Dohakoshagiti 1-4

1

༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དོ་ཧ་ཀོ་ཥ་གཱི་ཏི། བོད་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད་ཀྱི་གླུ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དུག་སྦྲུལ་ལྟ་བུའི་སྐལ་མེད་ནི། །ངེས་པར་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ལ། །སྐྱོན་གྱི་དྲི་མས་དགོད་པའི་ཕྱིར། །མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇིགས་པར་བྱོས། །དེ་ཉིད་མི་ཤེས་བྲམ་ཟེ་ནི། །གྱི་ན་རིགས་བྱེད་གཞི་དག་འདོན། །ས་ཆུ་ཀུ་ཤ་དག་བྱེད་དང་། །ཁྱིམ་ན་གནས་ཤིང་མེ་ལ་བསྲེག །དོན་མེད་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ནི། །དུ་བས་མིག་ལ་གནོད་པར་བས། །དབྱུ་གུ་དབྱུག་གསུམ་ལེགས་ལྡན་གཟུགས། །ཐ་དད་པ་དང་དད་པས་བསྟན་པ་དག །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ཤེས་པར་མི་མཉམ་ཞིང་། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་གོལ། །ཨེ་རའི་ཐལ་བས་ལུས་ལ་བྱུགས་ནས་སུ། །མགོ་ལ་རལ་པའི་

In the language of India: Dohakoṣagīti. / In the language of Tibet: The Song of the Treasury of Dohās [Doha mdzod kyi glu]. / Homage to Mañjuśrīkumārabhūta! / The unfortunate ones who resemble poisonous snakes, / indeed, in order to impute blemishes upon noble beings, / should be feared as soon as they are seen. / The brāhmaṇas, not knowing tattva, / vainly recite the four Vedas, / with earth, water, kuśa grass, and purifications, / staying at home and offering into the fire. / Performing pointless homa rituals, / they merely harm their eyes with smoke. / Holding a single staff or a triple staff, / differentiated and displaying forms of piety, / unable to evenly discern dharma from non-dharma, / beings stray into sheer deceit. / Smearing their bodies with ashes of cow dung, / they carry bundles of matted hair upon their heads.

གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ། །
བལྟས་ཤིང་བལྟས་ཤིང་མཐོང་བ་འགག་པར་འགྱུར། །

2

ཁུར་བུ་ཁུར་བར་བྱེད། །ཁྱིམ་དུ་མར་མེ་བཏང་ནས་གནས། །མཚམས་སུ་འདུག་ནས་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། །སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་མིག་བཙུམས་ཏེ། །རྣ་བར་ཤུབ་ཤུབ་སྐྱེ་བོ་སླུ་བར་བྱེད། །ཁྱོ་མེད་སྐྲ་མེད་འདི་འདྲ་གཞན་ལ་སྟོན། །དབང་རྣམས་བསྐུར་ཞིང་བླ་མའི་ཡོན་རྣམས་ལེན། །སེན་མོ་རིང་ཞིང་ལུས་ལ་དྲི་མས་གཡོགས། །གོས་དང་བྲལ་ཞིང་སྐྲ་ནི་འབལ་བར་བྱེད། །ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་གནོད་བྱེད་ལམ་གྱི་གཟུགས། །ཐར་པའི་ཆེད་དུ་བདག་ཉིད་འགྲོ་བྱེད་སླུ། །གཅེར་བུས་གལ་ཏེ་གྲོལ་འགྱུར་ན། །ཁྱི་དང་ཝ་སོགས་ཅིས་མི་གྲོལ། །སྤུ་བཏོགས་པས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་ན། །བུད་མེད་སྤུ་བཏོགས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །མཇུག་སྤུ་བསླང་བས་གྲོལ་འགྱུར་ན། །རྨ་བྱ་གཡག་སོགས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ལངས་ཏེ་ཟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་ན། །རྟ་དང་གླང་པོ་ཅི་ཕྱིར་མིན། །མདའ་བསྣུན་ན་རེ་ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་ལ། །ཐར་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཟེར། །བདེ་བའི་དེ་ཉིད་དང་ནི་བྲལ་གྱུར་ཞིང་། །ལུས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་འབའ་ཞིག་ཙམ་ལྡན་པས། །དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་ཞེས་བྱ་བས། །བནྡེ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་རབ་བྱུང་ནས། །ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་འཆད་པར་བྱེད་ཅིང་འཇུག །ལ་ལ་རོ་གཅིག་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་འཛིན་མཐོང་། །ཁ་ཅིག་ཐེག་ཆེན་དེ་ལ་རྒྱུག་བྱེད་ཅིང་། །དེ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན། །གཞན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་བསྒོམ། །ཁ་ཅིག་བཞི་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ་ཞུགས། །ལ་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་རྟོག་པར་སྣང་། །གཞན་ཡང་སྟོང་ཉིད་ལྡན་པར་བྱེད་པ་དེ། །ཕལ་ཆེར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བྲལ་གཞན་གང་གིས། །མྱ་ངན་འདས་གང་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་དག་འགས་ཀྱང་དོན་དམ་ནི། །ཅིག་ཤོས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་མོས་པར་གྱུར་པ་དེས། །བསམ་གཏན་གནས་པས་ཐར་པ་ཐོབ་བམ་ཅི། །མར་མེ་ཅི་དགོས་ལྷ་བཤོས་དེ་ཅི་དགོས། །དེ་ལ་ཅི་བྱ་གསང་སྔགས་བསྟན་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། །འབབ་སྟེགས་འགྲོ་དང་དཀའ་ཐུབ་མི་དགོས་ཏེ། །ཆུ་ལ་ཞུགས་པས་ཐར་པ་ཐོབ་

Lighting lamps inside the house, they remain; / sitting in corners, they ring bells. / Assuming the cross-legged posture, closing their eyes, / they whisper into ears, deceiving beings. / Widows, shaven-headed, they display such to others; / conferring abhiṣekas, they accept the guru's honoraria. / Long nails, their bodies covered in dirt, / naked and plucking out their hair, / sky-minded ones taking the form of a harmful path, / in the quest for mokṣa they deceive themselves and wanderers. / If liberation came from nakedness, / why would dogs, foxes, and the like not be liberated? / If liberation came from plucking hair, / shorn women would be liberated. / If liberation came from raising the tail feathers, / peacocks, yaks, and the like would be liberated. / If liberation came from eating standing up, / why not horses and elephants? / Sarahapa says: for the sky-minded ones, / mokṣa does not exist at all. / Bereft of the tattva of sukha, / they merely possess physical tapas. / The so-called śrāmaṇeras, bhikṣus, and sthaviras— / when the monks have thus gone forth into pravrajyā, / some enter into expounding the sūtrāntas; / others are seen adhering to the mode of mind as ekarasa. / Some run toward the Mahāyāna, / which is the tradition of pramāṇa-śāstras. / Still others meditate on all the maṇḍalacakras without remainder; / some set out to explain the meaning of the fourth initiation; / some are seen conceptualizing the sphere of space; / others still engage in emptiness— / mostly they have entered an incompatible path. / Devoid of sahaja, whatever else / they meditate upon as nirvāṇa, / by none of that will paramārtha, / the other, be accomplished. / Whichever one is inclined to what, / how could they attain mokṣa by remaining in dhyāna? / What need for lamps? What need for food-offerings? / What is the use of that? What need for teachings on guhyamantra? / There is no need to visit bathing-ghats or practice tapas— / how could mokṣa be attained by entering the water?

3

བམ་ཅི། །སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་གང་། །དེས་ནི་ལམ་མཆོག་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་ན་ཡང་། །འཁོར་བ་འདིར་གནས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །གང་ཡང་གཉིས་པོ་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་དེས། །འཁོར་བར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། །ཀྱེ་ལགས་གང་སྨྲས་བརྫུན་ཞིང་ལོག་པ་དེ་བོར་ལ། །གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཐོང་། །རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལ་གཞན་པ་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །ཀློག་པ་དེ་ཡིན་འཛིན་དང་སྒོམ་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། །བསྟན་བཅོས་སྙིང་ལ་འཆད་པའང་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་མི་མཚོན་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་པུ་བླ་མའི་ཞལ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། །བླ་མའི་སྨྲས་པ་གང་གི་སྙིང་ཞུགས་པ། །ལག་པའི་མཐིལ་དུ་གནས་པའི་གཏེར་མཐོང་འདྲ། །གཉུག་མའི་རང་བཞིན་བྱིས་པས་མ་མཐོང་བར། །འཁྲུལ་པས་བྱིས་པ་བསླུས་ཞེས་མདའ་བསྣུན་སྨྲ། །བསམ་གཏན་མེད་ཅིང་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད། །ཁྱིམ་ན་གནས་ཤིང་ཆུང་མ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གང་ཞིག་ཡུལ་གྱི་དགའ་བས་བཅིངས་ལས་མི་གྲོལ་ན། །མདའ་བསྣུན་ད་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ། །གལ་ཏེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་བསམ་གཏན་ཅི། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་མུན་པ་འཇལ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི། །དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མདའ་བསྣུན་འོ་དོད་རྟག་ཏུ་འབོད་པར་བྱེད། །གང་ཞིག་བླངས་ནས་སྐྱེ་ཤི་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་བླངས་ནས་བདེ་ཆེན་མཆོག་གྲུབ་ཅེས། །སྐད་གསང་མཐོན་པོས་མདའ་བསྣུན་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །བྱོལ་སོང་འཇིག་རྟེན་མི་གོ་ཇི་ལྟར་བྱ། །བསམ་གཏན་བྲལ་བས་ཅི་ཞིག་བསམ་བྱར་ཡོད། །བརྗོད་དུ་མེད་གང་ཇི་ལྟར་བཤད་དུ་ཡོད། །སྲིད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་བསླུས། །རང་བཞིན་གཉུག་མ་སུས་ཀྱང་བླངས་པ་མེད། །རྒྱུད་མེད་སྔགས་མེད་བསམ་བྱ་བསམ་གཏན་མེད། །དེ་ཀུན་རང་ཡིད་འཁྲུལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། །རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ལ་བསམ་གཏན་དག་གིས་མི་བསླད་ད། །བདག་གི་དེ་ཉིད་བདེ་ལ་གནས་ཤིང་གདུང་བར་མ་བྱེད་ཅིག །ཟ་ཞིང་འཐུང་ལ་གཉིད་སྤྲོད་ཀྱིས་དགའ་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་ལོ་འགེངས། །ཆོས་འདི་ལྟ་བུས་འཇིག་

Whoever enters emptiness bereft of karuṇā / will not find the supreme path. / Yet if one meditates solely on karuṇā, / abiding here in saṃsāra, one will not attain mokṣa. / Whosoever is able to unite the two / abides neither in saṃsāra nor in nirvāṇa. / O listen! Abandon what has been spoken falsely and perversely, / and let go also of that toward which there is grasping! / If it is realized, all is That; / no one else will understand That. / Reading is That, retaining and meditating is That, / and explaining the śāstras in one's heart is also That. / There is no view that does not indicate That; / yet it depends solely on the mouth of the guru. / In whosoever's heart the guru's speech enters, / it is like seeing a treasure resting in the palm of one's hand. / Without the immature seeing the innate nature, / Sarahapa says: delusion has deceived the immature. / Without dhyāna and without pravrajyā, / residing at home together with one's wife, / if one is not liberated from being bound by the pleasures of sense-objects, / Sarahapa says: now that is knowing tattva! / If it is evident, what use is dhyāna? / If it is concealed, one is measuring darkness. / The tattva of the sahajasvabhāva / is neither bhāva nor abhāva! / Sarahapa constantly shouts and cries aloud: / 'Taking hold of which, birth and death are transformed, / by taking hold of that very tattva, supreme mahāsukha is accomplished!' / Even though Sarahapa proclaims this in a loud voice, / the animal-like world does not understand—what can be done? / Devoid of dhyāna, what is there to meditate upon? / What is inexpressible, how can it be explained? / The mudrā of existence has deceived all beings; / no one has grasped the innate nature. / There is no tantra, no mantra, nothing to meditate upon, no dhyāna; / all of those are causes that delude one's mind. / Do not corrupt the naturally pure mind with dhyāna! / Reside in the sukha of your own tattva, and do not torment yourself! / Eating, drinking, taking delight in sexual union, / continually and repeatedly filling the cakra— / by such a dharma, the other world is accomplished; / the deluded one steps over the protector of the world and goes on. / Where vāyu and citta do not circulate,

4

རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །རྨོངས་པ་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོར་རྡོག་པས་མནན་ནས་སོང་། །གང་དུ་རླུང་དང་སེམས་ནི་མི་རྒྱུ་ཞིང་། །ཉི་མ་ཟླ་བ་འཇུག་པ་མེད་གྱུར་པ། །མི་ཤེས་པ་དག་གནས་དེ་དབུགས་ཕྱུང་ཅིག །མདའ་བསྣུན་གྱིས་ནི་མན་ངག་ཐམས་ཅད་བསྟན་ནས་སོང་། །གཉིས་སུ་མི་བྱ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་སྟེ། །རིགས་ལ་བྱེ་བྲག་དག་ཏུ་མ་འབྱེད་པར། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་ཁ་དོག་སྒྱུར་ཅིག་དང་། །དེར་ནི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད། །ཇི་སྲིད་མྱ་ངན་འདས་པ་མིན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་འདི་ལ། །བདག་དང་གཞན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །མདུན་དང་རྒྱབ་དང་ཕྱོགས་བཅུ་རུ། །གང་གང་མཐོང་བ་དེ་དེ་ཉིད། །དེ་རིང་ཉིད་དུ་མགོན་པོ་ད་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཆད། །ད་ནི་སུ་ལའང་དྲི་བར་མི་བྱའོ། །དབང་པོ་གང་དུ་ནུབ་གྱུར་ཅིང་། །རང་གི་ངོ་བོར་ཉམས་པར་འགྱུར། །གྲོགས་དག་དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེད་པའི་ལུས། །བླ་མའི་ཞལ་ལས་གསལ་བར་བྲིས། །ཡིད་ནི་གར་འཆིང་རླུང་གར་དེངས། །ས་སྟེང་འདི་ན་ཡན་ལག་གནས། །དེ་ནི་རྨོངས་པས་མཚམས་སུ་ཡོངས་ཤེས་བྱ། །གཏི་མུག་རྒྱ་མཚོ་འཆད་པ་གང་ཤེས་པ། །འདི་ནི་བདེ་ཆེན་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །ས་ར་ཧ་ཡིས་བསྟན་ནས་འགྲོ། །ཀྱེ་ཧོ་འདི་ནི་རང་རིག་ཡིན་པ་སྟེ། །འདི་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་བྱེད་ཅིག །དངོས་དང་དངོས་མེད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་འཆིང་བ་སྟེ། །སྲིད་དང་མཉམ་ཉིད་ཐ་དད་མ་འབྱེད་པར། །གཉུག་མའི་ཡིད་ནི་གཅིག་ཏུ་གཏོད་དང་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱོས། །བསམ་གཏན་བརྫུན་པས་ཐར་པ་རྙེད་མིན་ནོ། །སྒྱུ་ལུས་དྲ་བས་ཇི་ལྟར་པང་དུ་འཁྱུད། །བླ་མ་དམ་པའི་བཀའ་ཡིས་བདེ་བར་ཡིད་ཆེས་པར། །ང་ཡིས་བརྗོད་དུ་ཡོད་མིན་ཞེས་ནི་མདའ་བསྣུན་སྨྲ། །གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ། །བལྟས་ཤིང་བལྟས་ཤིང་མཐོང་བ་འགག་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུས་སུ་འགོག་པར་འགྱུར། །གཉུག་མ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་གྱིས་བྱིས་པ་བསླུས། །སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་ལྷག་པར་སུན་འབྱིན་ཅིང་། །ང་རྒྱལ་སྐྱོན་

and the sun and moon do not enter— / you ignorant ones, find relief in that place! / Sarahapa has departed after showing all the pith instructions: / 'Do not make it two, make it one; / without dividing into castes and distinctions, / all these three realms without remainder, / dye them into the single color of great passion!' / There, there is no beginning, middle, or end; / as long as it is not nirvāṇa, / in this supreme mahāsukha / there is no self and other. / In front, behind, and in the ten directions, / whatever is seen, that is tattva! / Today itself, O protector, delusion has now been severed; / now I shall not question anyone. / Where the sense faculties subside / and deteriorate in their own essence— / O friends, that is the sahaja body; / it was clearly depicted from the mouth of the guru. / Wherever the mind is bound, there the vāyu departs; / upon this earth the limbs abide. / Deluded ones should fully know the boundary; / whoever knows the drying up of the ocean of delusion— / this is the supreme mahāsukha! / Saraha has departed after showing this: / 'O, this is self-awareness [svasaṃvedana]; / do not be confused about this! / Bhāva and abhāva are the bondage of the Sugata; / without distinguishing existence and sameness, / focus the innate mind upon oneness, O yogin! / Know it just as water placed into water.' / Mokṣa is not found through false dhyāna. / How can one embrace an illusory body with a net? / Sarahapa says: 'I cannot express / the trusting in sukha through the word of the sublime guru.' / In the nature of space, primordially pure, / as one looks and looks, seeing ceases. / Just so, it ceases in its own time. / Faults deceive the immature regarding the innate itself; / all people excessively disparage it, / and through the fault of pride they cannot point to tattva. / The entire world is deluded by dhyāna; / no one can point out the innate nature. / Not pointing to the root of mind, / of the threefold sahaja, / from where it arises, where it subsides, / and where it abides, is not clearly known.

As you look and look into the sky-like nature
That has always been pure, seeing recedes.