Karmashataka 1.26

1.26

བརྒྱད་ལ་གཏད་ནས། དེ་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུའི་ལག་ན་ཐོགས་པའི་རྨ་བྱའི་མདོངས་དང་བསྲུང་བའི་སྲད་བུ་དང་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། མཚོའི་ནང་གི་པད་མ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་དྲག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཡི་གེ་དང་ཁོང་རྩིས་དང་ཤོད་དགོད་པ་དང་ལག་རྩིས་དང་དབྱུང་བ་དང་སྦ་བ་དང་དགྲམ་པ་དང་གོས་བརྟག་པ་དང་ནོར་བུ་བརྟག་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་སྤོས་བརྟག་པ་དང་སྨན་བརྟག་པ་དང་གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་རྟ་བརྟག་པ་དང་གོ་མཚོན་བརྟག་པ་བསླབས་ཏེ། ཡི་གེ་མཁས་པ་དང་ཀློག་མཁས་པ་དང་མཛངས་པ་དང་བྱ་བ་ལ་གསལ་བ་དང་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པས། ཁྱེའུ་དེ་རབ་ཏུ་དབྱུང་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་མཐོང་ནས། སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་བགོས་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་མཉན་དུ་ཡོད་པར་བསོད་སྙོམས་ལ་སོང་སྟེ། དེ་མཐར་གྱིས་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བ་ལས། ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། སྟན་བཤམས་པ་ལ་འདུག་གོ། །འདུག་ནས་ཀྱང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པས། ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་ཁྱེའུ་འདི་ནི་མ་བཙས་པའི་སྔ་རོལ་ནས། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་གཡོག་ཏུ་བྱིན་ཏེ། ཁོང་དགེ་བ་རྣམས་ནི་དམ་བཅས་པ་ལ་བརྟན་པ་ཡིན་ན། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དམ་མ་བཅས་སམ། ཁྱིམ་བདག་གིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དམ་བཅས་ལགས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པ་ལ་ཕུལ་ནས་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་མ་བཙས་པའི་སྔ་རོལ་ནས། འཕགས་པ་ལ་ངས་ཕུལ་གྱིས་སོང་ལ་འཕགས་པའི་ཞམ་རིང་གྱིས་ཤིག །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་བདག་ལ་ཕན་གདགས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་སྟེ། ཁྱེའུ་དེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པས། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཁྲིད་ནས། རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་

They raised him with a protection cord, and the eye of a peacock feather from the hand of Nārāyaṇa. They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and he flourished like a lotus in a lake.

As he grew up he studied letters, tallying, and arithmetic; the study of seals, lending, deposits, and commerce; and the examination of cloth, jewels, gems, incense, medicine, elephants, horses, and arms and armor. He became skilled in writing, skilled at reading, learned, decisive, industrious, a master of the eight types of examination.

One day Venerable Aniruddha saw that the time had come for the child to go forth. In the morning he donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, he went for alms in Śrāvastī. As he went for alms, eventually he came to the householder’s home, and there sat on the seat prepared for him.

After he had taken his seat, Venerable Aniruddha reminded the householder, “Householder, before this child was born you granted him to me as an attendant. The virtuous keep their promises, do they not? Didn’t you yourself make such a promise?”

“Yes, noble one, I did make just such a promise,” the householder replied. Having said this, he took the child by his two hands, offered him to Venerable Aniruddha, and told him, “Child, before you were born I offered you to the noble one. Therefore go, and be the noble one’s attendant.”

The child said, “This will be of benefit to me.” With those words the child followed Venerable Aniruddha away.

Venerable Aniruddha brought the child to the monastery, where he led him to go forth as a novice, fully ordained him,