Karmashataka 16.23

16.23

ཀྱི་གཞི་འདི་ལྔ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་གནས་པར་བགྱིའོ་འདི་ནི་གསོལ་བའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ལྷས་བྱིན་གྱིས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཁྲིད་དེ་ཁྱིམ་བྱ་བའི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ཞེས་བྱ་བར་སོང་ནས་སློབ་མའི་མཆོག་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་དང་ཁན་ད་དྲབ་བྱ་དང་ཀ་ཏ་མོ་ར་ཀ་དང་རྒྱལ་དང་རྒྱ་མཚོས་བྱིན་རྣམས་གཡས་གྲལ་དང་གཡོན་གྲལ་དུ་བཞག་སྟེ། སྡེ་ཚན་གྱི་གུང་ལ་འདུག་ཅིང་སྟོན་པའི་བཙུན་ཆོས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། ད་ནི་བདག་གིས་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་འཐུན་པའི་དབྱེན་ཡང་བྱས་ཟིན་ལ། འཁོར་ལོའི་དབྱེན་ཡང་བྱས་ཟིན་ནོ་སྙམ་ནས། སྡེ་ཚན་གྱི་གུང་ལ་འདུག་ཅིང་སྟོན་པའི་བཙུན་ཆོས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དགེ་འདུན་འབྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་མེད་ལུང་ནོད་པ་ཡང་མེད་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་ཡང་མེད་ལ། མདོ་སྡེ་སེམས་པ་དང་འདུལ་བ་སེམས་པ་དང་ཆོས་མངོན་པ་སེམས་པ་ཡང་མི་དྲན་ཏེ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་ཅི་ཞིག་མཛད་མཛད་ན། ཕྲིན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་དགེ་འདུན་བྱེ་བར་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ང་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་གཞན་དག་ཏུ་ཚོགས་རྙེད་ཅིང་རྐྱེན་གྲུབ་པ་དང་ལྡན་ཏེ། དབའ་རྒལ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ལ། གདོན་མི་ཟ་བར་འོང་བའི་ལས་དེ་དག་བྱས་ཤིང་བསགས་པས་ན། ང་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དེ་དག་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་དང་མེའི་ཁམས་དང་རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་དྲང་སྲོང་གི་གནས་ཤིག་ན་དྲང་སྲོང་མངོན་པར་

the foundation of our conduct.”

Led by Devadatta, the five hundred monks strode into Kurkuṭārāma Gardens. The foremost of his monks—Kokālika, Khaṇḍadravya, Kaṭamorakatiṣya, and Samudradatta—organized them into seated rows on the right and on the left. Devadatta took a seat in the middle of the group, and felt like a masterful Dharma teacher. The idea had come to him, “Now I have finished creating a schism in the ascetic Gautama’s saṅgha of monks. I have finished creating a schism in his retinue,” and, sitting in the middle of the group, he felt like a masterful Dharma teacher.

Because of the schism in the saṅgha, the monks did not practice, contemplate, give any precepts or instruction, or recite. They did not recollect the sūtras, nor did they recollect the vinaya, nor did they recollect the abhidharma. There were obstacles to every virtuous endeavor.

“Lord,” the monks asked the Blessed One, “what activities did the Blessed One undertake that ripened into a division of the saṅgha?”

“It was I myself,” the Blessed One replied, “who, in previous lifetimes, put the conditions in place and accumulated the causes for this. It was as inevitable as the tides. If I alone committed and accumulated these actions, which are certain to return, who else could come to experience them?

“Monks, the actions that I committed and accumulated did not ripen into the external element of earth. They did not ripen into the element of water, nor the element of fire, nor the element of wind. The actions I committed and accumulated, both virtuous and nonvirtuous, ripened into nothing but my own aggregates, sense bases, and constituent elements.

“When the time arrives—and even if
A hundred eons pass—
Fruit is born of every act
That sentient beings amass.

“Monks, it took place in times gone by, during King Brahmadatta’s reign in the city of Vārāṇasī. At that time in Vārāṇasī, in one of the sages’ dwellings there lived a certain sage who was clairvoyant