Karmashataka 1.29

1.29

འདས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་ལ་མཆོད་པ་དང་བཀུར་སྟིར་མཛད་པར་བཞེད་དོ་ཞེས་ཐོས་ཏེ། དེ་ལྟར་རིག་ནས། དེས་ཀྱང་དེའི་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ངོ་། །ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་དང་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་བླ་དྲང་སྲོང་སྦྱིན་དང་གནའ་མིས་ཀྱང་ཐོས་སོ། །དགེ་བསྙེན་མ་ས་ག་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་ལེགས་སྐྱེས་མས་ཀྱང་ཁྱིམ་བདག་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གི་བུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེའི་མཆོད་པ་དང་བཀུར་སྟི་མཛད་པར་བཞེད་དོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་དེ་དག་ཀྱང་འཁོར་དང་བཅས་པར་དེར་དོང་སྟེ། དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་གསོལ་པ། དགེ་སློང་འདི་ཡི་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་པ་བདག་ཅག་བགྱིད་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་བརྒྱལ་མི་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་དང་། དགེ་བསྙེན་གཞན་དག་གིས་དགེ་སློང་དེའི་ཁྱོགས་ཁྱེར་ནས། དུར་ཁྲོད་དུ་ཆས་ཏེ། དེའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དགེ་སློང་གཞན་དག་དང་མཆོད་པ་དང་བཀུར་སྟི་བྱེད་པའི་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་སྟེ། དེ་དག་གིས་དུར་ཁྲོད་དུ་ཁྱེར་ནས། སྤོས་ཀྱི་ཤིང་སྣ་ཚོགས་བཙེར་ཏེ་མེ་སྦར་ནས། མེ་དེ་འོ་མས་བསད་དེ་རུས་པ་དེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་བུམ་པའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་ས་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་དུ་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ནས། མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འཁོད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་བཀའ་སྩལ་ནས། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། དགེ་སློང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཕྱུག་

and that even the Blessed One had gone to venerate and pay homage to him. Knowing this, and remembering the child’s previous states, she also went to the householder’s home with five hundred attendants.

The householder Anāthapiṇḍada and the queen’s attendants, the sages Datta and Purāṇa, also heard this. The lay vow holder Vaiśākhā and the lay vow holder Sujātā also heard that the child of such-and-such a one had go forth and passed into parinirvāṇa, and that even the Blessed One had gone to venerate and pay homage to him. Hearing this, they too went there with their attendants, bowed down at the feet of the Blessed One, and said, “We shall build the monk’s funeral pyre. The Blessed One need not trouble himself.” The Blessed One assented by his silence.

Then householder Anāthapiṇḍada and the other lay vow holders, carrying the monk upon the palanquin, walked to the charnel grounds. The Blessed One and the other monks followed them, along with the many lay vow holders performing ritual veneration and eulogy. They bore the palanquin into the charnel ground, heaped together various types of incense, and lit the fire. They later extinguished the fire with milk, gathered up his bones, placed them in vessels, and built a reliquary stūpa there in the same place. They performed a great offering ritual at the stūpa and then sat before the Buddha to listen to the Dharma. The Blessed One gave a discourse on impermanence to all four retinues, then returned to the monastery.

Then the monks inquired of the Blessed One, “What action did the monk Pūraṇa take that ripened into his birth into a family of great means,