Pramāṇa · Search · About · API

Pathikasutta 2.6

Pāthikasutta 2.6

Language
Pāli

2.6.1

Yadā kho, bhaggava, jāliyo dārupattikantevāsī aññāsi:

When Jāliya knew

About Pāṭikaputta

2.6.2

‘parābhūtarūpo ayaṃ acelo pāthikaputto āyāmi, āvuso, āyāmi, āvusoti vatvā tattheva saṃsappati, na sakkoti āsanāpi vuṭṭhātun’ti, atha naṃ etadavoca—

that Pāṭikaputta had lost, he said to him,

About Pāṭikaputta

2.6.3

Bhūtapubbaṃ, āvuso pāthikaputta, sīhassa migarañño etadahosi:

‘Once upon a time, Reverend Pāṭikaputta, it occurred to a lion, king of beasts,

About Pāṭikaputta

2.6.4

‘yannūnāhaṃ aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappeyyaṃ.

“Why don’t I make my lair near a certain forest?

About Pāṭikaputta

2.6.5

Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhameyyaṃ, āsayā nikkhamitvā vijambheyyaṃ, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokeyyaṃ, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadeyyaṃ, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkameyyaṃ.

Towards evening I can emerge from my den, yawn, survey the four quarters, roar my lion’s roar three times, and set out on the hunt.

About Pāṭikaputta

2.6.6

So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupeyyan’ti.

Having slain the very best of the deer herd, and eaten the most tender flesh, I could return to my den.”

About Pāṭikaputta

2.6.7

Atha kho, āvuso, so sīho migarājā aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappesi.

And so that’s what he did.

About Pāṭikaputta

2.6.8

Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhami, āsayā nikkhamitvā vijambhi, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokesi, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadi, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkāmi.

2.6.9

So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupesi.

2.6.10

Tasseva kho, āvuso pāthikaputta, sīhassa migarañño vighāsasaṃvaḍḍho jarasiṅgālo ditto ceva balavā ca.

Now, there was an old jackal who had grown fat on the lion’s leavings, becoming arrogant and strong.

About Pāṭikaputta

2.6.11

Atha kho, āvuso, tassa jarasiṅgālassa etadahosi:

He thought:

About Pāṭikaputta

2.6.12

‘ko cāhaṃ, ko sīho migarājā.

“What does the lion, king of beasts, have that I don’t?

About Pāṭikaputta

2.6.13

Yannūnāhampi aññataraṃ vanasaṇḍaṃ nissāya āsayaṃ kappeyyaṃ.

Why don’t I also make my lair near a certain forest?

About Pāṭikaputta

2.6.14

Tatrāsayaṃ kappetvā sāyanhasamayaṃ āsayā nikkhameyyaṃ, āsayā nikkhamitvā vijambheyyaṃ, vijambhitvā samantā catuddisā anuvilokeyyaṃ, samantā catuddisā anuviloketvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ nadeyyaṃ, tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkameyyaṃ.

Towards evening I can emerge from my den, yawn, survey the four quarters, roar my lion’s roar three times, and set out on the hunt.

About Pāṭikaputta

2.6.15

So varaṃ varaṃ migasaṅghe vadhitvā mudumaṃsāni mudumaṃsāni bhakkhayitvā tameva āsayaṃ ajjhupeyyan’ti.

Having slain the very best of the deer herd, and eaten the most tender flesh, I could return to my den.”

About Pāṭikaputta

Translations (3)

Commentaries (1)

Linked texts (1)