Arthavinishcayasutra 17

17

ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད། བདེ་བ་ཡང་མེད་དེ། བཏང་སྙོམས་དང་། དྲན་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་ཏེ། འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་ཏེ་བསྒོམས་ཤིང་མང་དུ་བྱས་ན་ཤེས་རབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་དག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་བཞི་པའོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་འདི་ལ་དགེ་སློང་རྟུན་པ་ཤེས་བཞིན་ཅན་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྣབ་སེམས་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམ་པར་བསལ་ནས་ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་དང་། རྟུན་པ་ཤེས་བཞིན་ཅན་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྣབ་སེམས་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམ་པར་བསལ་ནས་ནང་གི་ལུས་དང་། ཕྱིའི་ལུས་དང་། ནང་དང་ཕྱིའི་ལུས་དང་། ནང་གི་ཚོར་བ་རྣམས་དང་། ཕྱིའི་ཚོར་བ་རྣམས་དང་། ནང་དང་ཕྱིའི་ཚོར་བ་རྣམས་དང་། ནང་གི་སེམས་དང་། ཕྱིའི་སེམས་དང་། ནང་དང་ཕྱིའི་སེམས་དང་། ནང་གི་ཆོས་རྣམས་དང་། ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་དང་། ནང་དང་ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་དག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞིའོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་གང་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་དེ་ལ་དགེ་སློང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར། འདུན་པ་སྐྱེད་ཅིང་འབད་དེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡང་། མ་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་དང་། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་སྐྱེད་ཅིང་འབད་དེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། འདུན་པ་སྐྱེད་ཅིང་འབད་དེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་

the prior abandonment of pain, and the disappearance of mental well-being or anguish—reach and abide in the fourth meditation, which is without pain or pleasure and is purified in terms of equanimity and mindfulness. This is the cultivation of samādhi that, once it is practiced, cultivated, and repeated, brings about the obtainment of wisdom.

“These are the four cultivations of samādhi.

“Now, bhikṣus, what are the four placements of mindfulness? Here, bhikṣus, with respect to his own body, a bhikṣu abides contemplating the body—ardent, perfectly cognizant, mindful, and having removed coveting or mental anguish regarding the world. With respect to an outer body, with respect to his own and an outer body, with respect to his own feelings, with respect to outer feelings, with respect to his own and outer feelings, with respect to his own mind, with respect to any outer mind, with respect to his own and an outer mind, with respect to dharmas belonging to himself, with respect to outer dharmas, and with respect to dharmas belonging to himself as well as outer dharmas, he abides contemplating dharmas. These, bhikṣus, are the four placements of mindfulness.

“Now, bhikṣus, what are the four right efforts? Here, bhikṣus, a bhikṣu generates zeal, strives, brings forth heroism, takes hold of his mind, and properly sets it so as to abandon sinful, nonvirtuous dharmas that have already arisen. He generates zeal,⁶⁸ strives, brings forth heroism, takes hold of his mind, and properly sets it toward the nonarising of sinful, nonvirtuous dharmas that have yet to arise. He generates zeal, strives, brings forth heroism, takes hold of his mind, and properly sets it toward the arising of virtuous dharmas that have yet to arise.