Karmashataka 11.7

11.7

བདག་ལ་བུ་ཁྱེའུ་ཡང་མེད་བུ་མོ་ཡང་མེད་ལ། ཁྱོད་ལ་ཡང་བུ་ཁྱེའུ་ཡང་མེད་བུ་མོ་ཡང་མེད་ན་བདག་ཅག་གཉིས་གཉེན་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ། བྱིན་པས་སྨྲས་པ་གཉེན་དུ་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་གཉེན་དང་ད་དུང་མ་སྐྱེས་པའི་གཉེན་ནོ། །བདག་ཅག་གཉིས་ལ་བུ་ཁྱེའུ་ཡང་མེད་བུ་མོ་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི་ད་དུང་མ་སྐྱེས་པའི་གཉེན་བྱར་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་གི་བུ་ཁྱེའུ་བཙས་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་བུ་མོ་བཙས་ན་ནི་དེ་བདག་གི་བུ་ལ་བྱིན་ཅིག །དེ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ཁྱེའུ་བཙས་ལ་བདག་གི་བུ་མོ་བཙས་ན་ནི་བདག་གིས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་དེ་གཉིས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རི་དགས་འཛིན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་པར་གྱུར་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་བུ་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་མིང་ས་ག་ཞེས་བཏགས་སོ། །འདོད་པ་རྣམས་ནི་ཚ་ཆུ་དང་འདྲ་སྟེ་ཇི་ཙམ་དུ་བསྟེན་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཕྱིར་ཞིང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་དེའི་བུ་བདུན་བྱུང་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ་རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ནས་བསྐྱེད་བསྲིངས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བྱིན་པའི་ཆུང་མ་ལ་ཡང་བུ་ཆགས་པར་གྱུར་ནས་དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་བུ་མོ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ན། བུ་མོ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ངུ་བར་གྱུར་ནས་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ཐབས་ཅིས་ཀྱང་དགག་པར་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མཱི་ཁྱིམ་དེར་སོང་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཆོས་བཤད་པ་དང་བུ་མོ་དེ་ཡང་ཆོས་ཐོས་ནས་ཁ་རོག་སྟེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མཱིས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཆོས་བཤད་ནས་ཕྱིར་སོང་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་བུ་མོ་དེ་ངུ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཁྱིམ་བདག་དེས་འཕྲིགས་ཏེ་བསམས་པ། བུ་མོ་འདི་ནི་ཆོས་ཉན་པ་འདོད་པ་ཞིག་ཡིན་གོར་མ་ཆག་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེའི་བཙས་སྟོན་བྱས་ནས་བུ་མོ་འདིའི་མིང་ཇི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ་བུ་མོ་འདི་ཆོས་འདོད་ལ་བྱིན་པའི་བུ་མོ་ཡིན་པས་ན། བུ་མོ་འདིའི་མིང་ཆོས་བྱིན་མ་ཞེས་བྱ་བར་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བུ་མོ་ཆོས་བྱིན་མ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས།

“Well, if you don’t have a son or daughter, and neither do I, how will we ever be kin?” asked Mṛgāra.

“There are two ways to become related to someone,” said Dinna, “through children you’ve already borne, or through children not yet born to you. Even though neither one of us has children, we could become kin through the children we’ve yet to have. Say, for instance, I have a son and you have a daughter—then we betroth your daughter to my son. Or say you have a son and I have a daughter—then we betroth my daughter to your son.” They agreed to do just that and went their separate ways.

One day, Mṛgāra’s wife conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child, and they named him Viśākha.

Now desires are like salt water—the more you use to slake your thirst, the more you need. Altogether Mṛgāra and his wife had seven children, and at the elaborate feasts celebrating their births they named them according to their clan, and began to rear them.

Then one day Dinna’s wife also conceived, and after nine or ten months had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. But it was the child’s nature to weep constantly, and though her parents made every effort, they could not make her stop.

This went on until one day Mahā­prajāpatī Gautamī came to their house and taught the Dharma to the householders. When the child heard the Dharma, she quieted down. But when Mahā­prajāpatī Gautamī left, having completed her discourse on the Dharma, the child began to weep again. The householders realized that the child must have wanted to hear more Dharma. At the elaborate feast celebrating her birth they asked, “What name should we give this child?” And they named her, saying, “Since she is Dinna’s child and wishes for Dharma, her name will be Dharmadinnā.” They reared young Dharmadinnā on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids,