Arthavinishcayasutra 29

29

བཅས་པ་དང་། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེར་བཅས་པ་དང་། ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་སྐྱེ་དགུ་ལས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་འདི་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་སོ་ཞེས་དེ་ལ་རྒོལ་བའི་མཚན་མ་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཚན་མ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བས་བདེ་བ་ཐོབ་ཅིང་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པར་གནས་ཤིང་ཁྱུ་མཆོག་གི་གནས་སུ་དམ་བཅས་ཏེ། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སོང་ནས་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡང་དག་པར་སྒྲོག་ཅིང་དགེ་སྦྱོང་ངམ། བྲམ་ཟེའམ་སུས་ཀྱང་ཆོས་དང་འཐུན་པར་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བསྐོར་བའི་ཚངས་པའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བ་དང་། ཡང་གང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཆོས་སུ་གསུངས་པ་དེ་དག་བསྟེན་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདིར་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱས་པར་སྦྱར་བ་དང་། གང་ཡང་འདིས་འཕགས་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་བསྟེན་པ་དེ་དག་བསྟན་པ་དེ་བསྟེན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་པར་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གང་ཡང་འདིར་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱས་པར་སྦྱར་བ་དང་། ང་ཟག་པ་ཟད་དོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཞལ་གྱིས་འཆེ་བ་ལ་འདིར་ལྷ་དང་བཅས་པ་དང་། བདུད་དང་བཅས་པ་དང་ཚངས་པ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང་། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེར་བཅས་པ་དང་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་སྐྱེ་དགུ་ལས་གང་གིས་ཀྱང་ཟག་པ་འདི་དག་ཡོངས་སུ་མ་ཟད་དོ་ཞེས་དེ་ལ་རྒོལ་བའི་མཚན་མ་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཚན་མ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བས་བདེ་བ་ཐོབ་ཅིང་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པར་གནས་ཤིང་ཁྱུ་མཆོག་གི་གནས་སུ་དམ་བཅས་ཏེ། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སོང་ནས་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡང་དག་པར་སྒྲོག་ཅིང་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེའམ། སུས་ཀྱང་ཆོས་དང་འཐུན་པར་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བསྐོར་བའི་ཚངས་པའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བ་སྟེ། འདི་དག་ནི་མི་འཇིགས་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན།

or among the beings including the śramaṇas, brahmins, gods, humans, and asuras, someone were to tell him ‘You have not realized these dharmas,’ he would see no ground for their statement. Not seeing any ground for it, the Tathāgata abides at ease and fearless. He knows well his place as supreme. When in the assembly, he rightly¹⁰⁰ roars the lion’s roar. He turns the Brahma wheel, not turned in the world by any śramaṇa or brahmin or by anyone else, in accordance with the Dharma.

2. “As for those dharmas that he declared to be obstacles, if someone were to tell him that ‘For someone who practices them, they are not obstacles,’ it would then be as above.¹⁰¹

3. “Moreover,¹⁰² as for the path that he declared to be noble and leading to the final exit, if someone were to say that ‘For someone who practices it, it is not the final exit that brings the right destruction of suffering for someone who enacts it,’ it would then be as above.¹⁰³

4. “He is one whose fluxes are destroyed, and he acknowledges himself to be so: thus, if in this world with its gods, māras, brahmas, or among the beings including the śramaṇas, brahmins, gods, humans, and asuras, someone were to say that ‘These fluxes of yours are not destroyed,’ he would see no ground for that statement. Not seeing any ground for it, the Tathāgata abides at ease and fearless. He knows well his place as supreme. When in the assembly, he rightly¹⁰⁴ roars the lion’s roar. He turns the Brahma wheel, not turned in the world by any śramaṇa or brahmin or by anyone else, in accordance with the Dharma.

“These are the four confidences.

“Then, what are the Tathāgata’s four special knowledges?