Kathakallolini p142

p142

dūtye1 niyuktena puruṣeṇa tamariṃ sandidiśuḥ santuṣṭena nirbhayena ca tena rājñā militā antaḥkūṭabhāvāḥ sasainyā mantriṇastatkaṭakaṃ nijasainyabhinnaṃ kṛtvā nijanaipuṇyenātaṃ puṇyasenaṃ prakāśya taṃ śatrunamajjiti devīdāhapravādenāpadmāvatīvivāhād dhruvatyā vayaṃ kāryaṃ kurmaścennāsāphailyabhayam | niścitamateryaugandharāyaṇasya niścitimitthamavagamya rumaṇvān jagāda yadetanniścapracaṃ cettadā vāsavadattāyā bhrātaraṃ sammantryaitatsarvaṃ vidhīyatām | itthaṃ tābhyāṃ dvābhyāṃ parasparamantraṇāpūrva kamākārito gopālako veditāsmaccikīrṣitīkṛtastatkālakarṇakaṭukāmapi śubhodarkāṃ tanmantraṇāṃ svasvasṛsukhāya anumene | kintu devīṃ dagdhāmavagatyāsūn vijihāsuḥ kathamavanīyo'vanīpatiriti vicārasahapāyādisāmagrīkasyāpi tanmantraṇasya mukhyāṅgabhūtā sarvikā6 tadvinipātapratikriyā'pyavaśyaṃ vimarśanīyeti sammatimān rumaṇvān samālocitāśeṣakāryeṇa yaugandharāyaṇenokto yannātra vicikitsāleśo'pi yatpreyasyā vāsavadattāyāḥ śokenātimātraṃ tapanna muhūrtaṃ sukhamavāpsyati vatsreśaḥ kintvadagdhā devī jīvikā bhavediti manvāno'vaśyaṃ kathaṃciddhairyamavāpsyati, kiñca, uttamānvayo nṛpatirāśu padmāvatyā saha pariṇīto'cireṇaiva devyā saṃgato bhaviṣyatītyetatsarvaṃ viniścitya trayo'pi te devyā vatsreśena cānumagadhaṃ lāvāṇakaṃ gantuṃ tatrākheṭavyājena nṛpatimannidhāpya devīṃ vāsavadattāṃ padmāvatīgṛhe nikṣipya svacikīrṣitaṃ sādhayituṃ ca rātrau mantrayitvā'paredyurvatsreśamūcuḥ—'deva, niḥśvāpadīkṛtā mṛgayayehatyikī bhūmiḥ iti lāvāṇakaṃ gatānāmasmākamatiśayamamuraanaṃ syāt| anirvacanīyaṃ hi tannatyaṃ rāmaṇīyakam| vartante ca yatra niviḍā12 naḍvalāśca13 suramyo4 ākheṭabhūmayaḥ, śobhanāśca tanna śāhūlāai: pradeśāḥ; kintu bahupadātihastyaśva-