Karmashataka 17.13

17.13

པ་ཞིག་བཙས་ནས། དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཕ་མ་གཉིས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱི་བུ་བཙས་ནས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ལྟ་བུར་སྐྱོན་ཅན་དུ་གྱུར་ན། འདི་འདྲ་བ་ཅི་དགོས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཤི་ཡང་སླས་ཕྱེམ་རེད་ནམ་སྲོས་པ་དང་ཁྱི་རྣམས་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མས་སྨྲས་པ། མི་གསོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་དམད་པའི་སྟེང་དུ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བྱས་པར་འགྱུར་གྱིས་དེ་ལྟར་མི་བགྱིས་པར། བུ་འདི་དེ་ལྟར་སྐྱོན་ཅན་དུ་གྱུར་གྱིས་ཀྱང་འདི་བདག་གིས་དབེན་པའི་ཕྱོགས་ཤིག་ཏུ་གསོས་ལ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱིམ་ནས་བསྐྲད་དེ་བཏང་བ་དང་འདི་འཚོ་བ་ངན་ངོན་ཚོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་དབེན་པའི་ཕྱོགས་ཤིག་ཏུ་གསོས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དང་དེའི་མིང་མི་སྡུག་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཁྱིམ་ནས་བསྐྲད་དེ་བཏང་ནས། དེ་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པས་ལུས་རིད་པར་གྱུར་ནས་འཁར་བ་དང་སྣོད་ཐོགས་ཏ་སློང་བ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཁྱིམ་སྒོའམ་ཟོང་བཞག་པའི་སའམ་ཚོང་ཁང་དུ་འོངས་པ་དེར་གྲོང་མིའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་དང་ཐལ་ལྕག་དང་དབྱིག་པ་དང་བོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡེགས་ཏེ། འདྲེ་འོངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་སྐྲོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། བདག་གིས་ལས་མི་དགེ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུ་མྱོང་བར་གྱུར་ཞིག་གུ། བདག་གྲོང་ཁྱེར་ན་གནས་པ་བཏང་ལ་གྲོང་ཁྱེར་ནས་བྱུང་སྟེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་སོང་ལ་སློངས་མོ་བྱས་ཀྱང་དེར་བདག་གིས་ལྟོ་གང་ཙམ་རྙེད་གྲང་སྙམ་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ནས་བྱུང་སྟེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ལ་ཞུགས་ནས། དེར་ཡང་དེ་ལ་འདྲེ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེ་དག་གིས་ཁུ་ཚུར་དང་ཐལ་ལྕག་དང་དབྱུག་པ་དང་བོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡེགས་ནས་སྐྲོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་བརྡེགས་པས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ལ་མིས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས། ཚང་ཚིང་དག་གི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཉིན་མོ་ཟད་པར་བྱེད་ལ། ཉི་མ་ནུབ་པའི་འོག་ཏུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་དང་དེ་དག་

When his parents saw him they were wracked with suffering. “Though a son has finally been born to us,” they thought, “what good is he, with such singular flaws? He’d be better off dead—when night falls, we’ll toss him out and feed him to the dogs.”

Then the householder’s wife said, “Not only is murder disgraceful, but if we commit such an act we will take rebirth as hell beings, so this we cannot do. Even though the child is flawed, let us raise him in some remote place. Then when he’s grown, we’ll throw him out of the house to seek his pitiful livelihood.”

So the two of them raised the baby in a remote place. They named him Virūpa (Ugly), and as soon as he was grown, they threw him out of the house. Emaciated from hunger and thirst, he began to beg, carrying around a walking stick and a pot. Whenever he came to the door of a house, or to someplace where goods were kept, or to a shop, the people of the village would punch him, cuff him, pelt him with sticks and dirt clods, shout “Here comes a ghost!” and chase him away.

He suffered greatly and wondered, “What nonvirtuous act did I commit that has ripened into such suffering for me now? Let me give up living in the city and leave to go begging from garden to garden. I shall find something to fill my stomach there.” With this thought he set out from the city.

As he began making his way from garden to garden, the people there also thought he was a ghost. They punched him, cuffed him, pelted him with sticks and dirt clods, and chased him away. Finally, terrified of being beaten and terrified of people, he went into the thick of the forest and spent his days there, walking after sundown from garden to garden,