The Legend of Śārdūlakarṇa 9

9

མ་ལགས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བཙུན་པ་བདག་གིས་ནོངས་པ་ལ་ནོངས་པར་ཁུམས་ཤིང་། ཡང་ནོངས་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་ནོངས་པར་ཁུམས་ནས་ནོངས་པ་དེ་བཤགས་པར་བགྱིའོ། །སླན་ཆད་ཀྱང་ནོངས་པ་བསྡམ་པར་བགྱིའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནོངས་པར་བཟུང་ནས་ནོངས་པ་བསྡམ་པར་བགྱིའོ། །གཟུགས་བཟང་མོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་ཤེས་ནས། འདི་ལྟར་བྱིས་པ། འདི་ལྟར་རྨོངས་པ། འདི་ལྟར་མི་གསལ་བ། འདི་ལྟར་མི་དགེ་བ། ཤེས་རབ་འཆལ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་ཁྱོད་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཁྱིམ་ཐབ་ཏུ་འཛིན་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་བྱས་པ་ལ་ཆོས་འདུལ་བ་རྟོགས་ནས་གང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་ཡང་དག་པར་ལྟ་ཞིང་། ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་ཡང་དག་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་འཆགས་ཤིང་ཕྱིན་ཅད་སྡོམ་པ་ནི་ངས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅད་སྡོམ་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་འཕེལ་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱའི་ཉམས་པར་ནི་མི་བྱའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མ་གཟུགས་བཟང་མོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་རྗེས་སུ་གདམས་པས་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་ཤིང་བག་ཡོད་པས་བསྡམས་ཤིང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་རབ་ཏུ་ཉམས་པ་མེད་པས་བདག་ཉིད་གནས་ཏེ། གཅིག་པུ་དབེན་པར་བག་ཡོད་པས་བསྡམས་ཤིང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཉམས་པ་མེད་པས་བདག་ཉིད་གནས་པས་གང་གི་དོན་དུ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་སྐྲ་བྲེགས་ནས་ཆོས་གོས་བགོས་ཏེ། ཡང་དག་པར་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་བླ་ན་མེད་པའི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་གནས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རང་གིས་མངོན་པར་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་བསྐྱེད་ནས་ལུང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེས་ཚངས་པར་སྤྱད་པས་བྱ་བ་བྱས་ཤིང་སྐྱེ་བ་ཟད་དེ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་གཞན་མི་ལེན་པར་གྱུར་ཏོ། །མཉན་ཡོད་ཀྱི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདོལ་པའི་བུ་མོ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་གདོལ་པའི་བུ་མོ་དགེ་

Venerable Sir, I thus see my transgression as a transgression. Seeing this transgression as a transgression, I confess this transgression. I admit that this transgression was a transgression.⁶³ I am committed to restraint from transgression. Hence, may the Blessed One know of that transgression of mine as a transgression. May he be accepting of it out of compassion.”

The Blessed One said, “As you stand firmly in refraining from transgression,⁶⁴ Prakṛti, you have understood your transgression as a transgression, saying that like a fool, like an idiot, like a stupid person, like an unskillful person, you had bad judgment and acted on the wish to have the monk Ānanda as your husband.⁶⁵ Since you know your transgression, see your transgression,⁶⁶ and are committed to restraint from transgression, I shall be accepting of your transgression as a transgression. Being henceforth committed to restraint, you should expect a growth of wholesome qualities, not a loss.”⁶⁷

Having been commended and instructed by the Blessed One, the nun Prakṛti withdrew to a solitary place and vigilantly, ardently, mindfully, fully aware, and effortfully dwelled in seclusion.⁶⁸ On account of having her hair shaven off, having donned the yellow ochre robes, and having gone forth with perfect faith from home to homelessness, the young lady directly knew, realized, and attained by herself, in this lifetime, the conclusion of the unsurpassable sublime life. She proclaimed, “Birth has come to an end for me, the sublime life has been lived, what was to be done has been done, and I know there is no more cyclic existence from here.”⁶⁹

Now, the brahmins and householders of Śrāvastī came to hear that an outcaste girl had gone forth under the Blessed One. Hearing of this, they condemned it, saying, “How could an outcaste girl live the perfect life of monks?