Manmathavijaya (Venkataraghava) 6.37
Manmathavijaya (Veṅkaṭarāghava) 6.37
- Language
- Sanskrit
6.37
damayantī — ( sacintam svagatam | ) [jha] kiṃ atikrantesuvi bahusu rāesu ṇa laai maha maṇappio | kiṃ eso aāmadāe vea ṇiaṇaaraṃ
gado | ādu āado vea aphphahaāludāe via rūvantarido hodi
āhombhi atthi ṇu ettha evva koḍimmi kkhidikhālalehāe| hodu pekkhissaṃ dāva | jai so savvaha ṇa dīsai smaaṃvaramaṃḍavammi addhā imiyā
pavvivāiā bhavissaṃ | ( prakāśam | ) ajja vasudeva ido vi kettio rāāṇo hoṃti
vasudevaḥ — kiyadadya nirvṛttam | itaeva kila sarve'pi sārabhūtāssarvamahābhṛtaḥ
damayantī — [ña] hodu, āsu adilaṃghemha ahilā vi mahīvaiṇo
vasudevaḥ — sānnāthikāstvaritantāvat
(sto kamantargatvā padāntare sthitvā | tarjanyā nirdiśan | sagauravam | )
vatse, paśya | eṣakhalu
yeṣāmanvaya manvayātsatanayaḥ sākṣātsajāniriśavo
yeṣāmastyabhidhānato'pi madhuretyuktā purī pāvanī
yeṣvadyāpi nirīkṣyate purabhido līlābharaprābhavaṃ
pāṇḍyānāmayamīśitā paśupateḥ pautraḥ pavitraḥ svayam