Karmashataka 13.3

13.3

སུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་རྒྱུ་བར་བགྱིད། ཡི་དགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། མིའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད། ལྷའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་བགྱིད་དེ། སླར་མཆིས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཅད་པ་དང་གཏུབ་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བགྱིད་ལགས་སོ། །སླར་མཆིས་ནས་ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱི་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དང་འབར་བ་དང་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། མི་རྣམས་ཀྱི་ཚོལ་ཁྲོས་ཤ་ཐང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་དང་ལྟུང་བ་དང་རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་མི་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བགྱིད་དེ་རྒྱུ་དེས་ན་དེ་དག་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཀྱང་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བདག་ཡི་དགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བར་ཆས་ནས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དུ་མཆིས་ན། བཙུན་པ་བདག་གིས་དེར་སེམས་ཅན་ཤའི་སྣག་བུ་འདྲ་བ་ལ་གཙང་ཁང་ཕྱུར་པོ་ཙམ་ཞིག་མཆིས་ཏེ་དེ་ས་ལ་མཆིས་ན་ནི། དེ་ལ་ཐོག་ཐག་ནས་སྲོག་ཆགས་ཁབ་ཀྱི་མཆུ་ཅན་ཤ་སྟག་འཚལ་ཞིང་མཆིས་ལ། སྲོག་ཆགས་དེ་དག་འཚལ་ཆེས་པས་དེ་གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ན་ཡང་། དེའི་ལུས་ཐམས་ཅད་ཞུགས་སུ་འབར་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་མི་བཟད་པ་དང་ཚ་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མྱོང་ཞིང་མཆིས་པ་ཞིག་མཐོང་ལགས་ན། བཙུན་པ་སེམས་ཅན་དེས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྟ་བུ་རྙེད་པར་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་སྡིག་པའི་ལས་མང་དུ་བྱས་སོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་

among the hell beings, to wander among the anguished spirits, to wander among the animals, to wander among the humans, and to wander among the gods.

“When I return I relate to people how the hell beings suffer through being cut up, hacked apart, beaten, roasted, and so on. When I return I also relate to people how the anguished spirits suffer through hunger, thirst, being burned, being incinerated, being cooked, and so on; how animals suffer as they eat one another; how human beings suffer through striving, anger, and exhaustion; and how the gods suffer through dying, falling, disintegrating, and decaying. Because of this, the people who hear me are filled with sorrow, and from this sorrow they go on to achieve great things.

“Lord, after preparing to wander among the anguished spirits, I disappeared from Śrāvastī and traveled to the seashore, Lord, where I saw one whose flesh was nothing but chunks of meat piled as high as a shrine hall. When he sat on the ground, needle-beaked creatures stood and jabbed him from all sides, intent on eating him. But when he rose up toward the sky, his entire body burst into flames. This caused him dreadful suffering and extreme, excruciating, unbearable agony.

“Lord, what action did this anguished spirit take that ripened into his meeting with such suffering?”

“Maudgalyāyana,” the Blessed One explained, “that being committed nonvirtuous actions over and over again. He committed many nonvirtuous actions.

“Maudgalyāyana, in times gone by, after going forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa,