The Sūtra of Jñānaka 5

5

ཟུང་དག་གསོལ་ཏོ། །གསེར་གྱི་མེ་ཏོག་དང་། དངུལ་གྱི་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་གཏོར་ཏོ། །གང་མངོན་པར་གཏོར་བ་དེ་དག་གཏོར་མ་ཐག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་གི་ཐད་ཀར་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བཀྲ་བ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། གྲུ་བཞི་པ། གནས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཞིག་འདུག་པར་གྱུར་ཏོ། །ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་ཆོས་འཆད་ཅིང་བཞུགས་པ་དེས་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་ཤེས་ལྡན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཟུགས་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ཆོ་འཕྲུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་འདྲ་བ་མཐོང་ནས་མགུ་ཞིང་དགའ་བ་ནས། ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་ན་བདག་ད་ལྟར་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག །ཆོས་སྟོན་པར་ཡང་གྱུར་ཅིག །དགེ་འདུན་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བར་ཡང་གྱུར་ཅིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་ཤེས་ལྡན་གྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། འཛུམ་པ་མཛད་ནས་སྤྱི་བོའི་གཙུག་གི་ནང་དུ་ནུབ་པའི་བར་དུ་མཛད་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་མཐོང་སྟེ། དོན་མེད་པ་མི་མཛད་དོ་སྙམ་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སླར་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་འདི་ལྟར་ཤེས་ལྡན་གྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད་པས་ན། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དགུ་བཅུ་དག་ཏུ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ལ། །དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྣམ་པར་འདྲེན་པར་ཉེ་བར་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །མཚན་ནི་མཁྱེན་གཙོ་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པས་མཁས་རྣམས་ཡང་དག་དགའ་བྱེད་ཅིང་། །མི་ཡི་མཁས་པ་གང་གིས་ཐོས་ན་དགེ་བ་མང་པོ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱ་མཚོ་མཐས་གཏུགས་དཔག་མེད་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་ལ། །རབ་ཏུ་དང་བས་ཡོན་རྣམས་ཕུལ་བའི་འབྲས་བུ་ཆུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཁྱེའུ་ཤེས་ལྡན་དང་།

He scattered gold and silver flowers that, through the power of the Buddha, immediately transformed above the Blessed One’s head into a glistening, elegant mansion with four corners and four rooms. Within this mansion, the child Jñānaka beheld the figure of the Thus-Gone One sitting cross-legged and teaching the Dharma.

As he observed the Blessed One’s inconceivable form, miracles, and supernatural powers, the child Jñānaka was joyful, elated, and filled with happiness. He said to the Blessed One, “Blessed One, I dedicate my roots of virtue to unsurpassed and completely perfect awakening. May these roots of virtue lead me to awaken, teach the Dharma, and sustain the saṅgha just like the present Blessed One.”

Aware of the intent of the child Jñānaka, the Blessed One smiled, and so forth, up until the light dissolved into the crown of his head.⁵ The venerable Ānanda saw this and thought to himself, “There is nothing that the Blessed One does without purpose,” and so forth, up until “What is the reason?”⁶

The Blessed One then addressed the venerable Ānanda with these verses:

“Ānanda, by making offerings to the Thus-Gone One like this,
Jñānaka will not fall to lower states for nine hundred million eons.
He will, at that point, take rebirth and appear in the world as a guide,
As a buddha by the name of King of Foremost Knowing.

“This exemplary tale of the Buddha delights the learned
And engenders great virtue in the wise people who hear it.
Not so trivial are the results of gifts offered with lucid faith
To the thus-gone Buddha, who is limitless like the extent of the ocean.”

After the Blessed One had spoken these words, the child Jñānaka, the monks,