Shabdakalpadruma 162.p1

162.p1

asya vivāho yathā,—
īśvara uvāca
“hitāya sarvvajagatāṃ mambhogāyātmanastathā
dārān grahītumicchāmi tathā santānavṛddhaye
sāhāyyaṃ tatra kurvvantu bhavanto mama sāmpratam
madarthe tanayāṃ kālīṃ yācantāntu himācalam
mārkaṇḍeya uvāca
haraṃ sambodhya munayo hyagacchan girirājagṛham
tena saṃpūjitāste tu procuste munayo girim
yaccandraśekharo devo devadevaśca yo mataḥ
śāpānugrahaṇe śakto ya eko jagatāṃ patiḥ
yaḥ saṃharati sarvvāṇi jaganti pralayodbhave
yo vibhūtiprado bhakte nāṇārūpo manoharaḥ
sa te duhitaraṃ kālīṃ bhāryyāmādātumicchati
yadi paśyasi tvadyogyaṃ varaṃ tvaṃ duhituḥ samam
tadā prayaccha tanayāṃ kālīṃ śaśiśṛte gire !
mārkaṇḍeya uvāca
ityuktastairgiripatirvaraṃ gṛhṇannacintayat
duhituśca priyaṃ ślāghyāprārthaṃ suhṛdgaṇāstadā
dāsyāmi śambhave putrīṃ yuṣmābhiḥ prārthitastvaham
pūrvvameva tapastaptā tayaiṣaḥ patirīpsitaḥ
dhātṛniyojanamidaṃ ko'nyathā karttumutsahet
ko'nyaḥ prārthayituṃ śaktaḥ sutāṃ mama vinā
harān
hareṇāvagṛhītā yā tāmanyaḥ kaḥ samutsahet
haraṃ gṛhītvā manasā nānyaṃ sāpīha vāñchati
ityuktvā menayā sārddhaṃ sutāṃ dātuṃ śambhave
aṅgīkṛtya visṛṣṭāste munayo'gurmaheśvaram
te gatvā munayaḥ sarvve marīcipramukhā dvijāḥ
śailarājo yadācaṣṭa tadvapurmadanāraye
himavāṃstanayāṃ dātuṃ tubhyamutsahate hara
yadidānīṃ tvayā karttuṃ yujyate kriyatāntu tat
asmāṃścāpyanujānīhi hara gantuṃ nijāspadam
siṃhaṃ jñātvā haraḥ sārddhaṃ muditastān visṛṣṭavān
yathāyogyaṃ samābhāṣya kramādekaikaśo munīn
kālīvivāhadivasaṃ yayamāyāta māṃ prati
iti cāpi haroktāste pratimuhyaryayau yayuḥ ||’
athānyo'nyimatayā kṛtvā kṛtvā gatāgatam
samayaṃ kārayāmāsa vivāhasya haro girim
mādhave māsi pañcamyāṃ sitapakṣe gurorddine
candre cottaraphalgunyāṃ bharaṇyādau sthite ravau
āgatā munayastatra marīcipramukhā muhuḥ
hareṇa cintitāḥ sarvve tathā brahmādayaḥ surāḥ
tathā ca sarvve dikpālā munayo ye tapodhanāḥ
śacyā saha tadā śakro brahmāṇyādyāstu mātaraḥ
nāradaśca gatastatra devarṣirbrahmaṇaḥ sutaḥ
etaiḥ parikaraiḥ sārddhaṃ gaṇairākhyāyitaḥ svakaiḥ
kanyāvivāhavidhinā giraputrīṃ haro'grahīt
vivāhe giriṇā śambhoḥ sarpā ye'ṣṭau tanau
sthitāḥ
te jāmbūnadasannaddhā alaṅkārāstadābhavan
himajo'bhūnmahādevo jaṭāḥ keśāstamāgatāḥ
śiraḥsthitaścandrakhaṇḍaḥ śīciṣā jvalito'bhavat
lalāṭanetramabhavattadā ratnaṃ mahāghyakam
vicitravasanaṃ vyāghrakṛttirāsīttadā dvijāḥ
vibhūtilepo'bhūttasya sugandhimalayeādbhavaḥ
cārurūpo harastatra babhūvādbhutadarśanaḥ
tato devāḥ sagandharvvāḥ siddhā vidyādharoragāḥ
vismayaṃ paramaṃ prāpurharaṃ dṛṣṭvā tathāvidham
himavān muditaścābhūt sahaputraiśca menayā
jñātayaścāsya suhṛddurharaṃ dṛṣṭvā tathāvidham
idaṃ brahmā tatra jagau haraṃ dṛṣṭvā manoharam
sarvvaṃ śivakaraṃ yasmādbrahmādyasyābhavan surāḥ
tasmāt śivo'yaṃ lokeṣu nāmnādatyo'dhikaḥ
śivaḥ
maheśvarasamāyuktamīdṛśaṃ yaḥ smareddhṛdā
satataṃ tasya kalyāṇaṃ vāñchitañca bhaviṣyati
evaṃ kālī mahāmāyā yoganidrā jagatprasūḥ
pūrvvaṃ dākṣāyaṇī bhūtvā paścāt girisutābhavat
svayaṃ samarthāpi satī kālī sammohayituṃ haram
tathāpyugraṃ tapastepe hitāya jagatāṃ śivā
evaṃ sammohayāmāsa kālikā candraśekharam
ityetat kathitaṃ sarvvaṃ tvatkṛtehā satī yathā
himavattanayā bhūtvā punaḥ prāpa maheśvaram ||”