The Mahāsūtra “Illusion’s Net” 22

22

པར་ཞེན་ཅིང་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མདུད་པས་ཀུན་ནས་སུན་ཕྱུང་བ། ང་རྒྱལ་གྱི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བདུད་སྡིག་ཅན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་ཞིག་རྐུན་པོ་དག་གིས་གཙེས་པ་ན་རང་གི་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་གཞན་གྱི་བུ་བླངས་ཏེ་གྲོང་ནས་འབྲོས་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་དེས་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་ལ། དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མ་མཐོང་བ་ལས། གང་གི་ཚེ་དེ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་བདག་གི་བུ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་གཞན་གྱི་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེ་དེས་གདུང་བར་བྱེད། ངོ་ཚ་བར་བྱེད། གནོང་བར་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་སྨོད་པར་བྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་དུ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་འདི་ཉིད་ཐོབ་ནས་སྔོན་གྱི་བྱིས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། རྨོངས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། ཤེས་རབ་འཆལ་པའི་སྤྱོད་པ་དེས་གདུང་བར་བྱེད། ངོ་ཚ་བར་བྱེད། གནོང་བར་བྱེད་ཅིང་། རྣམ་པར་སྨོད་པར་བྱེད་ལ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་གིས་ནི་སྔོན་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ལ་རྟག་པར་བསམས་ཤིང་། བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཁོ་ན་ལ་ནི་བདེ་བར་བསམས། བདག་གིས་མི་གཙང་བ་ཁོ་ན་ལ་ནི་གཙང་བར་བསམས། བདག་གིས་བདག་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ནི་བདག་ཏུ་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟར་བདག་ནི་སྔོན་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་རྨི་ལམ་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཕྱིས་སད་པ་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྣང་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། རྨོངས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། ཤེས་རབ་འཆལ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གང་དག་བདག་ཅག་གིས་རྨི་ལམ་ན་དགའ་མགུར་སྤྱད་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་བདེན་པ་དང་གནས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་

are completely corrupted by the psychophysical bond of thinking, ‘This is the truth,’ and clinging to it as real. They are entangled in pride, and so they too are forced to do whatever evil Māra desires.

“Here is an analogy, monks. When a person is attacked by robbers, they might grab someone else’s child, thinking it is their own, and then leave town. At first, they rejoice and see no fault in this, but once they thoroughly examine it, they realize that the child is not their own but someone else’s, and it brings them distress, shame, remorse, and disgust.

“Monks, in the same way, after noble hearers who are learned have obtained noble, supramundane wisdom, their previous childish, deluded, and confused behavior brings them distress, shame, remorse, and disgust. They think, ‘Formerly, I thought there was permanence where there is only impermanence. I thought there was happiness where there is only suffering. I thought there was purity where there is only impurity. I thought there was a self where there is only the absence of a self. In this way, formerly, I perceived impermanence as permanence. I perceived suffering as happiness. I perceived impurity as purity. I perceived the absence of a self as a self.’

“Here is an analogy, monks. A person who is asleep might revel in and enjoy objects desirable to the five senses in a dream, yet when they wake up afterward there is nothing there. At that point, beings with a childish, deluded, and confused disposition think, ‘There were those objects desirable to the five senses that we enjoyed in our dreams, real and present there.’