The Exemplary Tale of Puṇyabala 2.2

2.2

བབ་བོ། །ལྷའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲོགས་སོ། །སེར་བུ་འཇམ་པོ་ཡང་ལངས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ལྷ་དང་མི་དད་པར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་དག་གི་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐོང་ནས་མཆོག་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ་བས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་བར་གྱུར་ཏེ། གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལ་སྨྲས་པ། གཞོན་ནུ་ཁྱོད་འབད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ། བསོད་ནམས་སྟོབས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་བདག་ནི་འབད་པ་འདིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བཏོན་ཏེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ། གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཀོད་པར་འདོད་དོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་རི་རབ་བཞིན་དུ་མི་གཡོ་བར་རིག་ནས་མགུ་བར་གྱུར་ཏེ་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ནི་རྒྱ་ཆེའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་འབད་པ་ནི་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་སོ། །འབད་པ་འདིས་ཁྱོད་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་ནས། དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཀྱང་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ནས་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ངོ་། །ཕྱིས་རེ་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དེའི་རྒྱལ་པོ་བུ་མེད་པར་དུས་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་། གཞོན་ནུ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་རྣམས་དང་། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་དང་། ཡུལ་གྱི་མི་རྣམས་འདུས་ནས། ཀྱེ་བདག་ཅག་གི་རྒྱལ་པོར་གང་ཞིག་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་ཞེས་གྲོས་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁ་ཅིག་ན་རེ་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཆེ་བར་གྲགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བློ་གཅིག་བརྡ་སྐད་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཆེ་བར་གྲགས་པ། རྒྱལ་པོར་འོས་པའི་སེམས་

from the sky. The sounds of divine music resounded. A gentle, fresh breeze began to blow.

“Śakra, the lord of the gods, was astounded by this merit. It inspired faith in gods and humans. At that time, in amazement at having witnessed for himself the copious fruits of ripened merit, faith arose in his mindstream. He asked Prince Puṇyabala, ‘O Prince, what do you wish to accomplish through this effort?’

“Puṇyabala responded, ‘Kauśika, I wish that through this effort, after attaining unsurpassed and perfect awakening, I may extricate all sentient beings from the ocean of saṃsāra. I aspire to establish them in the everlasting ultimate, the attainment and security of nirvāṇa.’

“When Śakra, the lord of the gods, realized that Prince Puṇyabala’s intent to attain unsurpassed and perfect awakening was as immovable as Mount Sumeru, he was pleased and said, ‘Well done, well done, great being! Your aspiration is vast! Your perseverance cannot be shaken! Because of this perseverance, it will not be long before you awaken to perfect buddhahood—the unsurpassed and perfect awakening.’ After Śakra, the lord of the gods, praised Prince Puṇyabala, he disappeared. And having fulfilled his aspirations, Prince Puṇyabala returned home.

“Later, the king from that town passed away, but he left no son. So his retinue of queens, the grooms, the ministers, the people from the city, and the people from the countryside all gathered. They deliberated, ‘Alas! We must enthrone a king!’ At this point, one of them said, ‘Let us enthrone as king someone who is greatly renowned for merit.’ Then together they exclaimed, ‘Let it be so!’ They all agreed, and thus took up the search for a suitable person to be king, one greatly renowned for merit.