Karmashataka 14.7

14.7

གི་འཁོར་ཁྲིད་དེ་སོང་མོད་ཀྱི། བདག་གིས་ཀྱང་རང་གི་འཁོར་ཡལ་བར་གཏང་དུ་མི་རུང་གིས། བདག་སོང་ལ་རང་གི་འཁོར་རྣམས་བཀུག་སྟེ་ཕྱིར་འོང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། ཤམ་ཐབས་བགོས་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས། དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་གར་དོང་བའི་ལམ་དེ་ཉིད་དུ་ཆས་ནས་དེ་མཐར་གྱིས་ཕུག་དེ་ཁོ་ནའི་སྒོར་ཕྱིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀས་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཕུག་སྒོ་དེ་ཉིད་ན་འཁོད་པ་མཐོང་ནས་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ། རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཀུན་དགའ་བའི་གཏམ་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་མ་ཧེ་རྫི་མོ་དེས་ཐོས་ནས་ཕུག་དེ་ནས་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་ལ་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ཁུ་ཕྲིག་ཟོས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་མཚན་བརྟགས་ལ་མཁས་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་བལྟས་ན་མ་ཧེ་རྫི་མོ་དེ་ལ་མི་གཉིས་ཀྱིས་ཉལ་པོ་བྱས་པར་རིག་གོ། །དེ་ནས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་སྡིག་པའི་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་སྐྱེས་ཏེ། འདི་གཉིས་ནི་སྡིག་པ་ལ་དགའ་བ་སྡིག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་རྩུབ་ཅིང་བརླང་བས་ཞེ་བཅད་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་སོང་སྟེ་འོད་མའི་ཚལ་དུ་ཞུགས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བཞག་སྟེ། དགེ་སློང་མཐོང་ངོ་ཅོག་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱར་ཀ་བཏང་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་སྡིག་པ་ལ་དགའ་བ་སྡིག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་དག་གིས་ཐོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ཁྱོད་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་དེས་པ་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག །ཁྱོད་ཡུན་རིང་པོར་གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏ་རེ། དེས་གསོལ་པ། བདག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དད་ཅིང་གློ་བ་ཆེས་ཀྱིས་ཀྱང་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་གཉིས་ནི་སྡིག་པ་ལ་དགའ་བ་སྡིག་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀོ་ཀ་ལི་ཀ །ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ཁྱོད་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་

may have gone and taken all my disciples, but I can’t let them get away so easily. I will go there, muster my disciples, and return.” So he donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, set out on by the path that the monks Śāriputra and Maudgalyāyana had traveled, until he eventually arrived at the mouth of that very same cave. When he saw the monks Śāriputra and Maudgalyāyana sitting just inside the mouth of the cave, he went to them, touched his head to their feet, made pleasant conversation, and took a seat at one side. The buffalo herder woman heard their conversation, emerged from inside the cave, and departed.

Now Kokālika suspected¹⁰¹ there was semen on her, for those gone forth are discerning and can recognize signs. When he looked, he knew that the buffalo herder woman had slept with two men. So when he saw her, the sinful thought occurred to him, “These two revel in sin! They are sinful!” He cursed them with crude, abusive language and left for Rājagṛha. When he came to Bamboo Grove, he left behind his alms bowl and Dharma robes. Unduly belittling them to every monk he saw, he exclaimed, “Those two revel in sin! They are sinful!”

When the monks heard about the situation, they informed the Blessed One, and the Blessed One warned the monk Kokālika, “Kokālika, Kokālika, may your mind be filled with joy toward these two gentle, considerate, celibate monks Śāriputra and Maudgalyāyana, or else for a long time harm will befall you, and you will not benefit, but suffer.”

“I have faith and trust in the Blessed One,” he replied, “but the monks Śāriputra and Maudgalyāyana revel in sin. Their minds are full of sin.”

The Blessed One warned the monk Kokālika a second and then a third time in the same way, saying, “Kokālika, Kokālika, may your mind be filled with joy toward these two gentle, considerate, celibate monks, Śāriputra and