Karmashataka 14.14

14.14

ཀྱིས་མ་ལ་བདག་གིས་གྲོང་འདབ་ཏུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། གནས་དེ་ཉིད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས་འདུག་སྟེ། དེ་དེ་ན་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་རྒས་ནས་གནས་དེ་དག་ཏུ་འགྲོ་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ནི་དེར་འགྲོ་ཞིང་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་དེད་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་ཐད་དུ་འགྲོ་སྟེ། དེ་གཉིས་དེར་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་མདུན་ན་འདོན་དེའི་སེམས་སྐྱེས་པ། སྔོན་བདག་ཡུལ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ན། ད་ནི་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་གང་ཡིན་པ་དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་འཕོས་ན། ད་ཡང་འདི་གཉིས་མེད་ན་ནི་ཕྱིར་ཡང་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་བར་འགྱུར་གྱིས་བདག་གིས་འདི་གཉིས་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁ་ཕྱར་བཏང་བ་དང་། དེ་གཉིས་བསྙེན་བཀུར་མེད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པས་གུད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། མདུན་ན་འདོན་དེས་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ། འདི་གཉིས་ནི་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི། འདི་གཉིས་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་དེ་དྲང་སྲོང་དེས་མཐོང་ནས་མདུན་ན་འདོན་དེ་བཀག་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་མ་བྱེད་ཅིག །ཁྱོད་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་དྲང་སྲོང་དེས་དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཀག་ཀྱང་བཟློག་པར་མ་ནུས་ནས་དེས་དེ་གཉིས་ལ་སེམས་སྡང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲང་སྲོང་རྒན་པོར་གྱུར་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་

I will settle near the city!’ So, he fashioned a hut of branches nearby, and there he stayed, held in high esteem, revered, honored, and venerated. Yet in time, as the sage got older, he was unable to go to the city anymore. When that time came, the two young brahmins would go there in his stead, and they were held in high esteem, revered, honored, venerated, and admired by the local royalty, the high officials, the wealthy, the householders, those in the king’s retinue, the merchants, and the sea captains.

“This went on until one day Mahā­sena’s brahmin magistrate thought, ‘Before, I was held in high esteem throughout the land, revered, honored, venerated, and admired, and now all that profit and acclaim has been handed over to these two young brahmins instead. When they’re no longer here, all my profit and acclaim will be restored. I will spread malicious rumors about them both, and then, when those two suspect that they will no longer be served, they will take themselves elsewhere.’

“So the magistrate spread rumors, saying, ‘Those two are indulging their desires. They’re not celibate.’ When the sage heard¹⁰⁵ the slanderous deprecations being made about these two, he challenged the magistrate, saying, ‘Brahmin, you should not be so hateful toward these two young brahmins, for harm will befall you for a long time, and you will not benefit, but suffer.’ Though he tried again and again, the sage could neither stop nor sway him. Hateful toward them both, he fell among the hell beings.

“O monks, what do you think? I am the one who was that sage then, and lived the life of a bodhisattva.