Karmashataka 13.9

13.9

དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དེས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་ཤུགས་མཉམ་པ་དང་མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ་ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།ཞིང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བྲམ་ཟེ་དབུལ་པོ་ཞིང་ལས་ཀྱིས་འཚོ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་དེའི་ཞིང་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་འདུག་ལ། བྲམ་ཟེ་དེ་ཡང་སྒྲུབ་ཕོད་པ་ཞིག་སྟེ་དེ་ནང་པར་སྔར་ཐོང་གཤོལ་ཐོགས་ནས་ཞིང་གི་སྟེང་དུ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཆུང་མ་བྲམ་ཟེ་མོ་དེ་ཡང་བྲམ་ཟེ་དེའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་རྣམས་ཁྱེར་ཏེ། ཞིང་གི་སྟེང་དུ་སོང་ནས་དེ་གཉི་ག་ཟན་ཟོས་ཏེ་བྲམ་ཟེ་མོ་ནི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ངོ་། །བྲམ་ཟེ་དེ་ནི་ཞིང་དེ་ཉིད་ན་ཞིང་ལས་བྱེད་ཅིང་འདུག་པ་ལས། དེ་ཕྱེམ་རེད་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་བ་ན་བྲམ་ཟེ་དང་བྲམ་ཟེ་མོ་དེ་གཉིས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་རྣམས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཕྱི་ནང་དུ་གཤེགས་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་གཉིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་གཉིས་དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ་བདག་ཅག་གཉིས་ད་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་བསོད་ནམས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་ཡང་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ལས་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ན་ནི། བདག་ཅག་གཉིས་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ཀྱང་། དབུལ་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་བདག་ཅག་གཉིས་ནོར་གང་གིས་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ནོར་དེ་ལྟ་བུ་བདག་ཅག་གཉིས་ལ་ཅི་ཡང་ཡོད་དམ། ཆུང་མས་སྨྲས་པ།

Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that he has pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

The Farmer

When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived a certain poor brahmin who made his living by farming. The brahmin, being hardworking, took up his plow early one morning and went out into the field. His wife, a brahmanī, likewise went out into the field, carrying the brahmin’s food and drink. When they had both eaten their food, the brahmanī returned home, while the brahmin stayed at work in the field.

The brahmin’s field was not far from the garden of Prince Jeta, and on the way home that afternoon the brahmin and the brahmanī saw the Blessed One and his great disciples one after another emerging from Śrāvastī. They felt a surge of joy toward the Blessed One and his disciples, and in their joy the two of them said to one another, “Whatever sufferings we have now are all on account of not making merit in times past. If we don’t act virtuously now either, when we die from here and transmigrate, still we will only ever be poor.”

“Sweet one,” the brahmin asked, “do we have anything of great value, like the rich use to give gifts and make merit?”