Samadhirajasutra 5.19-20

5.19

བོས་དེ་དག་རབ་སྤྲུལ་ནས། །སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏེ། ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱས། ཡང་དག་པར་བཙུད་དེ་གདན་ལས་བཞེངས་ནས་གཤེགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོའི་ཆུ་དྲོན་གྱི་སྒོར་བྱུང་ནས་རིའི་རྒྱལ་པོ་བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གང་ན་ཡོད་པ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་པ་དང་བྱམས་པས་སྤྲུལ་པའི་ཁྱམས་གང་ན་ཡོད་པ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས་བྱམས་པས་མངོན་པར་སྤྲུལ་པའི་སེང་གེའི་ཁྲི་ཆེན་པོ་ལ་བཞུགས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་གྱིས་ནི་མདུན་གྱིས་བལྟས། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་དྲི་ཟ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་དྲང་སྲོང་དང་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་མིའམ་ཅི་དང་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པས་ནི་ཕྱག་བྱས་ཏེ་འཁོར་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ནང་ན་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཐམས་ཅད་ལྷགས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་དག་ནས་ལྷགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཁྲག་ཁྲིག་མང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེ་ཏོག་དང་བདུག་སྤོས་དང་ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་ཐོགས་ནས་རོལ་མོ་ནི་བྱེད། ཕེག་ནི་རྡོབ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་ལྷའི་བ་དན་ནི་སྒྲེང་། ཕྲེང་བ་ཆེན་པོ་དབུལ་བ་ནི་ཐོགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ཞི་བའི་སྒོ་ནས་བྱུང་སྟེ། བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རི་གང་ན་ཡོད་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ཕྱིན་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་དང་སྤོས་དང་ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་དང་ཕྱེ་མ་དང་ན་བཟའ་དང་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་དང་སིལ་སྙན་དང་ཕེག་རྡོབ་པས་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །གུས་པ་དང་ལྡན་རི་མོ་དང་ལྡན་པར་ཆོས་དྲི་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དང་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་

pervaded by the aroma of incense from a variety of censers, adorned by garlands and wreaths, scattered with various flowers; it resounded with the sound of divine music, was filled with erect and fluttering banners and flags, and over it canopies were suspended.

In the center of this area a divine lion throne made from the seven jewels was emanated. It was draped in cloth that was not woven, and covered with divine clothing from Tuṣita that was as soft and pleasant to the touch as down. A central awning hung above, and there were two red cushions placed upon it. It was a yojana wide and a yojana high.

Its beautiful footstool, made of Jambu River gold, transcended that of humans and devas. It was covered with a net of strings of pearls, and it was draped in divine, precious cottons.

Strung upon the lion throne were strings of divine, precious bells from which came clear, beautiful, gentle sounds. In all directions there were great shining jewels. And there was emanated a precious, vast parasol, with a handle made of a great, precious jewel of stainless beryl.

The bodhisattva mahāsattva Maitreya now emanated an inconceivable, adorning array of various jewels on Gṛdhrakūṭa, the king of mountains, and in its entire environs. Then, in an instant, he returned to the home of the youth Candraprabha.

Once he was back there, in his mind he paid homage to the Bhagavān, and in his mind circumambulated him three times. He then sat on his seat.

It was said:

He manifested the mountain as a divine, vast place
With excellent, beautiful jewel flagstones—
Inconceivable, divine, formed from the mind—
And he placed in the center a precious lion throne. {iii}

Jinaputra Ajita also manifested
A divine, splendid parasol that emitted delightful sounds
With great shining jewels all around,
And a handle of pure, beautiful beryl. {iv}

Maitreya, the hero, having emanated
A variety of jewels on the mountain,
And a precious seat that was a krośa in size,

In one instant returned to the house.⁶³⁸ {v}

Then the Bhagavān taught the Dharma to the great assembly that was like an ocean. He inspired them, he filled them with joy, and he guided them. Then he rose from his seat and departed. And with the miraculous power of a buddha he emerged through Rājagṛha’s gate of the hot springs and proceeded toward Gṛdhrakūṭa, the king of mountains. When he arrived he went to the site created by Maitreya, and having arrived there he sat upon the great lion throne that Maitreya had manifested.⁶³⁹

He was encircled by the assembly of bhikṣus, and the saṅgha of bodhisattvas gazed upon him from the front. The devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, rishis, garuḍas, kinnaras, mahoragas, humans, and nonhumans paid homage to him. Within the ocean-like assembly, he taught the Dharma.

Then the youth Candraprabha arrived together with a hundred thousand quintillion beings, and many millions of bodhisattva mahāsattvas who had come from other worlds. They were holding flowers, incense, and garlands; playing musical instruments and percussion; holding parasols, banners, and divine flags; and holding great garlands as offerings.

In order to make this offering to the Bhagavān they left the great city of Rājagṛha through the gateway of peace,⁶⁴⁰ and went to Gṛdhrakūṭa, to the Bhagavān. They bowed down their heads to the Bhagavān’s feet, circumambulated him three times, made a great offering to him of flowers, incense, perfume, garlands, ointments, powders, clothes, food, parasols, banners, and flags, playing music and percussion, and then they sat down in one place. In order to ask about the Dharma they sat in that place with veneration and with respect while the youth Candraprabha, kneeling on his right knee,

5.20

བཙུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཞུས་ནས་ཞུ་བ་ལུང་བསྟན་པའི་སླད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བདག་ལ་སྐབས་ཕྱེ་ན་བདག་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ཞུའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གཞོན་ནུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ལ་སྐབས་ཕྱེའི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཅི་དང་ཅི་འདོད་པ་དྲིས་ཤིག །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། གོ་སྐབས་ཕྱེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་དུ་དང་ལྡན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པར་འགྱུར། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གཞོན་ནུ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། གཞོན་ནུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེས་ཤིང་འགྲོགས་ན་བདེ་བ་ཡིན། དུལ་ཞིང་དུལ་བའི་ས་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕ་རོལ་གྱིས་གཤེས་སམ། སྤྱོས་པའི་ཚིག་ཉེས་པར་སྨྲ་ཞིང་། ཉེས་པར་རྗོད་པའི་ཚིག་གི་ལམ་བཟོད་ཅིང་མི་མཇེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན། ལས་ལ་ལྟ་ཞིང་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པ་དང་ཆོས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞོན་ནུ་ཆོས་དང་པོ་འདི་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཞིག་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འདྲེན་མ་མ་ཡིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲ་སྲེར་མ་གྱུར་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་གནས་

with palms placed together, bowed toward the Bhagavān⁶⁴¹ and said to him, “If the Bhagavān will give me an opportunity to seek answers to them, I have a few questions for the Bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened Buddha.”

The Bhagavān addressed the youth Candraprabha, saying, “Young man, the Bhagavān will always give you the opportunity. Ask whatever question you wish to the Tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened Buddha.”

The Bhagavān having given him this opportunity, the young man Candraprabha asked, “Bhagavān, it is through possessing what qualities that bodhisattva mahāsattvas attain the samādhi, the revealed equality of the nature of all phenomena?”

The Bhagavān replied to Candraprabha, “Young man, if bodhisattva mahāsattvas possess four qualities, they will attain the samādhi, the revealed equality of the nature of all phenomena.

“What are those four qualities? Young man, one is that bodhisattva mahāsattvas are calm, and pleasant company. They have self-restraint, and have attained a level of self-restraint such that when others abuse them or insult them, they will be patient with the abuse and the insults that are spoken, for it is their nature to have endurance; they have the view of karma, have overcome pride, and their desire is for the Dharma. Young man, if bodhisattva mahāsattvas have this first quality, they will attain this samādhi.⁶⁴²

“Another, young man, is that bodhisattva mahāsattvas have correct conduct. They have pure conduct, conduct that is not impaired, conduct that is free of faults, conduct that is unshakable, conduct that is unstained, conduct that has not declined, conduct that is unattached,