Shabdakalpadruma 1103.8.p1

1103.8.p1

“svāhā vauṣaṭ vauṣaṭ vaṣaṭ svadhā ete pañcaśabdā devahavirdāne vahnimukhahutau varttante
devāya haviṣo dānaṃ devahavirdānaṃ tatra devā
indrādayaḥ | ata pitaro devatāḥ iti smṛtesta'pi devāḥ | havirdāna ityanena ete mantrā iti
sūcitam
‘śramantratve svāhyeva havirbhajam |’ iti raghūḥ
svāhāśabdaṃ mantrabhede striyāṃ svāhāniryyāpitīti koṣāntaram | svāhā dattyādiḥ | śrauṣaṭ
tājjādimūrddhanyamadhyam | vauṣaṭ vaṣaṭdvayaṃ
mūrddhanyamadhyam | svadhā dattyādi | indrāya
svāhā ityādiśrayogaḥ |” iti bharataḥ
pitṛsampradānamantraḥ | yathā, —
“daityebhyo'laṃ hariḥ pūṣṇo vaṣaṭ saṅgave hitaṃ
sukham
svāhāgnaye svadhā pitre svasti dhātre namaḥ sate ||”
iti mugdhabodhavyākaraṇam
harirdevyebhyo'laṃ samarthaḥ pūṣṇo vaṣaṭ saṅgave hitaṃ
sadgāḥ sukhaṃ agnaye svāhā pitre svadhā dhātre
svasti etāni sraṣṭāṇi | namaḥ sate iti sate
nityāya viṣṇave namaḥ ityarthaḥ | sarvvatra bhavatergamyamānatvātkarmatvādvākāsamāptiḥ | vaṣaṭsvāhāsvadhāśabdānāṃ tyāgāthertayā sampradānatveneveṣṭanārada uvāca
svadhāpūjāvidhānañca dhyānaṃ stotraṃ tathā mune
śrotumicchāmi yajñena yada vedavidāṃvara
śrīnārāyaṇa uvāca
taddhyānaṃ stavanaṃ brahman vedoktaṃ sarvvasammatam
sarvvaṃ jānāmi ca kathaṃ jñātumicchasi dṛḍhaye
śaratkṛṣṇatrayādaśyāṃ maghāyāṃ śrāddhavāsare
svadhāṃ saṃpūjya yatnena tataḥ śrāddhaṃ samācaret
svadhāṃ nābhyarcye yo vipraḥ śrāddhaṃ kuryyādahaṃkṛtiḥ
na bhavet phalabhāk satyaṃ śrāddhasya tarpaṇasya ca
brahmaṇo mānasoṃ kanyāṃ śaśvat susthirayauvanām
pūjyāṃ pitṛṇāṃ devānāṃ śrāddhānāṃ phaladāṃ bhaje
iti dhyātvā śālagrāme'pyathavā maṅgale ghaṭe
dadyāt pādyādikaṃ tasyai mūleneti śrutau śrutam
oṃ hrīṃ śrīṃ klīṃ svadhāyai svāheti ca mahāmanum
sampūcārthya ca saṃpūjya stutvā tāṃ praṇamedadvijaḥ
stotraṃ śṛṇu muniśreṣṭha brahmoktaṃ viśvārada
sarvvavāñchāpradaṃ nṛṇāṃ brahmaṇā yat kṛtaṃ purā
brahmovāca
“svadhoccāraṇamātreṇa tīrthasnāyī bhavennaraḥ
mucyate sarvvapāpebhyo vājapeyaphalaṃ labhet
svadhā svadhā svadhetyevaṃ yadi vāratrayaṃ smaret
śrāddhasya phalamāpnoti valeya tarpaṇasya ca
śrāddhakāle svadhāstotraṃ yaḥ śṛṇoti samāhitaḥ
labhetū śrāddhaśatānāñca puṇyameva na saṃśayaḥ
svadhā svadhā svadhaṃtyavaṃ visrasyaṃ yaḥ paṭhennaraḥ
priyāṃ vinītāṃ sa labhet sādhvīṃ puttraṃ guṇānvitam
pitṛṇāṃ prāṇatulyā tvaṃ dvijajīvanarūpiṇī
śrāddhādhiṣṭhātṛdevī ca śrāddhādonāṃ phalapradā
vahnigehañca sambhrāntaḥ pitṝṇāṃ tuṣṭihetave
saṃtrātayeṃ dvijātīnāṃ gṛhiṇāṃ vṛddhiketave
nityā tvaṃ nityarūpāsi pṛthyarūpāmi suvrataṃ
āvirbhāvatirobhāvā sṛṣṭī ca pralaye tava
oṃ svasti ca namaḥ svāhā svadhā tvaṃ dakṣiṇā
tathā
nirūpitāyaturvede ṣaṭ praśastāya karmmaṇām
purāsīttvaṃ svadhāgopī goloke rādhikāmakhau
ghṛteorasi svamātmānaṃ kṛṣṇena svadhā smṛtā
dhvastā tvaṃrādhikāśāpāt golokādihamāgatā
kṛṣṇesṛṣṭā tayā dṛṣṭā purā vṛndāvane vane
kṛṣṇāliṅganapuṣṭena dhṛtā me mānaso sutā
ahasā surato tena catuṇoṃ svāmināṃ priyā
svāhā ca sundarī gopī purāmodrādhikāmakhau
svaṃ jñāpnamāha ramyai tena svāhā prakīrttitā
kṛṣṇena sārddha suciraṃ ramate rāsamaṇḍale
pramattā suratau sṛiṣṭā dṛṣṭā sā rādhayā purā
tasyāḥ śāpena pradhvastā golokādihamāgatā
kṛṣṇāliṅkanapuṣṭena bahuve vahnikāminau
pavitrarūpā paramā devānāṃ vanditā nṛṇām
yannāmoccāraṇanaiva naro mucyeta pātakāt
sā suśīlābhilāṣoṇo puromohādhikāmakhau
uvāsa dakṣiṇe kror̤e kṛṣṇasya rādhikāpataḥ
praśastā sā ca tatprāpāt golokādvikhamāgatā
kṛṣṇāśliṣṭanavūrdhvā sā babhūva ca dakṣiṇā
preyasī surato dṛptā praśastā sarvvakarmmasu
uvāsa dakṣiṇe bhartturdakṣiṇā tena kīrttitā
babhūvustisro gopyaśca svadhā ca dakṣiṇā tathā
karmmiṇāṃ karmmapūṇārthaṃ purā daiveṣvavecyayā
ityevamuktvā ma brahmā brahmaloke svasaṃsadi
tasthau ca sahasāmātyaiḥ svadhā sāvirbabhūva ha
tadā pitṛbhyaḥ pradadau tāmeva kamalānanām
tāṃ saṃprāpya yataste ca pitaraśca sutarṣitāḥ
svadhāstāmvamidaṃ puṇyaṃ yaḥ śṛṇoti samāhitaḥ
sa snātaḥ sarvvatīrtheṣu vedapāṭhaphalaṃ labhet ||”