Pathikasutta 2.6
Pāthikasutta 2.6
- Language
- Pāli
2.6.1
Yadā kho, bhaggava, jāliyo dārupattikantevāsī aññāsi:
When Jāliya knew
2.6.2
‘parābhūtarūpo ayaṃ acelo pāthikaputto āyāmi, āvuso, āyāmi, āvusoti vatvā tattheva saṃsappati, na sakkoti āsanāpi vuṭṭhātun’ti, atha naṃ etadavoca—
that Pāṭikaputta had lost, he said to him,
2.6.3
Bhūtapubbaṃ, āvuso pāthikaputta, sīhassa migarañño etadahosi:
‘Once upon a time, Reverend Pāṭikaputta, it occurred to a lion, king of beasts,
2.6.4
‘yannūnāhaṃ aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappeyyaṃ.
“Why don’t I make my lair near a certain forest?
2.6.5
Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhameyyaṃ, āsayā nikkhamitvā vijambheyyaṃ, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokeyyaṃ, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadeyyaṃ, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkameyyaṃ.
Towards evening I can emerge from my den, yawn, survey the four quarters, roar my lion’s roar three times, and set out on the hunt.
2.6.6
So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupeyyan’ti.
Having slain the very best of the deer herd, and eaten the most tender flesh, I could return to my den.”
2.6.7
Atha kho, āvuso, so sīho migarājā aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappesi.
And so that’s what he did.
2.6.8
Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhami, āsayā nikkhamitvā vijambhi, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokesi, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadi, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkāmi.
2.6.9
So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupesi.
2.6.10
Tasseva kho, āvuso pāthikaputta, sīhassa migarañño vighāsasaṃvaḍḍho jarasiṅgālo ditto ceva balavā ca.
Now, there was an old jackal who had grown fat on the lion’s leavings, becoming arrogant and strong.
2.6.11
Atha kho, āvuso, tassa jarasiṅgālassa etadahosi:
He thought:
2.6.12
‘ko cāhaṃ, ko sīho migarājā.
“What does the lion, king of beasts, have that I don’t?
2.6.13
Yannūnāhampi aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappeyyaṃ.
Why don’t I also make my lair near a certain forest?
2.6.14
Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhameyyaṃ, āsayā nikkhamitvā vijambheyyaṃ, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokeyyaṃ, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadeyyaṃ, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkameyyaṃ.
Towards evening I can emerge from my den, yawn, survey the four quarters, roar my lion’s roar three times, and set out on the hunt.
2.6.15
So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupeyyan’ti.
Having slain the very best of the deer herd, and eaten the most tender flesh, I could return to my den.”
Translations (3)
- O Pāṭhikaputti — sr
- About Pāṭikaputta — English
- Über Pāṭikaputta — German
Commentaries (1)
- Sumaṅgalavilāsinī — Buddhaghosa, Pāli
Linked texts (1)
- 長阿含經 — Classical Chinese