Karmashataka 1.9

1.9

སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་དགེ་སློང་མ་མང་པོ་ཞིག་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ན། དེ་དག་ན་རེ་བདག་ཅག་གི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་བཏང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་པའི་མོད་ལ་དགེ་སློང་མ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཁྲོས་ནས་དགེ་སློང་མ་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ། ང་ནི་ཁྱི་མོ་དང་འདྲ་བ་ཁྱེད་དགང་བ་དང་གསོ་བ་འབའ་ཞིག་བྱེད་ན་ཁྱེད་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་བདག་གི་དོན་བྱེད་དུ་ཡང་མི་བཏུབ་བམ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། ཉོན་མོངས་མ་འདི་ནི་དམས་ཤིང་ཉམས་པར་གྱུར་ཏེ། འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྙེད་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། འདིའི་ར་མདའ་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་སྟེ་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ངེད་སུ་ཡིན་པ་དང་། ཁྱོད་བདག་སུ་ཡིན་པ་ཤེས་སམ་དེས་སྨྲས་པ། ངས་ཤེས་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ་ང་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཆེ་ཞེའུ་བུ་ཅག་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་འདྲ་མོད་ཀྱི། ཁྱོད་ནི་བཅིང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ལ་ངེད་ནི་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡིན་གྱིས་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་སོ་ཞེས་བཤགས་པར་གྱིས་ཤིག །ཁྱོད་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྙེད་ཏ་རེ། དེ་སྐད་ཐོས་པའི་མོད་ལ་དགེ་སློང་མ་དེ་འགྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། འགྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས། ལྷག་པར་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་གཉི་གའི་དགེ་འདུན་གྱི་ཞལ་ཏ་བྱས་ཏེ་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས། འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་བདག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། ཆོས་བཞིན་དུ་ཞལ་ཏ་བྱས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ནི་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་ཅི་ནས་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་། གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །

asked for help from a group of nuns who were on the paths of learning and no more to learn. They replied, ‘We cannot abandon our virtuous works to accomplish your task.’

“When she heard this she bristled with fury. Seething, the nun shouted at them, ‘You’re like dogs! All I do is look after you and fill your stomachs—can you not help me for even a moment?’

“Thereupon the nuns thought, ‘It’s not right for this emotionally afflicted person, so abased, to circle in saṃsāra and meet with great suffering.’ Reflecting in this way, they thought, ‘We have to help her,’ and asked, ‘Do you know who we are? And do you know who you yourself are?’

“ ‘I know,’ she replied, ‘that you have gone forth, as have I.’

“The nuns responded, ‘Though as your elder sisters we have gone forth as you have, you are an ordinary person, bound by every fetter, whereas we have accomplished our task. So acknowledge your mistake as such. Otherwise you are certain to roam in saṃsāra and meet with great suffering.’

“Hearing their words, the nun was flooded with regret, and with renewed vigor she offered her respectful service to the twofold saṅgha and practiced pure conduct all her life.

“At the time of her death, she prayed, ‘Oh, but by the root of virtue of my having gone forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa, my lifetime of practicing pure conduct, and the service I rendered in accord with the Dharma, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I be well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.