Karmashataka 13.19

13.19

དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་བྲམ་ཟེ་དེས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན་བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ། སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ། དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གཟིགས་ལགས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་མ་དད་པ་འདི་ཕས་དད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བཞག་སྟེ། འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་བགྱིས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་མ་དད་པ་ལས་ཕས་ཇི་ལྟར་དད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བཞག་པ་དང་འདི་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་

and taught him the Dharma accordingly. Hearing it, the brahmin’s son destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat.

Having seen the truths, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested of the Blessed One, “Lord, if permitted I wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.”

With the words “Come, join me, monk! Practice the holy life,” the Blessed One led him to go forth as a novice and conferred on him full ordination and instructed him. He cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. As an arhat, free from the attachments of the three realms, his mind regarded gold no differently than filth, and the palms of his hands as like space itself. He became cool like wet sandalwood. His insight crushed ignorance like an eggshell. He achieved the insights, superknowledges, and discriminations. He had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. He became an object of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods.

The monks inquired of the Blessed One, “Lord, tell us why this young brahmin who lacked faith was brought by his father to perfect faith, went forth, pleased the Blessed One, did not displease him, cast all away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, this young brahmin who lacked faith was brought by his father to perfect faith, went forth, and practiced pure conduct all his life. Listen well!