The Devatā Sūtra 2

2

ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེ་ནས་མཚན་མོ་མི་ཉལ་ཙམ་ན་ལྷ་མདོག་བཟང་པོ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ལྷ་དེའི་མཐུས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་ལྷ་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གསོལ་ཏོ། །མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་དེ་གང་ལགས། །ཧ་ལ་ཧ་ལའི་དུག་གང་ལགས། །རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ་གང་ལགས། །མུན་པ་རབ་གནག་དེ་གང་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཚིག་རྩུབ་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ཧ་ལ་ཧ་ལའི་དུག །ཞེ་སྡང་རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ། །མུན་པ་རབ་གནག་མ་རིག་པའོ། །ལྷས་གསོལ་པ། མི་ཡིས་ཟིན་པ་དེ་གང་ལགས། །གང་འདིར་བོར་བ་དེ་གང་ལགས། །མི་ཤིགས་གོ་ཆ་ཅི་ཞིག་ལགས། །འདི་ན་མཚོན་དུ་ཅི་རྣོ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བདག་གིས་གང་བྱིན་ཟིན་པ་ཡིན། །ཁྱིམ་དུ་གང་བཞག་འདིར་བོར་ཡིན། །མི་ཤིགས་གོ་ཆ་བཟོད་པ་ཡིན། །འདི་ན་མཚོན་དུ་ཤེས་རབ་རྣོ། །ལྷས་གསོལ་པ། ཆོམ་རྐུན་ཞེས་བགྱི་དེ་གང་ལགས། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནོར་གང་ལགས། །ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །བསླུས་ཞེས་བགྱི་བ་གང་དག་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྣམ་རྟོག་ཆོམ་རྐུན་མཁས་པ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནོར། །གང་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་ལོག་ལྷུང་བྱས། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་བསླུས་པ་ཡིན། །ལྷས་གསོལ་པ། བདེ་ཞེས་བགྱི་བ་དེ་གང་ལགས། །དབང་ཕྱུག་དམ་པ་དེ་གང་ལགས། །རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་གང་། །མཐོ་བཙམས་གང་ལགས་བཀའ་སྩལ་གསོལ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འདོད་ཆུང་བདེ་བར་ཤེས་པར་བྱ། །ཆོག་ཤེས་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་ཡིན། །ཁྲིམས་ལྡན་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་བརྒྱན། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་མཐོ་བཙམས་ཡིན། །ལྷས་གསོལ་པ། རྩ་

in the Jetavana, Anāthapiṇḍada’s Park.¹⁴ One night, shortly before the waking hour,¹⁵ a beautiful divine being came before the Blessed One, paid homage by bowing its head to the feet of the Blessed One, and sat down to one side. By the power of that divine being, the whole of Jetavana was suffused with a great light.

At that time, the divine being made an inquiry with the following verses:¹⁶

“What is the sharpest weapon?¹⁷
What is the deadliest poison?¹⁸
What is the fiercest fire?
What is the blackest darkness?”¹⁹

The Blessed One replied:

“A harsh word is the sharpest weapon,
Attachment the deadliest poison.
Hatred is the fiercest fire,
And ignorance the blackest darkness.”

The divine being asked:

“What does a person possess,
And what is left behind here?
In this life, what is indestructible armor,
And what is the sharpest weapon?”

The Blessed One replied:

“What you give away is what you possess,
And what you keep at home is what you leave behind.
Patience is the indestructible armor,
And in this life, wisdom is the sharpest weapon.”

The divine being asked:

“Who is it that is called ‘thief,’
And what is the wealth of the holy?
In this world of gods and humans,
Who are called ‘the deceived’?”

The Blessed One replied:

“Conceptual thought is the skillful thief,
And ethical discipline is the wealth of the holy.
Those who fail in ethical discipline²⁰
Are the deceived of this world.”

The divine being asked:

“What is it that is called ‘happiness,’
And who are the mighty and holy? ²¹
Who are forever adorned,
And please tell, who are the scorned?”

The Blessed One replied:

“Those who desire little will know happiness,
And those who are content are the mighty and holy.
Those with discipline are forever adorned,
And those of weak discipline are the scorned.”

The divine being asked: