<!-- Pramāṇa, a library of Indian primary sources · https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.316 -->

[Pramāṇa](https://indike.org/pramana/) › [Indian literature](https://indike.org/pramana/in) › [Dark Ages](https://indike.org/pramana/in.darkages) › [Sufis](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi) › [Akhbar al-akhyar](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar) › 316

# Akhbar al-akhyar 316

Akhbār al-akhyār 316

- **Language:** Persian

### [316](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.316)

نقل است که اندر آنچه او از زیارت خانهآ کعبه برگشت و در این دیار رسید به خدمت شیخ خود آمد شیخ فرمود: اگرکسی خواهد که به شرف زیارت خانهآ کعبه مشرف شود، باید که به جهت زیارت حضرت رسالت - صلی الله علیه و سلم - علی حده نیت کند و برود تا مستوجب زیارت خاص آن سرورگردد و به طفیل زیارت نکرده باشد. مولانا حسامالدین چون این حرف را11 شنید، همان ساعت  عزیمت زیارت مدینه مصمم ساخت، و روز دیگر متوجه شد، رحمة الله علیه. در خیرالمجالس میگوید که شیخ نصیرالدین محمود فرمود که وقتی مولانا حسام الدین ملتانی و مولانا جمالالدین نصرتخانی و مولانا شرفالدین -علیهم الرحمة - به خدمت شیخ -طاب ثراه - آمده بودند، خدمت شیخ روی مبارک طرف مولانا حسامالدین کرد و فرمود که اگرکسی روز صایم باشد و شب قایم، کار بیوهزنی کرده باشد. این مقدار هر بیوه زنی که هست، میتواند کرد. اما مشغولی که بندگان خدای تعالی میکنند و بدان مشغولی به خدای تعالی رسیدهاند، جز این مشغولی است. مولانا حسامالدین و یاران منتظر ماندند، مگر خدمت خواجه این زمان بیان خواهند کرد، در آن مجلس هیچ نفرمود1 اما این مقدار گفت که با شما خواهم گفت، تا مدت شش ماه کما2 بیش گذشت. بعد از آن همین عزیزان به خدمت رسیده بودند، در آن محل محمد کاتب که او از میان حجاب سلطان علاءالدین3 داخل بندگان شیخ4 شده بود، در5 آمد و زمین بوس کرد و بنشست. خدمت خواجه از او پرسید کجا بودی؟ جواب داد که در سرای بودم. امروز سلطان علاءالدین پنجاه هزار تنگه بندگان خدای6 را انعام داد.7 خدمت خواجه روی مبارک طرف مولانا حسامالدین کرد و8 فرمود که انعام سلطان بهتر یا وفای وعده که با شماکرده شده است؟ یاران همه روی9 به زمین آوردند، گفتند وفای وعده. بعده خدمت خواجه -قدس سره - فرمود مبنای مشغولی سالکان برشش چیزاست: اول خلوت، باید که از خلوت بیرون نیاید، به واسطهآ ازاله شآمت و قبض و داعیهآ هوا. دوم وضو باید که علی الدوام با وضو باشد، مگر آنکه خواب غالب شود، برفور بخسپد و برخیزد و در حال وضو سازد. سوم صوم دوام. چهارم دوام سکوت از  غیر1 حق. پنجم دوام ذکر با ربط دل خود به شیخ «و هو عبارة عن تعلق قلب المرید بالشیخ». ششم نفی خواطر غیر حق.

- [Previous: 315](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.315)
- [Next: 317](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.317)

---
Source: [https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.316](https://indike.org/pramana/in.darkages.sufi.akhbar-al-akhyar.316) · Pramāṇa
