Karmashataka 11.9

11.9

གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་བྱིན་པས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བདེ་བར་བཞུགས་པར་རིག་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བཞེད་པ་བསྟབས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཤོས་གསོལ་ཟིན་ཏེ་གསང་སྡེར་ནི་གྱུ་ཕྱག་ནི་བཅབས་པར་རིག་ནས་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེས་བུ་མོ་ཆོས་བྱིན་མ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ལས་བཟློག་མ་ནུས་ནས་ཁྱིམ་བདག་རི་དགས་འཛིན་ལ་སྦྲན་ཏེ་ཁྱོད་ཉིད་འདིར་ཤོག་ལ་ཟློག་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རི་དགས་འཛིན་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལྷགས་ནས་ཁྱིམ་བདག་བྱིན་པའི་ཁྱིམ་ཕྱི་བསྐོར་ཏེ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་བྱིན་པ་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་དགའ་བར་མཛད་ནས། གདན་ལས་བཞེངས་ཏེ་གཤེགས་སོ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གཤེགས་ནས་དགེ་སློང་མའི་དགེ་འདུན་ཡང་དོང་ངོ་། །བུ་མོ་ཆོས་བྱིན་མ་ཡང་དེ་དག་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་སོང་ངོ་། །ཁྱེའུ་ས་ག་དང་རི་དགས་འཛིན་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པས་ཀྱང་བུ་མོ་ཆོས་བྱིན་མ་ཁྱིམ་དེ་ནས་བྱུང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཁྱེའུ་ས་གས་བུ་མོ་ཆོས་བྱིན་མ་བཟུང་ཞེས་བྱས་ན། དེ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ནས་འབར་བ་དང་ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་ཆར་འབབ་པ་དང་གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་མཐོང་ནས་ཁྱེའུ་ས་གས་བསམས་པ། འདིས་ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་ཐོབ་པ་ལས་ན་འདི་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདོད་པ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་མོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་མྱུར་དུ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་སྨྲས་པ། སྐལ་བ་ཆེན་མོ་མར་སྤྱོན་མར་སྤྱོན། བདག་ཅག་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ནམ་མཁའ་ལས་

he took his place on the seat prepared for him. Once the householder knew that the Buddha and the rest of the saṅgha of monks were comfortably seated, by his own hand he contented them with many good, wholesome foods, proffering all that they wished. After contenting them by his own hand with many different kinds of good, wholesome food, proffering all that they wished, once he knew that the Blessed One had finished eating and his bowl had been taken away and his hands washed, he sat before the Blessed One to listen to the Dharma.

Since he was unable himself to prevent young Dharmadinnā from fulfilling her wish go forth, he sent word to the householder Mṛgāra, asking him to please come and prevent it. As soon as he heard this, Mṛgāra came with his servants and surrounded the home of the householder Dinna. After the Blessed One had instructed, encouraged, inspired, and delighted the householder Dinna and the people of his house with a Dharma teaching, he rose from his seat and departed. After the Buddha and the saṅgha of monks had departed, the saṅgha of the nuns also departed, and young Dharmadinnā went with them.

When young Viśākha and Mṛgāra and his retinue spotted young Dharmadinnā leaving the house, they cried out, “Young Viśākha, grab the girl, Dharmadinnā!” At that moment she rose up into the sky and performed a miraculous display of fire and light, rain and lightning. As soon as young Viśākha saw this, he thought, “How could she possibly engage in sexual relations with me now that she has attained such great virtues?” Ordinary people are quickly brought to faith through miracles, so when Mṛgāra’s retinue saw all this, they threw themselves at Dharmadinnā’s feet, saying, “O great fortunate one, please, please come down! We’re mired in misdeeds! Please reach down and lift us up!”

She