Mahakarmavibhanga 2

2

ཡོད་དེ། དེ་ལ་ཚེ་ཐུང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་དགའ་བ་དང་སྲོག་གཅོད་པའི་ལེགས་པ་རྗོད་པ་དང་། མི་མཛའ་བ་ཚེ་འཕོ་བར་སྐུལ་བ་དང་མི་མཛའ་བ་ཚེ་འཕོས་ན་ལེགས་པར་རྗོད་པ་དང་མངལ་ནས་ཚེ་འཕོ་བར་བྱེད་པ་དང་མངལ་ནས་ཚེ་འཕོ་བའི་ལེགས་པ་རྗོད་པ་དང་། མ་ཧེ་དང་བ་ལང་དང་ཕག་དང་བྱ་ལ་སོགས་པ་བསད་པར་འགྱུར་བའི་རྟེན་འཆའ་ཞིང་། མཆོད་སྦྱིན་དེ་བཙུགས་པས་བུ་ཚ་དང་སྐྱེ་བོ་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་རྣམས་དང་འཇིགས་པས་ཉེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་སུ་གྱུར་ཅིང་སེམས་ཅན་གསོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཀས་མརྱ་ན་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་གཅིག་ཅིག་ཁྱིམ་ཞིག་གི་སྒོ་ན་འདུག་འདུག་ན། ཁྱིམ་དེའི་ཐད་ཀ་ལམ་པོ་ཆེ་ནས་ཕྱུགས་ཤིག་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་ཁྲིད་པ་དགེ་སློང་དེས་མཐོང་ནས་ཀྱི་ཧུད་ཨེ་མ་ག་ལ་སྲིད་ཅེས་བྱས་པ་དང་མི་དག་གིས་དགེ་སློང་དེ་ལ། སློབ་དཔོན་ཅི་ཞིག་དེ་སྐད་དུ་ཀྱི་ཧུད་ཨེ་མ་ག་ལ་སྲིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་རྗོད་ཅེས་དྲིས་ན། དེས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་མ་དད་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་ཡང་མི་བྱ་བ་ཞིག་སྟེ་སྒོས་ཀྱིས་སྨྲའོ་ཞེས་ནས། དེས་སྨྲས་པ། ཕྱུགས་ཕ་བི་ལྟར་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་ཁྲིད་པ་ཕ་བིས་སྔོན་ཚོང་པ་ཕྱུག་པོ་ཞིག་ཏུ་རེད་པའི་ཚེ། རྟེན་བཙུགས་ཏེ་ལོ་དུས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ནས། དེས་དེར་ཕྱུགས་མང་པོ་དག་ཀྱང་བསད་ཚེ་འཕོ་ཀར་ཡང་བུ་ལ་བོས་ཏེ་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་ང་ལ་བྱམས་ཞེ་ན། ཕྱུགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་ལོ་དུས་སུ་བྱ་བ་འདི་ང་ཚེ་འཕོས་ནས་ཀྱང་རྟག་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ནས། བུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བགྱིའོ་ཞེས་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་མཉན་ཏོ། །དེ་ནས་མི་དེ་ཚེ་འཕོས་པ་དང་གཏི་མུག་ལས་བྱུང་བའི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་ལྡན་པས་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་ཕྱུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་དེ་དེར་ཡང་དང་ཡང་སྐྱེས་ཤིང་བསད་བསད་པ་ལས་ལན་འདི་དང་དྲུག་སྟེ་ད་ཡང་ཁྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནས། དགེ་སློང་དེས་ཕྱུགས་དེ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྟེན་ཀྱང་ཁྱོད་བདག་གིས་བཙུགས། མཆོད་སྦྱིན་ཡང་ཁྱོད་བདག་གིས་བྱས། ཕྱུགས་མང་པོར་ཡང་ཁྱོད་བདག་

“What kind of action leads to a short life? Killing, rejoicing in killing, celebrating killing,⁴⁸ instigating the death of an enemy, praising the death of an enemy, causing death in the womb,⁴⁹ praising the causing of death in the womb, and preparing the sacrificial ground where buffalo, cows, pigs, birds, and so on are to be killed. The children and grandchildren of the originator of this sacrifice, as well as other people hoping for a positive result or acting out of fear, will kill many beings as they continue to carry out this initial sacrifice.⁵⁰

“For example, in a certain city in Kāśmīr, a certain mendicant who was an arhat was sitting at the door of a house. On a road leading straight to this house, a miserably mooing cow was being led along on a lead. The mendicant, having seen the cow, exclaimed, ‘Alas! What a misery!’

“The people then asked the mendicant, ‘Ācārya, why did you say, “Alas! What a misery”?’

“He replied, ‘Although I usually do not speak to those without faith, in this particular case I will speak.’⁵¹ Then he said, ‘That cow being led along there, mooing, was in a former existence a rich merchant. He had prepared a piece of land for the yearly sacrifice and killed a great many cows there. When the time of his death drew near, he called his sons and said to them, “Sons, if you love me, you will also execute this yearly cattle sacrifice after I am dead!” So instructed, the sons agreed and said, “We will.” Then this man died and, because he had killed out of confusion, was reborn as a cow in his own house. After having been reborn there again and again, and having been killed time and again, this is now the sixth time he is being led to the sacrificial ground.’

“The mendicant then said to the cow with pity, ‘You yourself have prepared this very sacrificial ground. You yourself have performed this very sacrifice and killed many cows.