Karmashataka 16.21

16.21

འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ།། །།དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མུ་གེ་བྱུང་ནས་ཕོངས་ཤིང་གནས་པར་གྱུར་ཏེ་སློང་མོ་བས་ཀྱང་ཁ་ཟས་མི་རྙེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཕ་མས་ཀྱང་རང་གི་བུ་སྨད་ལ་ཡང་ཁ་ཟས་ལེགས་པར་སྦྱིན་པ་དང་ལེགས་པར་བྱ་བར་མི་སེམས་ན་སློང་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ང་ནི་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པར་འདོད་ཀྱིས་བཅོ་ལྔའི་གསོ་སྦྱོང་གི་དུས་དེ་ཉི་ཚེ་དང་ཞལ་ཟས་སྐྱེལ་བ་མ་གཏོགས་པར་དགེ་སློང་སུ་ཡང་ཕྲད་དུ་མ་འོང་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ནང་ཁྲིམས་བཅས་ཏེ། བཅོ་ལྔའི་གསོ་སྦྱོང་གི་དུས་དེ་ཉི་ཚེ་དང་ཞལ་ཟས་སྐྱེལ་བ་མ་གཏོགས་པར་དགེ་སློང་སུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་མ་འགྲོ་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་བསམས་པ། ད་ནི་བདག་གིས་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་འཐུན་པའི་དབྱེན་བྱ་བ་དང་། འཁོར་ལོའི་དབྱེན་བྱ་བ་དེའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་རྣམས་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ལ་གཟིགས། གང་གི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟང་དགོས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་གནས་ཤིང་འདུག་གིས་དགེ་སློང་དག་ཚུར་ཤེག་བདག་གི་ཐད་དུ་འཁོད་ཅིག་དང་བདག་གིས་ཁྱེད་རྣམས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟང་ངོ་། །དེ་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གྱིས་དེའི་ཚིག་མཉན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་ལྟ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཐད་དུ་སོང་ནས་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་དགེ་སློང་དེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་སྨྲས་པ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་དགོན་པར་གནས་ན་ནི་བདག་ཅག་གྲོང་འདབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་དགོན་པར་གནས་པ་ལ་ནི་ཉེས་དམིགས་

he has pleased me, and not displeased me.”

The Schism in the Saṅgha

When the Blessed One was in Rājagṛha, there was a famine of such severity and duration that beggars did not receive any food. After all, if parents could not hope to provide even their own children with food, what need is there to speak of beggars.

The Blessed One addressed the monks, saying, “Monks, I would very much like to spend three months in meditative seclusion. During that period let no monk approach the Blessed One except on the fifteenth day for the poṣadha purification ceremony or to bring food.” Having spoken thus, the Blessed One spent three months in secluded meditation, and the monks agreed among themselves that none of them would go to see the Blessed One except on the fifteenth day for the poṣadha purification ceremony or to bring food.

At this Devadatta¹²¹ thought, “The time has come for me to cause a schism in the saṅgha of the ascetic Gautama’s disciples—to cause a schism in his circle.” So he said to the monks, “Lords, behold how the ascetic Gautama treats his disciples! Just when he ought to provide for all the monks’ needs, he remains in secluded meditation. Come, monks! Stay with me and I shall provide for all your needs.”

Some five hundred monks heeded his words and decided to disregard the Blessed One. They went to meet with Devadatta, who gathered those monks around him and declared the following:

“Since the ascetic Gautama stays in a remote hermitage, we will stay in the village. Why? Because, monks, there are many disadvantages to staying in a remote hermitage.