Karmashataka 10.22

10.22

ཤེས་ན་དེ་ལྟར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ལྷགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་གིས་འཁོར་རྣམས་ལ་བཟླུགས་ལགས་ན། བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་དགེ་སློང་དག་ཚུར་ཤོག །ཚངས་པར་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཚིག་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པའི་མོད་ལ་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་ནི་བྲེགས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པ་ཙམ་དུ་གྱུར། སྤྱོད་ལམ་ནི་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར། ལག་ན་ནི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆུ་སྣོད་ཐོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཚུར་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པས། །དེ་དག་མགོ་བྲེགས་ལུས་ལ་སྣམ་སྦྱར་གྱོན། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་དགོངས་པས་གོས་བགོས་ནས། །མོད་ལ་དབང་པོ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གནས། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་རི་བོ་དང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་གདམས་ངག་བྱིན་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་ལྷག་མ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོ་ལ་གཏད་དོ། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་གཏད་དོ། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ལ་གཏད་དེ། ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་རྣམས་ལ་གདམས་ངག་སྟོན་ཅིག །འདི་རྣམས་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུང་ཡང་ཕོག་ཤིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཇི་སྐད་སྩལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀ་པི་ན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དེ་དག་ཁྲིད་དེ་ཆུ་

certain the time is right, then may it be so.”

So Kaineya went to see the Blessed One along with his five hundred devotees, and when he arrived he touched his head to the feet of the Blessed One, and told him, “Lord, I have consulted my devotees, and if permitted, Lord, we wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete our novitiates, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, we too wish to practice the holy life.”

“Come, join me, monks!” replied the Blessed One. “Practice the holy life.”

As soon as the Blessed One had finished speaking there they stood, alms bowl and water pitcher in hand, with but a week’s worth of hair and beard, and with the deportment of a monk who had been ordained for one hundred years. As it is stated,

Garbed in robes, with shaven heads,
And senses stilled by Buddha’s will—
From the very moment the One Thus Gone
Spoke to them, saying, “Come, join me.”

The Blessed One taught Śaila and Kaineya, and they cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. He entrusted five hundred of their monks to Venerable Brāhmaṇa Mahā­kapina, two hundred and fifty to Venerable Śāriputra, and two hundred and fifty to Venerable Maudgalyāyana, and told them, “Give them your spiritual advice, and then instruct them to keep it in mind.”

“Yes, Blessed One,” they agreed. “We will do just as you have instructed.”

Venerable Śāriputra, Venerable Maudgalyāyana, and Venerable Brāhmaṇa Mahā­kapina brought the monks to the banks of the Hiraṇyavatī River,