Karmashataka 16.2

16.2

གཙོ་བོ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས། དེ་རི་དེ་ལས་བབས་ཏེ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཡལ་ག་དག་ཁྱེར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་གདུང་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཡལ་ག་འཛིན་ཅིང་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ངོ་། །དེ་ནས་གྲོང་གཞན་དུ་གཤེགས་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱལ་ཏེ། ཕྱིར་ལོག་ནས་དེ་ཕྱིར་ལྡོག་ཅིང་འོང་བ་ན། རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེས་བསད་དེ་དེ་ཤི་འཕོས་ནས་དུས་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ཏེ། ལྷའི་བུའམ་ལྷའི་བུ་མོ་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ནས་ཤི་འཕོས་གང་དུ་སྐྱེས་ལས་གང་གིས་སྐྱེས་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དུད་འགྲོ་ལས་ཤི་འཕོས་པ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་ཡུལ་བཟང་པོར་སྐྱེས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་པར་དེས་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ཞག་ལོན་ནས་གཟོད་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ནི་བདག་གི་ཆ་མ་ཡིན་གྱིས། བདག་ཞག་མ་ལོན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དག་ཅིང་འགུལ་པ་ཐོགས་པ་ལུས་དོ་ཤལ་དང་སེ་མོ་དོས་བརྒྱན་པ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའི་ཅོད་པན་ཅན། ལུས་གུར་གུམ་དང་ཏ་མ་ལའི་ལོ་མ་དང་སྤྲྀ་ཀ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་པ་དེས། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་ལྷའི་མེ་ཏོག་ཨུད་པ་ལ་དང་པད་མ་དང་ཀུ་མུ་ད་དང་པད་མ་དཀར་པོ་དང་མན་དཱ་ར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུ་བ་བཀང་སྟེ། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཐམས་ཅད་འོད་ཆེན་པོས་སྣང་བར་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ཏེ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཐོས་ནས་སྔོན་གླང་པོ་ཆེར་གྱུར་པའི་ལྷའི་

than a feeling of joy toward the Blessed One surged within him and he descended the mountain. Bearing banyan branches, he went to the Blessed One, and, after bowing to the Blessed One and circumambulating him, he held the banyan branches aloft so that the bright sun would not torment his body, and followed him. He escorted him until they came to the next village, and on his way back a lion, the king of beasts, killed him. After he died he transmigrated and took rebirth among the gods.

Now when young gods and goddesses are born they possess three different types of innate knowledge. They know, (1) whence they have died and transmigrated, (2) where they have been born, and (3) why they have taken birth there.

The young god who formerly was the elephant saw that when he died from his life as an animal, filled with joy at the thought of the Blessed One, he transmigrated and took rebirth in a higher state as a god in the Heaven of the Thirty-Three. Then he thought, “It’s been a whole day since I approached the Blessed One and offered him my respect. This isn’t proper of me. Not a day should pass without my seeing the Blessed One.”

So the young god who formerly was the elephant decorated himself with earrings, garlands, and strings of precious stones, put on a crown decorated with various types of precious jewels, and perfumed his body with saffron, tamala, spṛka, and other herbs. That night he filled the front of his long shirt with divine blue lotus, lotus, white water lily, white lotus, and mandārava flowers. Then, appearing amid a great light in the garden of Prince Jeta, he approached the Blessed One, scattered the divine blue lotus, lotus, white water lily, white lotus, and mandārava flowers over the Blessed One, and sat before him to listen to the Dharma.

The Blessed One directly apprehended the thoughts, habitual tendencies, temperament,¹¹⁶ and nature of the young god who formerly was the elephant, and taught him the Dharma in such a way that he realized the noble truths of noble beings. Hearing it, the young god who formerly was the elephant