Karmashataka 10.4

10.4

ལ་དགའ་བ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཡིན་ན། འདིས་ངའི་ཚེ་རབས་བགྲངས་པར་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་སྦྱིན་པའི་བར་ཆད་བྱས་པས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ད་ལྟར་དབུལ་མོར་གྱུར་ལ་རྒས་ནས་གདོད་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །བཙུན་པ་དགེ་སློང་མ་ཀ་ཙང་ཀ་ལས། ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ད་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ལ། འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །བཙུན་པ་འདིས་གང་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་ལགས། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། གང་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་མཁན་མོ་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་མདོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། དེས་དེར་འདིས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ཀྱིས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་

and love to give,” the Blessed One explained, “and for a certain number of my lives she obstructed my renunciation and charity. That act ripened into her now being poor, and going forth only in her old age.”

“Lord, what action did the nun Kacaṅkalā take that ripened into the Blessed One declaring her the foremost among those who interpret the sūtras, and that she pleased and did not displease the Blessed One, went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?”

“It came about by the power of her prayers,” replied the Blessed One.

“Lord, where did she make these prayers?”

“Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years and the tathāgata, the arhat, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, she went forth in his teaching, and the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa commended her preceptor as foremost among those who interpret the sūtras.

“She practiced pure conduct all her life, and at the time of her death she prayed, ‘While I may not have attained any great virtues, still I have gone forth in the teaching of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa and practiced pure conduct all my life. By this root of virtue, may I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.