Kathakallolini p112

p112

ekadā sa mṛgayāyai vanaṃ gato'kāṇḍapiṇḍitaṃ naiśaṃ tama iva divā, ghoraghoṇaṃ ghoṇinamekamattilakṣyīcakāra | prakharataraśarairahato'pi śūkaro'navāserma eva palāyamāno vilamekamaviśat | samutsṛṣṭasyandano jayasenanandano'pi gṛhītaśarāsanaḥ śūkaramanusaran suṣirauntaraṃ praviśya nagaravaramekamapaśyat | tadantardīrghikātaṭe savismayaṃ nipīvām̐kṣātisundarīṃ kanyakāmekāñcāvālokatta | sā ca rājānamālokya premarasāsāravarṣiṇā cakṣuṣā snapayantīva tadantikamāgatya, 'kastvam' kasmāt kuta āyāta' ityādi praśnānantaramavāsyathātāvottasa vimuktadhairyaṃ roditumārabhata | rodanahetumanuyuktā ca sā'bravīt—yo'yaṃ varāho'tra praviṣṭaḥ so'ṅgārakābhidho daityaḥ | ahañcāsmaiñjātā'ṅgāravatīnāmā kanyā | ayaṃ hi śāpadoṣodvākṣasībhūto vajramayo mahāsurastṛṣṇāśramātaṃ iti acantaṃ prāptamapi parityajya parityaktavarāharūpaḥ kṣaṇaṃ śayyāṃyā viśrāmyati | suptotthite cāsminna te śreyaḥ iti niścapracamanucintayantyā me'ntaḥsantāpakṣathitāḥ prāṇā bāṣpavindurūpeṇa galanti | śrutaitadaṅgāravatīvacano rājā, snehaste mayi cetpravṛddhasya tasyāgre tvaṃ