Garudapurana 2.14
English (machine translation) 2.14
- Language
- English
Contents
- 2.14.59 — 1 part
2.14.1
The glorious Garuḍa Mahāpurāṇa — 14
Garuḍa said:
Tell me the fruit of what is given by a distressed person who is dying,
or given in a healthy state, or [given] without ritual injunctions, O Lord.
2.14.2
Śrī Kṛṣṇa said:
One cow [given] by one whose mind is sound equals a hundred cows of a sick person,
and a thousand of a dying person, given without attachment to wealth.
2.14.3
For a deceased person it is again a hundred thousand, and that is equal when purified by ritual injunction;
through the conjunction of a sacred ford and a worthy recipient, a single cow grants the merit of a hundred thousand.
2.14.4
When given to a worthy recipient, O best of birds, it increases day by day;
the giver's gift leads to freedom from sin, as does acceptance by the wise.
2.14.5
How could the fire of a mantra that dispels poison and cold become a receptacle of fault?
One should give daily to a worthy recipient, especially on specific occasions.
2.14.6
Nothing should be given to an unworthy recipient by a wise person desiring his own welfare;
a cow ever given to an unworthy recipient would lead the giver to hell,
2.14.7
and it causes the recipient to fall, together with twenty-one generations of his family.
Having attained another body, whatever was done with one's own hand,
2.14.8
just like wealth deposited in the earth by one's own hand—
in that very way one obtains the fruit; indeed, so I tell you, O Lord of Birds.
2.14.9
Especially one without a son, desiring liberation, and especially one without wealth,
should himself perform his own post-mortem rites.
2.14.10
Indeed, whatever is done by one's own hand even with very little wealth,
all of that becomes imperishable, just like clarified butter poured into the sacrificial fire.
2.14.11
A bed, a maiden, and a milch cow must be given singly to a single person;
if [that gift] is sold, it burns one's family down to the seventh generation.
2.14.12
Therefore, while life is unsteady, one should do everything;
he who has taken provisions of gifts travels comfortably along the great road.
2.14.13
Otherwise, devoid of provisions, a creature suffers on the path.
Knowing this, O best of birds, one should perform the bull sacrifice.
2.14.14
akṛtvā mriyate yastu aputro naiva muktibhāk
aputro 'pi hi yaḥ kuryātsukhaṃ yāti mahāpathe
2.14.15
agnihotrādhibhiryajñairdānaiśca vividhairapi
na tāṃ gatimavāpnoti vṛṣotsargeṇa yā gatiḥ
2.14.16
yajñānāṃ caiva sarveṣāṃ vṛṣayajñastathottamaḥ
tasmātsarvaprayatnena vṛṣayajñaṃ samācaret
2.14.17
garuḍa uvāca
kathayasva prasādena kṣayāhaṃ caurdhvadaihikam
kasminkāle tithau kasyāṃ vidhinā kena tadbhavet
2.14.18
kṛtvā kiṃ phalamāpnoti etanme vada sāmpratam
tvatprasādena govinda mukte bhavati mānavaḥ
2.14.19
śrīkṛṣṇa uvāca
kārtikādiṣu māseṣu yāmyāyatagate ravau
śuklapakṣe tathā pakṣindvādaśyāditithau śubhe
2.14.20
śubhe lagne muhūrte vā śucau deśe samāhitaḥ
brāhmaṇaṃ tu samāhūya vidhijñaṃ śubhalakṣaṇam
2.14.21
japahomaistathā dānaiḥ kuryāddahesya śodhanam
puṇye 'bhijitsunakṣatre grahāndevānsamarcayet
2.14.22
homaṃ kuryādyathāśakti mantraiśca vividhairapi
grahāṇāṃ sthāpanaṃ kuryātpūrvaṃ caiva khageśvara
2.14.23
mātṝṇāṃ pūjanaṃ kāryaṃ vasordhārāṃ ca pātayet
vahniṃ saṃsthāpya tatraiva pūrṇaṃ homaṃ tu kārayet
2.14.24
śālagrāmaṃ ca saṃsthāpya vaiṣṇavaṃ śrāddhamācaret
vṛṣaṃ sampūjya tatraiva vastrālaṅkārabhūṣaṇaiḥ
2.14.25
catasro vatsataryaśca pūrvaṃ samadhivāsayet
pradakṣiṇaṃ tataḥ kuryāddhomānte ca visarjanam
2.14.26
imaṃ mantraṃ samuccārya uttarābhimukhaḥ sthitaḥ
dharma tvaṃ vṛṣarūpeṇa brahmaṇā nirmitaḥ purā
2.14.27
tavotsargaprabhāvānmāmuddharasvabhavārṇāvāt
abiṣicya śubhairmantraiḥ pāvanairvidhipūrvakam
2.14.28
tanakrīḍantimantreṇa vṛṣotsargaṃ tu kārayet
abhiṣiñcettato nīlaṃ rudrakumbho dakena tu
2.14.29
nābhimūle samāsthāya tadambu mūrdhani nyaset
anna (ātma) śrāddhaṃ tataḥ kuryāddadyāddānaṃ dvijottame
2.14.30
udakecaiva gantavyaṃ jalaṃ tatra pradāpayet
yadiṣṭaṃ jīvatastvāsīttacca dadyātsvaśaktitaḥ
2.14.31
nyūnaṃ saṃpūrṇatāṃ yāti vṛṣotsarge kṛte sati
sutṛpto dustare mārge mṛto yāti na saṃśayaḥ
2.14.32
yamalokaṃ na paśyanti sadā dānaratā narāḥ
yāvanna dīyate jantoḥ śrāddhaṃ caikādaśāhikam
2.14.33
svadattaṃ paradattaṃ vā nehāmutropatiṣṭhati
trayodaśā tathā sapta pañca trīṇī krameṇa tu
2.14.34
padadānāni kurvīta śraddhābhaktisamanvitaḥ
tilapātrāṇi kurvīta sapta pañca yathākramam
2.14.35
brāhmaṇān bhojayetpaścādekāṃ gāṃ ca pradāpayet
vṛṣaṃ hi śannodevīti vedoktavidhinā tataḥ
2.14.36
catasṛbhirvatsatarībhiḥ pariṇayanamācaret
vāme cakraṃ pradātavyaṃ triśūlaṃ dakṣiṇe tathā
2.14.37
mūlyaṃ dadyād vṛṣasyāpi taṃ vṛṣaṃ ca visarjayet
ekoddiṣṭavidhānena svāhākāreṇa vuddhimān
2.14.38
kuryādekādaśāhaṃ ca dvādaśāhaṃ ca yatnataḥ
sapiṇḍīkaraṇādarvākkuryācchrāddhāni ṣoḍaśa
2.14.39
brāhmaṇān bhojayitvā tu padadānāni dāpayet
kāposopari saṃsthāpya tāmrapātre tathācyutam
2.14.40
vastreṇācchādya tatrasthamarghaṃ dadyācchubhaiḥ phalaiḥ
nāvamikṣumayīṃ kṛtvā paṭṭasūtreṇa veṣṭayet
2.14.41
kāṃsyapātre ghṛtaṃ sthāpya vaitaraṇyā nimittataḥ
nāvārohaṇaṃ kuryātpūjayedgaruḍadhvajam
2.14.42
ātmavittānusāreṇa tacca dānamanantakam
bhavasāgaramagnānāṃ śokatāpārtiduḥ khinām
2.14.43
dharmaplavavihīnānāṃ tārako hi janārdanaḥ
tilā lohaṃ hiraṇyaṃ ca kārpāsaṃ lavaṇaṃ tathā
2.14.44
saptadhānyaṃ kṣitirgāvo hyekaikaṃ pāvanaṃ smṛtam
tilapātrāṇi kurvīta śayyādānaṃ ca dāpayet
2.14.45
dīnānāthaviśiṣṭebhyo dadyācchaktyā ca dakṣiṇām
evaṃ yaḥ kurute tārkṣya putravānapyaputravān
2.14.46
sa siddhiṃ samavāpnoti yathā te brahmacāriṇaḥ
nityaṃ naimittikaṃ kuryādyāvajjīvati mānavaḥ
2.14.47
yaḥ kaścitkriyate dharmastatphalaṃ cākṣayaṃ bhavet
tīrthayātrāvratādīnāṃ śrāddhaṃ saṃvatsarasya hi
2.14.48
devatānāṃ gurūṇāṃ ca mātāpitrostathaiva ca
puṇyaṃ deyaṃ prayatnena pratyahaṃ vardhate khaga
2.14.49
asminyajñeḥ hiyaḥ kaścidbhūridānaṃ prayacchati
tattasya cākṣayaṃ sarvaṃ vedikāyāṃ yathā kila
2.14.50
yathā pūjyatamā loke yatayo brahmacāriṇaḥ
tathaiva pratipūjyante loke sarve ca nityaśaḥ
2.14.51
varado 'haṃ sadā tasya caturvaktrastathā haraḥ
te yānti paramāṃllokāniti satyaṃ vaco mama
2.14.52
utsṛṣṭo vṛṣabho yatra pibatyapo jalāśaye
śṛṅgeṇālikhate vāpi bhūmiṃ nityaṃ praharṣitaḥ
2.14.53
pitṝṇāmannapānaṃ ca prabhūtamupatiṣṭhati
paurṇamāsyāmamāyāṃ vā tilapātrāṇi dāpayet
2.14.54
saṃkrāntīnāṃ sahasrāṇi sūryaparvaśatāni ca
dattvā yatphalamāpnoti tadvai nīlavisarjane
2.14.55
vatsataryaḥ pradātavyā brāhmaṇebhyaḥ padāni ca
tilapātrāṇi deyāni śivabhaktadvijeṣu ca
2.14.56
umāmaheśvaraṃ caikaṃ paridhāpya pridāpayet
atasīpuṣpasaṅkāśaṃ pītavāsasamacyutam
2.14.57
ye namasyanti govindaṃ na teṣāṃ vidyate bhayam
pretatvānmokṣamicchanto ye kariṣyanti satkriyām
2.14.58
yāsyanti te parāṃllokāniti satyaṃ vaco mama
etatte sarvamākhyātaṃ mayā caivordhvadaihikam
2.14.59
yacchrutvā sarvapāpebhyo mucyate nātra saṃśayaḥ
śrutvā mahātmyamatulaṃ garuḍo harṣamāgataḥ
mānuṣāṇāṃ hitārthāya punaḥ prapacchakeśavam
2.14.59.p1
Thus ends the fourteenth chapter, entitled “Description of the Gift of a Cow, Release of a Bull, Ten Gifts, Abundant Gifts, and the Rest,” in the dialogue between Śrī Kṛṣṇa and Garuḍa, in the Pretakalpa, in the section on dharma, in the second part of the Latter Section of the glorious Garuḍa Mahāpurāṇa.
Linked texts (1)
- Garuḍapurāṇa — Vyāsa, Sanskrit