཅི་དགོས་ཀྱིས་བདག་སོང་ལ་ནགས་སྟུག་པོའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། འཆི་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཐག་པ་ཁྱེར་ཏེ་ནགས་སྟུག་པོའི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་ཤིང་ཀ་ནས་ཐག་པས་བཏགས་ཏེ་འགག་པར་བྱས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའས་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས། དེས་བསམས་པ་གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་འདིས་བདག་ཁྲིད་དེ་དགྲའི་ཐད་དུ་སོང་ན་ནི་དེས་འདི་ལ་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་གཟུ་ལུམས་མ་བྱེད་ཅིག་དང་། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་དབུལ་བ་གཅད་པར་བྱའོ། །བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཚུར་ཤོག །ང་ཕྱིན་ཀ་ལོག་ཏུ་དམ་པོར་བཅིངས་ལ། རྒྱལ་པོ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གི་ཐད་དུ་ཁྲིད་དེ་སོང་ཤིག་དང་། དེས་ཁྱོད་ལ་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་ཁྱོད་ལྟ་བུ་འཆིངས་མི་ཕོད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའས་སྨྲས་པ། ཐེ་ཙོམ་མེད་པར་གྱིས་ལ་ང་ཆིངས་ལ་ཁྲིད་དེ་སོང་ཤིག །དེ་ལས་ཐབས་གུད་ན་མ་མཐོང་ངོ་། དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ན་རེ་ཁྱོད་ཅི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་བགྱིས་ནས། བྲམ་ཟེ་དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱིན་ཀ་ལོག་ཏུ་བཅིངས་ནས་ཁྲིད་དེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཆས་སོ། །དེ་ནས་དེ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་གིས་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་ཏེ། དེ་དག་རྒྱལ་པོའི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ་གསོལ་ན། དེ་དག་ལ་རྒྱལ་པོ་ཡིད་མ་ཆེས་ནས། དེ་གཏད་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་དུ་སོང་ནས། བྲམ་ཟེ་དེས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམ་དུ་བཅིངས་ཏེ་ཁྲིད་དེ་འོངས་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དྲིས་པ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་ག་ལས་ཁྲིད་དེ་འོངས། དེས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་ལྷའི་དགྲ་ལགས་ཏེ། འདི་ནི་བདག་གིས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ཚལ་ན་གནས་པ་ལས་མཐུས་བཟུང་ནས་ཁྲིད་དེ་མཆིས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་བསམས་པ། རྒྱལ་པོ་འདི་ནི་ལུས་ཆེ་ཞིང་སྟོབས་ཆེ་ལ། བྲམ་ཟེ་འདི་ནི་ལུས་ཉམ་ཆུང་བས་ན། འདིས་འདི་གཟུང་བར་ག་ལ་ > No sooner had the brahmin heard this than he went senseless with despair and fell to the ground. The bodhisattva threw water on his face to wake him. When he awoke, the brahmin thought, ‘What’s the use of such a life? I will walk into the thick of the forest and die.’ He took up a rope and walked into the thick of the forest, intending to hang himself with the rope from a tree. > > “When he halted there, the bodhisattva saw him, and seeing him so, immediately welled up with compassion and thought, ‘If this brahmin takes me to my enemy, he will be rewarded with a mountain of riches.’ So he said to the brahmin, ‘Brahmin, don’t be rash. I will put an end to your poverty. Come, brahmin—bind me tightly²¹² and take me before King So-and-So, and he will give you a mountain of riches.’ > > “ ‘I could never tie up someone like you,’ the brahmin said. > > “ ‘Don’t hesitate,’ said the bodhisattva. ‘Bind me and take me away.’ For he saw no other way. > > “ ‘As you wish,’ the brahmin replied. The brahmin bound him tightly and took him to Vārāṇasī, where many people saw and recognized him, but when the people approached the king and informed him, he didn’t believe them. As he was being handed over, the king emerged from the royal palace. He approached the bodhisattva and saw that the brahmin had tightly bound the bodhisattva and brought him there. He asked him, ‘This man—whence did you bring him?’ > > “ ‘This man,’ he replied, ‘is your enemy, Deva. I overpowered him while he was living in the forest devoted to austerities and brought him here.’ > > “The king thought, ‘This king’s body is large and powerful, and the brahmin’s body is very weak—how would he have been able to catch him? > — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, The Hundred Deeds _First 17 of 29 passages. [Read on](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34)_ ## Translations (2) - [The Hundred Deeds](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-84000.34.2) — Dr. Lozang Jamspal & Kaia Fischer, English - [English (machine translation)](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo~en-mt.34.1) — English, machine translation --- Source: [https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34](https://indike.org/pramana/in.bauddha.sanskrit.avadana.karmasataka*bo.34) · Pramāṇa