Karmashataka 16.9

16.9

བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་བར་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ན་བཟའ་དང་ཞལ་ཟས་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་སྦྱར་བར་འཚལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀླུའི་བུ་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ནས་ཀླུའི་བུ་དེས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རི ག་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་བར་གྱི་ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་རྡོ་དང་གསེག་མ་དང་གྱོ་མོ་རྣམས་བསལ་ཏེ། སྟོར་ཁུང་དང་ཕྱི་སའི་འདམ་དང་ཕྱག་དར་ཉལ་ཉིལ་དང་ཤིང་དང་བོང་བ་རྣམས་མེད་པར་བྱས་ནས། ས་གཞི་གསིང་མ་སྔོན་པོས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས། སྤོས་ཆབ་ཀྱིས་ཆག་ཆག་བཏབ་པ། ངོས་གཡས་གཡོན་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཤིང་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་དག་གིས་འཁྱམས་འདྲ་བར་དཀྲིགས་ཏེ། ནེ་ཙོ་དང་རི་སྐེགས་དང་རྨ་བྱ་དང་། ཤང་ཤང་ཏེའུ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པ་བཀོད་མ་དང་། མཚེའུ་དང་ལྟེང་ཀ་དང་རྫིང་རྣམས་མེ་ཏོག་དང་། པད་མ་དང་། ཨུད་པ་ལ་དང་། ཀུ་མུ་ད་དང་། པད་མ་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བར་འདུག་ལ། ངང་པ་དང་ངུར་པ་དང་ཟལ་མོ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པ་དག་སྤྲུལ་ཏེ། ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་བུམ་པ་གང་བ་དང་ཆུ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་དང་ཕྲེང་བའི་མཆོག་རྣམས་ནི་ཚར་དུ་སྦྲེངས། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་རྣམས་ནི་བསྒྲེང་རས་སྣ་ཚོགས་ནི་སྦྱངས་རྔ་ཡབ་སྣ་ཚོགས་ནི་བཙུགས་གློ་གཡས་གཡོན་དུ་ནི་གཟིམས་ཁྲི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་བཤམས་དར་གྱི་བླ་རེ་རྣམས་ནི་བྲེས། ཟླ་བ་དང་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་མེ་ལོང་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན། མགུལ་གདུབ་དང་གདུབ་བུ་རྒྱན་ཅན་དང་དཔུང་རྒྱན་དང་རྒྱན་ཕྲེང་དང་སེ་མོ་དོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཛེས་པར་བྱས། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁེབས་པར་བྱས་ཏེ་སྤྲུལ་ཏོ། །དེར་མི་མང་པོ་དག་ཀྱང་སྤྲུལ་ཏེ། ལ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་

and implored the Blessed One again, “I would like to provide the Blessed One and the rest of the saṅgha of monks with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick as we travel from Śrāvastī to Rājagṛha. Blessed One, please permit me to do so.” The Blessed One assented by his silence.

Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, straightaway the young nāga cleared the road from Śrāvastī to Rājagṛha of stones, pebbles, and gravel, cleaned the roadside ditches, and swept away mud, filth, twigs, and dung until there was no more. Then he covered the ground with green grass and sprinkled it with fragrant water to settle the dust. All along either side he laid branches of fruits and flowers, as if it were a courtyard, and it resounded with singing parrots, peacocks, mountain birds, and cakravāka birds. He filled the ponds, pools, and reservoirs with lotus, blue lotus, white water lily, and white lotus flowers, and he magically manifested honking swans and geese and quacking ducks.

He filled the length of the road with vases and lined the sides with banana trees and marvelous garlands. He set up parasols, banners, and flags, decorated them with various colored fabrics, and set out yak-tail whisks. On the right and on the left he arrayed blue, yellow, red, and white platforms, overlaid with sashed canopies, and decorated with moons, crescents, and mirrors.

He decorated himself with bangles around the neck and wrists, armlets, garlands of ornaments, and strings of precious stones. He magically manifested cascading bouquets of flowers in elaborate arrangements, and he magically manifested crowds of people as well. Some held hundred-ribbed parasols over the Buddha and the rest of the saṅgha of monks.