Karmashataka 1.4

1.4

དེ་མཐར་གྱིས་བསོད་སྙོམས་རྒྱུ་བ་ལས་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་བ་དང་། ཁྱི་མོ་དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རིངས་པར་ལངས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ནས། ཇི་ལྟར་དགེ་སློང་གཞན་དག་གི་ཐད་དུ་འགྲོ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་ཐད་དུ་སོང་ནས། ཆེས་གུས་པར་ལྕེས་རྐང་པ་ལ་བལྡགས་ཏེ། མཇུག་མ་དྲིལ་ནས་ལན་གསུམ་སྐོར་བ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ཁྱིམ་བདག་དེས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བསམས་པ། མ་ལ་འདི་ལྟར། ཁྱི་མོ་ལོག་པར་ལྟུང་བའི་ལུས་ཅན་འདི་ཡང་འདི་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་སེམས་པ་ལས་ན། དགེ་སློང་འདི་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡིན་གོར་མ་ཆག་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། མ་ལ་བདག་གིས་ཀྱང་དགེ་སློང་འདི་སྤྱན་དྲངས་ལ་བཤོས་གསོལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འོ་ན་འདི་ཉིད་དུ་བཤོས་གསོལ་དུ་ཅི་གནང་ཞེས་བྱས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཅང་མི་ཟེར་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཅང་མི་ཟེར་བས་གནང་བར་རིག་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་སྟན་བཤམས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སྟན་བཤམས་པ་ལ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བདེ་བར་འདུག་པར་རིག་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཅི་འདོད་པ་བསྟབས་སོ། །རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། ཅི་འདོད་པ་བསྟབས་པའི་འོག་ཏུ་སྡེར་ནི་གྱུ། ལྷུང་བཟེད་ནི་བཀྲུས་པར་རིག་ནས། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཁྱིམ་བདག་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཐོས་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་

As he went for alms, Śāriputra eventually came to the home of that householder. As soon as the dog saw him from a distance, she jumped up and ran right up to Śāriputra, just as she had with the other monks. She very respectfully licked his feet and circumambulated him three times while wagging her tail.

The householder saw all this and thought, “My! This one has fallen so low as to possess the body of a dog. If even she thinks to pay him such esteem, then surely this monk is a great being. I should invite this monk and offer him food.” Reflecting in this way he approached Venerable Śāriputra, bowed down at Śāriputra’s feet, and said, “Lord Śāriputra, whatever food you need, please take it here.” Venerable Śāriputra assented by his silence.

Understanding that by his silence Venerable Śāriputra had given his assent, the householder then prepared a seat for Venerable Śāriputra and said, “Venerable Śāriputra, please sit upon the seat that I have prepared,” whereupon Venerable Śāriputra sat on the seat prepared for him.

Once the householder knew that Venerable Śāriputra was comfortably seated, by his own hand he contented him with many good, wholesome foods, proffering all that he wished. After he had contented him with many different kinds of good, wholesome foods by his own hand, and had proffered all that he wished, once he knew that Venerable Śāriputra had finished eating and that his bowl had been taken away and his hands washed, he sat before him to listen to the Dharma.

Venerable Śāriputra directly apprehended the thoughts, habitual tendencies, temperament, and nature of the householder and his retinue, and taught them the Dharma accordingly.

When they heard it, the householder and his retinue destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection,