Karmashataka 14.18

14.18

ནི་རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟིའི་གཅུགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འདི་ན་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། སྔོན་གྱི་དགོན་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་གནས་བཅའ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ཁྲིད་དེ། སྔོན་གྱི་དགོན་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་སོང་སྟེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་སོང་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཞི་དེས་ན་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེར་དེ་གཉིས་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་བཏབ་པ་གང་ཡིན་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། ལོ་དུ་མ་ལོ་འབུམ་ཕྲག་དུ་མར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་བཙོས་སོ། །དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ཀྱང་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ན། ད་ལྟར་སྲིད་པ་ཐ་མ་དང་གནས་ཐ་མར་གྱུར་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ཡང་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་མང་པོའི་ནང་དུ་མི་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་གསོག་དང་བརྫུན་གྱི་ཚིག་གིས་སྐུར་པ་བཏབ་བོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པད་མ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོར་སྐྱེས་ལ་དེར་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་དེའི་ལྕེ་ལ་རྨོན་པ་དོར་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་བར་གྱུར་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་གློ་གཡས་གཡོན་ནས་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱི་དང་སེང་གེ་དང་སྟག་དང་གཟིག་དང་དྲེད་ལ་སོགས་པས་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་སྟེང་ནས་ཀྱང་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་གྱི་བྱ་རྒོད་དང་བྱ་རོག་དང་ཆུན་ལག་རྣམས་ཀྱིས་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟ་བར་བགྱིད་ལགས། དེ་བཞིན་དུ་གློ་གཡས་གཡོན་ནས་ལྕགས་ཀྱི་ཤིང་ཤལ་མ་ལིའི་ཚལ་གྲུབ་པར་གྱུར་ལ། གལ་ཏེ་དེ་ན་ཚ་མི་བཟོད་དེ་གློ་བསྒྱུར་ན་ཡང་སྟེང་ནས་ལྕགས་ཀྱི་མདུང་ཐུང་དང་མདའ་བོ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་

due to my profit and acclaim, so I will leave this all behind and return to my former hermitage!’ So he led the five hundred young brahmins back to their former hermitage, and there they stayed. After the sage left, the ascetics’ profit and acclaim was restored, and they were filled with glee.

“O monks, what do you think? The two ascetics with their retinue then are none other than Śāriputra and Maudgalyāyana. The actions of commandeering his profit and acclaim and casting aspersions on the sage ripened into their births as hell beings for hundreds upon hundreds of thousands of years. At that time, after they died and transmigrated, wherever they took rebirth, aspersions were cast on them. Now they have come to their final existence and rebirth, but until they attain arhatship, the monk Kokālika will cast untrue, malicious, worthless, spurious, and unfounded aspersions on them.”

“Lord,” the monks inquired, “what action did the monk Kokālika take that ripened into his taking birth as a hell being in the Great Lotus Hell; that after he was born there, there were five hundred yokes of oxen on his tongue; that on his right and his left were iron-fanged dogs, lions, tigers, leopards, hyenas, and so on, that tore into his flesh over and over again and fed on him; that from above came iron-beaked vultures, crows, and ospreys that tore into his flesh over and over again and fed on him; that from his right and his left, a forest of iron śālmali trees sprung up; and that when he couldn’t bear the heat anymore and turned the other way, from above iron daggers and great arrows and single-tipped vajras and