Karmashataka 13.7

13.7

ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གཟིགས་ལགས། མི་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ཡང་སུས་ཀྱང་བུ་ལ་བྱམས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བུ་དང་ཕྲད་དོ་ཞེས་མཆི་ཞིང་བརྒྱུགས་ཏེ་མགུལ་ནས་འཇུ་བ་མ་བགྱིས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བྲམ་ཟེ་འདི་ནི་ང་འདས་མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ཕར་གྱུར་པས་ན། སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་དེ་ཁོ་ནས་འདི་ང་ལ་བུ་ལ་བྱམས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བུ་དང་ཕྲད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་ངའི་མགུལ་ནས་འཇུས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འདས་མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ཡབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལགས་ན། ཅིའི་སླད་དུ་ད་ལྟར་ཡང་ཡབ་ཏུ་མ་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སྲེད་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་སྲེད་པ་ཡིན་ན། ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་འདིས་ངའི་སྦྱིན་པའི་བར་ཆད་བྱས་ནས་དེར་ངས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཕྱིན་ཅད་འདི་ངའི་ཕར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཟས་གཙང་གིས་ཀྱང་ཀྱེ་མ་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡབ་ཏུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ཟས་གཙང་གིས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པ་ལ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེ་ཚོང་དཔོན་ཞིག་གིས་བཤོས་གསོལ་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཅིག །སྐྱེས་བུ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་བདག་གི་བུར་གྱུར་ནས་བདག་གིས་དེ་ཁོ་ན་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས། དེས་དེར་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ།

“Lord, tell us why thousands of men have seen the Blessed One, but no one has ever said with love, ‘I have met my son!’ and then run to put his arms around the Blessed One like that.”

“For five hundred lives this brahmin was my father,” the Blessed One explained. “It is because of these habitual tendencies alone that he said with love, ‘I have met my son!’ and put his arms around me.”

The monks further inquired, “Lord, if he was the Blessed One’s father for five hundred lifetimes, why is he not your father now?”

The Blessed One replied, “Because bodhisattvas want so deeply to renounce and to perform acts of charity, and in all my lives he obstructed my renunciation and charity, I prayed, ‘May he not become my father again.’ Furthermore, Śuddhodana also prayed, ‘Oh, may I become the father of the Buddha.’ ”

The monks then asked him, “Lord, where did Śuddhodana make these prayers?”

“Monks,” the Blessed One replied, “in times past, in the ninety-first eon, when the totally and completely awakened Buddha Vipaśyin was in the world, a certain trader offered a meal and prayed, ‘By this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May my child be one as precious as this. May I please him and not displease him.’ ”

The monks asked the Blessed Buddha,