Karmashataka 10.26

10.26

སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་ཁྱིམ་བདག་མཛའ་ཞིང་བཤེས་ལ་གཅུགས་པ་གཉིས་ཤིག་འཁོད་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱིམ་གྱི་འཁོར་བཏང་སྟེ་གཉི་ག་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་བསླབས་ཏེ། དེ་གཉི་ག་རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་གཉི་ག་གོས་དང་ཟས་དང་མལ་ཆ་དང་སྟན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་གཉི་གས་ཀྱང་སློབ་མ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་བསྡུས་ནས་གཉི་ག་ཡང་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ལ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིས་པ། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་བཏབ་ཅེས་བྱས་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་རྒྱས་པར་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་ཁྱེད་གཉིས་ལས་བརྟེན་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་

“in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years and the tathāgata, the arhat, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, there lived two householders in Vārāṇasī who were very close friends.

“One day they found faith in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa, gave up household affairs, and went forth. After they went forth, they studied the Tripiṭaka and became proponents of the Dharma with all the eloquence of their wisdom and freedom. They acquired provisions of clothing, food, bedding, a seat, and medicines for the sick. Each of them gathered five hundred students and became a master teacher with his own retinue.

“They both practiced pure conduct all their lives, and at the time of their deaths, they prayed, ‘May we please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“Their students asked them, ‘What kind of prayers are you making?’ They both answered in detail, and then the devotees also prayed, ‘May we too, entrusting ourselves to the two of you, please and not displease the Blessed Buddha. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’