Karmashataka 12.11

12.11

པ་དང་འབར་བ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚོལ་ཁྲོས་ཤ་ཐང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་དང་ལྟུང་བ་དང་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་། རྣམ་པར་འཇིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བགྱིད་དེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དག་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ལ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འཐོབ་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བདག་ཡི་དགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་མཆི་མཆི་བ་ལས། ཡི་དགས་ལུས་ཆེ་བ་ལ་རོ་སྨད་ནི་ཐ་མལ་པར་མཆིས་རྐེད་པ་ཡན་ཆད་ནི་ལུས་གཉིས་སུ་མཆིས་ཏེ། དེ་ཡང་འབར་ཞིང་རབ་ཏུ་འབར་ལ་ཀུན་དུ་འབར་ཏེ། ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་ལ་དེའི་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་གྱི་སེང་གེ་དང་སྟག་དང་གཟིག་དང་དྲེད་ལ་སོགས་པ་དེའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ནས་དེའི་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་པ་དང་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་དག་ཀྱང་ལྷགས་ནས། རལ་གྲི་རྣོན་པོ་དག་གིས་རོ་སྟོད་གཅོད་པར་བགྱིད་དེ། དེའི་རོ་སྟོད་གཅིག་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། ཅིག་ཤོས་བཅད་ན་ཡང་གཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་། ཚ་བ་དང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་ལ་སྐད་པོ་ཆེ་འཐོན་ཅིང་ཕན་ཚུན་འབྲོས་ཏེ། ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་དེ་དག་ཀྱང་དེའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་ཞིག་མཐོང་ལགས་ན། བཙུན་པ་ཡི་དགས་དེས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྟ་བུ་རྙེད་པར་གྱུར་ལགས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སྡིག་པ་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྡིག་པ་མང་དུ་བྱས་སོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་

being burned, being incinerated, being cooked, and so on; how animals suffer as they eat one another; how human beings suffer through striving, anger, and exhaustion; and how the gods suffer through dying, falling, disintegrating, and decaying. Because of this, the people who hear me are filled with sorrow, and from this sorrow they go on to achieve great things.

“Lord, as I was wandering among the anguished spirits, I saw an anguished spirit with an enormous body. The lower end looked very ordinary, but from the waist up it was like two separate bodies. He was on fire, burning all over, and covered in flames, and he lurched all about until, due to his past actions, lions, tigers, leopards, bears, and the like, all with fangs of iron, appeared and tore into his flesh over and over again and fed on him.

“Humans appeared there due to his past actions as well, and they took up sharp swords and hacked at his upper body. While they hacked away at one side of his upper body, the other side would regenerate, and when they hacked away at the other side, the first side would regenerate. This caused him dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony, and he let loose a great cry. As he tried to flee, the humans who appeared due to his past actions pursued him.

“Lord, what action did this anguished spirit take that ripened into his meeting with such suffering?”

“Maudgalyāyana,” the Blessed One explained, “that being committed nonvirtuous actions over and over again. He committed many nonvirtuous actions.

“Maudgalyāyana, in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years, and the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world,