Shabdakalpadruma 271.p1

271.p1

api ca
“apasavyena dātavyaṃ māsi māsi tilodakam
praśamya śirasā devīṃnirvvapasya ca dhāriṇīḥ
vaiśvavī kāśyapī ceti ajayā ceti nāmataḥ
evaṃ dattena tṛpyanto pitaraśca na saṃśayaḥ
paramātmā śarīrostho devatānāṃ mayā kṛtaḥ
vayastana tarārothe devatānāndvijottamaiḥ
pitṛdevā bhaviśyanti bhoktāraḥ pitṛpiṇḍakān
devatāsuragandharvvā yakṣarākṣasapannagāḥ
śrāddhaṃ
piṇḍaṃ śrāddhasya paśyanti vāyubhūtā na saṃśayaḥ
pitṛyakṣaṃ vidhātāśca ye kurvvanti viśau jamāḥ
āyuḥ kaurttirvvalaṃ tejo dharmaṃ putrapaśuściyaḥ
dadanti pitarastasya ārognaṃ nāva saṃśayaḥ
ātmasarvvapraśālokān prāpnuvantīha śobhanān
tiryakṣu ca visṛṣṭāto pretabhāvācca mānavāḥ
narake pacyamānānāṃ cātā bhavati mānavaḥ
pūjakaḥ pitṛdevānāṃ sarvvakālaṃ gṛhāśrame
dvijātīṃstarpayitvā tu pūrvena vidhinā kharaḥ
arcya tasya manyante pitaraḥ māhṛtaṃpitāḥ
kharā ye pitṛbhaktāste prāpnuvanti parāṃ gatim
pañcāṅgaṃ tacca vai kāryyaṃ suviśuddhena muṣṭitaḥ
vṛtte tu tatra madhyāhne āhāramnastu kārayet
snāgataśca tathā snātvā pādyārthe maṇḍalaṃ śuciḥ
pācaṃ dattvā tu viprāya gṛhāsyābhyantaraṃ nayet
āsanaṃ kalpayitvā tu āvākṣā tadanantaram
arghyaṃ dadyādvidhānena gandhamālyaiḥ prapūjya ca
dhūpaṃ dīpaṃ tathā vastraṃ tilodakamathāpi vā
pātrañca bhojanasyārthe viprāye dhārayettathā
bhaktyā maṇḍalaṃ kāryyaṃ paṃktitoṣanivārakam
agnikāryaṃ tataḥ kṛtvā annacca pariveṣayet
tacca kāryyastu saṅkalpaḥ piṣṭavṛddhisya sundari
yathāsukhena bhoktavyamiti brūyāddijaṃ prati
rakṣonnamantrapāṭhāṃśca ācameta vicakṣaṇaḥ
hastāṃstu brāhmaṇānāṃ kṣātvā dadyādvai vikiraṃ
tataḥ
uttarāpośanaṃ dattvā piṇḍapatnantu kārayet
dakṣiṇābhimukho bhūtvā darbhānāstīrya bhūtale
piṇḍadānaṃ prakurvvīta diśāmidiśameva tathā
piṇḍānāṃ pūjanaṃ kāryyaṃ tantudaṅge yathāvidhi
brāhmaṇasya ca haste tu dadyādācamanāmlavān
piṇḍāṃstyastu vahuce yāvattiṣṭhanti bhūtale
dhyāpyamānāḥ pitarastāvattiṣṭhanti vai gṛhe
upaspṛśya śucirbhūtvā dadyāt prāgmudakāni ca
praśamya śirasā bhūmau nirvvapasya ca dhāriṇīḥ
vaiṣṇavī kāśyapī ceti ajayā ceti nāmataḥ
bhakṣayet prathamaṃ piṇḍaṃ pancau deyacca madhyamam
tṛtīyamudake dadyāt āddhe evaṃ vidhiḥ smṛtaḥ
pitṛdevaṃ visṛjyātha bhaktyā tu prayamet tān
evaṃ dattana tṛpyanti pitṛdevā na saṃśayaḥ
dīrghāyuṣyaṃ prayacchanti putrapautradhanāni ca
tenottameṣu vipreṣu dadyāt śrāddha' vidhānataḥ
anyathā tattu vai śrāddha' niṣphalaṃ nāsti saṃśayaḥ
mantrahīmaṃ kriyāhonaṃ yat śrāddha' kurute dvijaḥ
sadgahvasyāsuraṃnyasya phalaṃ bhavati bhāgataḥ ||”