Karmashataka 12.22

12.22

ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཚངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བླ་ན་མེད་

manifested the resultant state of once-return. Some manifested the resultant state of non-return. Some went forth and manifested arhatship. Some sowed the seeds to become universal monarchs, some to become great universal monarchs, some to become Indra, some to become Brahmā, some for the enlightenment of the listeners, some for the enlightenment of the solitary buddhas, and some for unexcelled, total, and complete enlightenment. Among the assembled, most found themselves drawn to the Buddha, intent on the Dharma, and favoring the Saṅgha.

Chunks of Meat

When the Blessed One was in Śrāvastī, it was Venerable Maudgalyāyana’s custom to wander from time to time among the hell beings, to wander among the anguished spirits, to wander among the animals, to wander among the humans, and to wander among the gods.

When he returned, he would relate to people how the hell beings suffer through being cut up, hacked apart, beaten, roasted, and so on. When he returned, he would also relate to people how the anguished spirits suffer through hunger, thirst, being burned, being incinerated, being cooked, and so on; how animals suffer as they eat one another; how human beings suffer through striving, anger, and exhaustion; and how the gods suffer through dying, falling, disintegrating, and decaying. Those who heard him were filled with sorrow, and from this sorrow they went on to achieve great things.

One day Venerable Mahā­maudgalyāyana prepared himself to wander among the anguished spirits, disappeared from Śrāvastī, and traveled to the seashore.