Karmashataka 14.12

14.12

པ་དེ་ཕྱིར་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཐ་ན་སྡོང་དུམ་མེ་རེག་མ་ལ་ཡང་བདག་ཅག་གིས་སེམས་སྡང་བར་མི་བྱ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་དགེ་སློང་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དེའི་སྐབས་སུ་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཀྱིས་བསམས་པ། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་བརྟག་པར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ་འོད་མའི་ཚལ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པད་མ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོར་སོང་སྟེ་དེ་གཉིས་དེར་ཕྱིན་ནས་བལྟས་ན་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་དེ་ལྟ་བུར་འདུག་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དེ་གཉིས་ལ་ལྷག་པར་སྙིང་ན་བར་གྱུར་ཏེ། བདག་འདིར་སྐྱེས་ན་ཡང་སྡིག་པ་ལ་དགའ་བ་སྡིག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་མ་བཏང་ངོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་སེམས་འཁྲུགས་མ་ཐག་ཏུ་དེའི་ལྕེ་ལ་རྨོན་པ་དོར་སྟོང་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསམས་པ། ཀྱི་ཧུད་མི་བླུན་པོ་འདི་ནི་གསོར་མེད་དོ་སྙམ་ནས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་པད་མ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ་འོད་མའི་ཚལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་གཉིས་དེར་ཕྱིན་ནས་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ན་དེའི་གནོད་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་དག་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་རྣམས་ཤས་ཆེར་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་དག་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་སེམས་ཀྱིས་རིག་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་འཁོར་དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་དྲོ་བར་གྱུར་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རྩེ་མོ་དང་བདེན་པ་དང་འཐུན་པའི་བཟོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་དང་མཐོང་བའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཁ་ཅིག་

Therefore, monks, you should train yourselves in this: ‘One should not feel hostile toward so much as a burnt log, let alone a conscious being.’ ”

After he had said this, Śāriputra and Maudgalyāyana thought, “We should check on the monk Kokālika.” They disappeared from Bamboo Grove and traveled to the Great Lotus Hell. Upon their arrival they looked around and saw there was one who looked like the monk Kokālika. After they saw him, they approached with their compassionate minds completely focused on him.

Kokālika saw Śāriputra and Maudgalyāyana from a distance, and when he saw them, he felt particular hostility toward them both. “Even when I am born here I am still not free of these two who revel in sin and are sinful.” No sooner did his mind begin to rage than a hundred thousand yokes of oxen appeared on his tongue. The two of them thought, “Alas, there is no curing this deluded man.” They disappeared from the Great Lotus Hell and traveled back to Bamboo Grove, and when they arrived there, in order that their fellow practitioners of the holy life might become disillusioned with saṃsāra, they explained in detail the harms he had undergone.

As soon as they heard this, the people gathered there welled up with grief. The two of them understood the grief they felt and taught them the Dharma accordingly, and among the assembled some generated heat right where they sat. Some generated the peak, or generated the patience in accord with the truths, or generated the highest worldly dharma, or generated the attainment of seeing. Some manifested the resultant state of stream entry. Some manifested the resultant state of once-return. Some