Atharvaveda 20.136

20.136.1

yád asyā aṃhubhédyāḥ kr̥dhú sthūlám upā́tasat |
muṣkā́vídasyā ejató gośaphé śakulā́v iva ||1||

Si quis in hujus tenui rima praeditae feminae augustias fascinum intromittit, vaccae ungularum et Sakula. rum pisci- um more pudenda ejus agitantur.

20.136.2

yádā sthūléna pásasāṇau muṣkā́ úpāvadhīt |
víṣvañcā vasyā́ várdhataḥ síkatāsv eva gárdabhau ||2||

Quum magno pene parvula ejus pudenda vir percutit, huc et illuc ilia increscunt veluti duo asini in solo arenoso.

20.136.3

yád alpikāsvàlpikā kárkadhūkévaṣádyate |
vāsantikám iva téjanaṃ yánty avā́tāya vítpati ||3||

Quum parvum, admodum parvum, Ziziphi Jujubae quasi granum in eam incidit, ventris ejus partes interiores, velut verno tempore arundo, extentae videntur.

20.136.4

yád devā́so lalāmaguṃ práviṣṭīmínam āviṣuḥ |
sakulā́ dediśyate nā́rī satyásyākṣibhúvo yáthā ||4||

Si Dii mentulae intumescenti faverunt, cum femoribus suis se:
ostentat femina tanquam vero testi.

20.136.5

mahānagnyàtr̥pnadvi mókradadásthānāsaran |
śáktikānánā svacamáśakaṃ saktu pádyama ||5||

Magnopere delectata est arnica: ut equns solutus adveniens vocem edidit: Vaginam juvenis! pene percute: medium.
femur paratum est.

20.136.6

mahānagnyùlūkhalam atikrā́manty abravīt |
yáthā táva vanaspate níraghnanti táthaiveti ||6||

Arnica, pilam superans, dixit: Ut tua, Arbor,! (verbera) pinsunt, sic etiam nunc (hic me permolit).

20.136.7

mahānagnyúpa brūte bhraṣṭóthā́pyabhūbhuvaḥ |
yáthaivá te vanaspate píppati táthaiveti ||7||

Arnica eum alloquitur: Tum etiam tu defecisti. Ut tua. Arbor!
(verbera) Pinsunt, sic etiam nunc (me permole).
81Arnica eum alloquitur: Tum etiam tu defceisti. Ut silvae ignis.
inflammatur, sic ardent mea membra.

20.136.8

mahānagnyúpa brūte bhraṣṭóthā́pyabhūbhuvaḥ |
yáthā vayo vídā́hya svargé namávádahyate ||8||

20.136.9

mahānagnyúpa brūte svasāvéśitaṃ pásaḥ |
ittháṃ phálasya vŕ̥kṣasya śū́rpe śūrpaṃ bhájemahi ||9||

Arnica eum alloquitur: Fauste infixus est penis; arboris fructu celeriter fruamur.

20.136.10

mahānagnī́ kr̥kavākaṃ śámyayā pári dhāvati |
ayáṃ na vidmá yó mr̥gáḥ śīrṣṇā́ harati dhā́ṇikām ||10||

Arnica cum fuste gallum circumcurrit. Nos nescimus quae bestia pudendum muliebre in capite gerat.

20.136.11

mahānagnī́ mahānagnáṃ dhā́vantam ánu dhāvati |
imā́s tád asya gā́ rakṣa yábha mā́m addhyaudanám ||11||

Arnica post currentem amatorem currit: Has ejus boves custodi tu. Me futue: coctam oryzam ede.

20.136.12

súdevas tvā mahā́nagnīr bábādhate mahatáḥ sādhu khodánam |
kusáṃ pī́varó navat ||12||

Fortunatus, Arnica, te opprimit. Bona est magni viri fututio,
Macrum pinguis. femina obtineat. Futue me, etc.

20.136.13

vaśā́ dagdhā́m imāṅguríṃ prásr̥jatográtaṃ pare |
mahā́n vái bhadró yábha mā́m addhyaudanám ||13||

Sine digito mulcta vacca vanankaram producit, Magna et bona est Aegle Marmelos. Futue me, etc.

20.136.14

vídevas tvā mahā́nagnīr víbādhate mahatáḥ sādhu khodánam |
kumārikā́ piṅgalikā́ kā́rda bhásmā ku dhā́vati ||14||

Infelix, Amice, te opprimit. Bona est magni viri fututio. Flava puollula, opere suo perfecto, procurrit.

20.136.15

mahā́n vai bhadró bilvó mahā́n bhadra udumbáraḥ |
mahā́m̐ abhiktá bādhate mahatáḥ sādhu khodánam ||15||

Magna certe et bona est Aegle Marmelos. Bona est magna
Ficus Glomerata. Magnus vir ubique opprimit. Bona est magni viri fututio.

20.136.16

yáḥ kumārī́ piṅgalikā́ vásantaṃ pīvarī́ labhet |
táilakuṇḍamímāṅguṣṭháṃ ródantaṃ śudam úddharet ||16||

Quem macrum factum puella flava pinguisque capiat sicut pollicem ex olei cado fossorem ilium extrahat.