Anityatasutra 4

4

བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་བསྙེངས་པ་མི་མངའ་བ། ཁྱུ་མཆོག་གི་གནས་སུ་ཞལ་གྱིས་འཆེ་བ། སྐུ་ལ་སྲེད་མེད་ཀྱི་སྟོབས་བརྟན་པ་འདུས་པ། སེང་གེའི་སྒྲ་ཡང་དག་པར་སྒྲོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྐུ་སྤོང་བར་མཛད་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། རྫ་མཁན་གྱིས་སྣོད་རྣམས་བྱས་པ་ནི་སོ་བཏང་བའམ། སོ་མ་བཏང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཇིག་པ་དང་། མཐར་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསོན་པའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་ཡིན་ཞིང་མཐར་འཆི་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྐྱེས་ནས་འཆི་བར་མི་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པས་དེ་སྐད་གསུངས་ནས། སྟོན་པ་གཞན་ཡང་འདི་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཀྱེ་མ་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། །སྐྱེ་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །དེ་བས་ཉེ་བར་ཞི་བ་བདེ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་འབར་བ་ལ། །དགར་བྱར་ཅི་ཡོད་མགུར་ཅི་ཡོད། །མུན་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་གནས་པ། །ཅི་ཕྱིར་སྒྲོན་མ་ཚོལ་མི་བྱེད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་རྫོགས་སོ།། །།

arhats, complete and perfect buddhas, mighty with the ten powers, worthy of admiration, roaring a true lion’s roar, confident in the four confidences—confidence in ascending dharmas, confidence in all their teaching, confidence in comprehending the path to nirvāṇa, and confidence in their effort for the knowledge of exhausting negative influences⁴⁹—their bodies strong-limbed and firm like Nārāyaṇa—even for them their pleasing⁵⁰ bodies are subject to being given up. ⁵¹

“Monks, just as pots made by potters, [PDP.223.b] whether unfired or fired, are destroyed, conclude in destruction,⁵² it is exactly so, monks, for all beings, all spirits, and all that draw breath—[TUL.47.b] life indeed concludes with death, has its limit in death, for there is nothing that is born that will not die.”

So said the Blessed One. After the Sugata said this, the Teacher spoke further:

“Alas, conditioned states are impermanent, subject to arising and decaying.
Having arisen, they are sure to be destroyed; happiness is to bring them to rest. [1]⁵³

“What joy, what pleasure is there in a conflagration?
You dwell having entered into darkness—why do you not seek for a lamp? [2]⁵⁴

“Just as clay pots that are made by the potter
All end in destruction, so it is with the lives of beings. [3]⁵⁵

“Just as ripe fruit is forever in danger of falling,
So it is with beings born of conditioned states—always afraid of death. [4]⁵⁶

“All that is accumulated is exhausted in the end; what is elevated falls in the end.
Unions end in separation; [RAS.62.a] life indeed concludes with death.” [5]⁵⁷

So said the Blessed One. The assembly was delighted, and those monks rejoiced at the speech of the Blessed One.⁵⁸